ΟΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ

Οι περισσότεροι, όταν γράφουν για μικρά παιδιά βάζουν στις ιστορίες τους πραγματικές καταστάσεις από την καθημερινότητα. Οι συγγραφείς που παρουσιάζουμε το κάνουν με πηγαίο τρόπο και χωρίς διδακτικές συνταγές. Στην ιστορία του Βιβλιοπόντικα, για παράδειγμα, όλα αρχίζουν από τα νυχτερινά κλάματα των μικρών που ενοχλούν τα μεγαλύτερα αδέλφια τους, δηλαδή πρόβλημα που το ζουν όλοι. Ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται ο συγγραφέας μέσω του ήρωα δίνει την αίσθηση πως, εκτός από το ότι δεν αντέχει ο ίδιος τη νυχτερινή παραφωνία, είναι ένας μεγάλος που δίνει έξυπνες λύσεις εκεί όπου χρειάζονται.

Οι σειρές «Χωρίς σωσίβιο» και «Πετάει- πετάει» προτείνουν δραστηριότητες, στο τέλος κάθε ιστορίας, με κάπως εκπαιδευτικό περιεχόμενο. Τα παιχνίδια της πρώτης είναι φτωχά, ενώ στη σύνδεση των μικρών ιστοριών με τα μαθήματα, της δεύτερης, γίνεται μια προσπάθεια διαθεματικής προσέγγισης.

Καλά βιβλία σε αυτές τις σειρές, λοιπόν, που θα μπορούσαμε να τα αγοράσουμε ακόμα και από το σούπερ μάρκετ μαζί με τα μικροπράγματα που ζητούν τα παιδιά ή που θα έβγαιναν στα περίπτερα, όπως στην Ιταλία. Είναι βιβλία με τα όλα τους, που εκπαιδεύουν ενηλίκους και παιδιά στην ιδέα ότι το καλό βιβλίο δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα πολυτελές.