Από την ανοχή στη μισαλλοδοξία

Το παράθυρο του σπιτιού του Αζίς έχει θέα στο κανάλι, όπου συνεχίζεται η παρέλαση της ομοφυλόφιλης υπερηφάνειας. Από μακριά διακρίνω ένα πανό. Γράφει κάτι στα ολλανδικά, αλλά μπορώ να καταλάβω μόνο τη λέξη «toleranz». Άμστερνταμ, λοιπόν, η πόλη της ανοχής. Αυτήν την παράδοση ανοχής, πάντως, τάραξε πριν από μερικά χρόνια ένας ομοφυλόφιλος, ο Πιμ Φορτέιν. Ήταν εκείνος που αποκάλεσε δημόσια το Ισλάμ «θρησκεία των καθυστερημένων», όρισε τους μουσουλμάνους μετανάστες ως αναφομοίωτους και ίδρυσε ένα κόμμα που απαιτούσε να σταματήσει ο ερχομός τους στην Ολλανδία. (Το ποσοστό των μεταναστών στην Ολλανδία φθάνει το 12% του πληθυσμού και οι μισοί από αυτούς είναι μουσουλμάνοι). Ο Πιμ Φορτέιν δολοφονήθηκε το 2002, από έναν ψυχοπαθή χορτοφάγο. Ομοϊδεάτης του Πιμ Φόρτειν ήταν και ο σκηνοθέτης Τέο βαν Γκογκ, επόγονος του μεγάλου ζωγράφου. Η ταινία του, για τη βάναυση κακοποίηση της γυναίκας στο όνομα του Κορανίου, του κόστισε τη ζωή. Πριν από τρία χρόνια, τον έσφαξε στη μέση του δρόμου ένας νεαρός ισλαμιστής, ονόματι Μοχάμεντ Μπέι, γεννημένος και μεγαλωμένος στην πόλη της ανοχής, στο Άμστερνταμ. Η Ολλανδία βρέθηκε ξαφνικά στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Άρχισε να φοβάται τον εαυτό της και τους άλλους. Οι πόρτες της για τους μετανάστες έκλεισαν και οι μισαλλόδοξοι έγιναν της μόδας. Οι κραυγές της άκρας Δεξιάς βρίσκουν όλο και πιο πρόθυμο ακροατήριο, εντός και εκτός Βουλής. Ο Αζίς μου εξηγεί ότι ο Μοχάμεντ Μπέι έμενε στην άλλη άκρη της πόλης, στο Δυτικό Άμστερνταμ. Εκεί όπου μένουν οι περισσότεροι μετανάστες από το Μαρόκο και τα παιδιά τους. Εκεί όπου επικρατούν οι ισλαμικές μαντίλες και οι δορυφορικές κεραίες στα μπαλκόνια…