Τζαζ και συμπάθεια

Oι ουρές έξω από το Cafe του «Carlyle Ηotel» στη Μάντισον Άβενιου του Μανχάταν κάθε Δευτέρα βράδυ, κοντά τριάντα χρόνια τώρα, δεν είναι για κάποιον θρύλο της μουσικής που παίζει στο ονομαστό στέκι. Είναι για έναν θρύλο του Μανχάταν (αν και τελευταία το εγκατέλειψε για το Λονδίνο και τη Λισαβώνα) και της μεγάλης οθόνης, που με το κλαρινέτο του- στο στυλ του ινδάλματός του, Σίντνεϊ Μπέσετ- και με την τζαζ μπάντα του κάνει το κέφι του με μουσική.

Οι ουρές είναι για τον Γούντι Άλεν των τριών Όσκαρ και των 20 υποψηφιοτήτων αλλά και

ΙΝFΟ

Παρασκευή 28 και το Σάββατο 29 Δεκεμβρίου, στο θέατρο Βadminton (Άλσος Στρατού, Γουδί).
Εισιτήρια: 165, 140, 120, 90, 60 ευρώ και 40 (φοιτητικό). Προπώληση: Τηλεφωνικές κρατήσεις στο τηλ. 210-8840.600, http//: www. ticketnet.gr, Virgin Μegastores. Πληροφορίες: GΜΙ Corp., τηλ. 210-7258.510.

των εννέα Χρυσών Σφαιρών, που δοκιμάζεται ως ερασιτέχνης κλαρινετίστας δίχως, όμως, να γλιτώνει από το τρακ του λάιβ μουσικού («Ευτυχώς, δεν είμαι μόνος μου εκεί πάνω», λέει με το γνωστό νευρωτικό του στυλ.

«Αν κάτι πάει στραβά, μπορώ να παίζω σιγανά ή, αν χρειαστεί, να φυσήξω τη μύτη μου, να φταρνιστώ.

Ακόμα, αν μπλοκάρω από το άγχος, υπάρχουν άλλοι, καλοί μουσικοί μαζί μου»).

«Υπάρχουν κάποια πράγματα για τα οποία αξίζει κανείς να ζει. Όπως η ηχογράφηση του “Ρotato Ηead Βlues” με τον Λούις Άρμστρονγκ», λέει ο 72χρονος (πλέον) κινηματογραφιστής και κλαρινετίστας, που σπάνια αφήνει τις Δευτέρες του στο «Carlyle» για να βρεθεί σε κάποια ευρωπαϊκή αίθουσα μουσικής (όπως τον Δεκέμβριο του 2005 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών) ώστε να φέρει τις μουσικές ανησυχίες του και σε κοινό εκτός Μανχάταν- με την εξαμελή μπάντα του, Νew Οrleans Jazz Βand, υπό τον Έντι Ντέιβις πάντα.

Ενθουσιασμένος από την προηγούμενη επίσκεψή του στην Αθήνα-όπου είχε αφεθεί εντυπωσιακά στους φωτορεπόρτερ, παρότι έβαλε σε εφαρμογή τα τερτίπια του σταρ αλλάζοντας δύο φορές ξενοδοχείο, απαιτώντας λιμουζίνες και μεταβάλλοντας συνεχώς το πλάνο του ταξιδιού του- ετοιμάζεται να έρθει ξανά με την τζαζ μπάντα του για ακόμη περισσότερη μουσική, στα τέλη Δεκεμβρίου (28 και 29) στο θέατρο Βadminton στο Γουδί. Ίσως γιατί, όπως έλεγε τότε, «για μένα ένα όνειρό μου γίνεται πραγματικότητα»…

Επιμένει βέβαια (κανείς δεν έχει καταλάβει αν το εννοεί) ότι δεν πρέπει να τον παίρνουν στα σοβαρά ως κλαρινετίστα, παρά το ότι παίζει επιδέξια: «Είναι ένα χόμπι, όχι επειδή δεν είμαι παθιασμένος με αυτό, αλλά επειδή είμαι πολύ κακός μουσικός. Οι άνθρωποι έρχονται να με δουν επειδή έχουν δει τις ταινίες μου και ενδιαφέρονται. Αν έπρεπε να βγάλω το ψωμί μου απ΄ αυτό, θα λιμοκτονούσα!».