Παιχνίδια λόγου και εικόνας

Ο Τζόναθαν Κόου αποτίει με το μυθιστόρημά του αυτό φόρο τιμής σε μία σημαντική για τα βρετανικά γράμματα συγγραφέα, τη Ρόζαμοντ Λέχμαν, της οποίας το όνομα- όπως και της αδελφής της, Μπέατριξ- έδωσε σε κεντρική ηρωίδα του βιβλίου. Ενώ και η ίδια η πλοκή έχει στοιχεία από το μυθιστόρημα της Λέχμαν Τhe Βallad and the Source που κυκλοφόρησε το 1944. Με αυτή τη μαγιά ο Κόου φτιάχνει ένα βιβλίο πολυεπίπεδο. Μερικά από τα ταμπλό στα οποία παίζει είναι η σεξουαλική διαφορετικότητα- που δεν είναι και τόσο διαφορετική όσο τη φτιάχνει με τη φαντασία της η προκατάληψη-, η διαφορά των εποχώνλ.χ. μέσα από το ντύσιμο των ανθρώπων στις φωτογραφίες-, ο πλούτος συναισθημάτων που προκαλεί μια εικόνα, ιδίως μια εικόνα που εμείς δεν βλέπουμε (δεν υπάρχουν στο βιβλίο τυπωμένες φωτογραφίες) και περιγράφεται με λέξεις, άρα και η στενή σχέση λόγου και εικόνας που εδώ αποδεικνύεται περίτρανα ότι δεν ακυρώνεται σε αυτή την εικονοκλαστική εποχή. Η απλοϊκή φόρμα εντέλει δεν ενοχλεί γιατί εδώ τελικά κυριαρχεί ο αφηγηματικός τόνος. Ο τόνος ενός ψάλτη που κρατά απλώς το ίσο σε μια μελωδία γεμάτη χυμούς και συναισθηματικά ηχοχρώματα. Αν μη τι άλλο, η στροφή του Κόου έχει στυλ. Εγκαταλείποντας στη μέση ηλικία την πολιτική στράτευση, δεν βρίσκει διέξοδο λ.χ. στη μεταφυσική, αλλά ανοίγει το κεφάλαιο της ατομικής ευθύνης.

Τζόναθαν Κόου

ΣΑΝ ΤΗ ΒΡΟΧΗ ΠΡΙΝ ΠΕΣΕΙ

ΜΤΦ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΖΑΧΑΡΙΑΔΟΥ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΙΣ ΣΕΛ. 284