[ ΑΙΧΜΕΣ ] Το ερώτημα

ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ συνέβη χθες, στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, που είχε προαναγγελθεί πανηγυρική για να εξελιχθεί σε εντελώς επεισοδιακή;

Επεχείρησε ο Γ. Παπανδρέου να υφαρπάξει ψήφο εμπιστοσύνης, για να παρακάμψει τη συμφωνημένη διαδικασία εκλογής προέδρου στις 11 Νοεμβρίου; Δύσκολο να το πιστέψει κανείς.

Επειχείρησε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να εκβιάσει τους αμφιταλαντευόμενους, να τους υποχρεώσει να τοποθετηθούν εδώ και τώρα, να «κατηγοριοποιηθούν», μέσω μιας απροσδόκητης ψηφοφορίας; Δυσκολεύεται, και πάλι, να αντιληφθεί κανείς ποιο θα ήταν το όφελος.

Θέλησε, απλώς, να λάβει μια ενισχυμένη κοινοβουλευτική εντολή, περιορισμένης διάρκειας; Αν το επεδίωξε, δεν το πέτυχε. Μένει μια τελευταία ερμηνεία. Ότι η κίνηση Παπανδρέου δεν ήταν ούτε πραξικόπημα, ούτε γκάφα. Αλλά μια πρώτη αποσαφήνιση της τακτικής που θα ήθελε να ακολουθήσει. Τακτική ρήξης.

Σαν να επιχειρεί, δηλαδή, να «αλλάξει γήπεδο», να αλλάξει το ερώτημα στο οποίο θα κληθεί να απαντήσει ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ στις κάλπες της 11ης Νοεμβρίου. Αν το ερώτημα τεθεί με κλασικούς όρους«ποιος είναι ικανότερος να οδηγήσει το κόμμα σε μια εκλογική νίκη, ύστερα από δύο ήττες»-, ο κ. Παπανδρέου είναι πολύ δύσκολο να ανατρέψει το προβάδισμα του αντιπάλου του και να επανεκλεγεί. Αν, όμως, το ερώτημα τροποποιηθεί, αν το ερώτημα είναι «ποιος μπορεί να κάνει τομή, ποιος μπορεί να αλλάξει εκ θεμελίων ένα κόμμα φθαρμένο από τον εκκαθεστωτισμό και την κρατικοποίησή του, ποιος μπορεί να το επανιδρύσει», τότε οι πιθανότητές του προφανώς αυξάνονται. Αλλά ακόμη κι αν το επιδιώξει, είναι βέβαιο ότι μπορεί ο κ. Παπανδρέου να θέσει τώρα ένα ερώτημα που απέφυγε να θέσει όταν ήταν βέβαιο ότι το μπορούσε- το 2004;