«Όλες οι ταινίες είναι σήμερα πολιτικές»

Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του Τζορτζ Μπους. Επί τρεις μέρες, τις καλύτερες της φετινής Μόστρας, μια χούφτα λαμπρών αστέρων κονιορτοποιούσε κάθε ίχνος ιμπεριαλισμού και american dream α λα Μπους
Χωρίς υπερβολή, άπασες και άπαντες, από την πανέμορφη Σαρλίζ Θερόν μέχρι τον απόλυτο γόη Τζορτζ Κλούνι, εμφανίστηκαν κατά της κυβέρνησης- σαν συνδαιτυμόνες από στρογγυλά τραπέζια φεστιβάλ Νεολαιών ΠΑΣΟΚ, Συνασπισμού και ΚΚΕ.

Δηλαδή σ΄ αυτό το φεστιβάλ, μόνο οι Αμερικανοί σκέπτονται κοινωνικά και πολιτικά. Μόνον Αμερικανοί τολμούν και καταγγέλλουν ανοικτά. Και μόνον Αμερικανοί γράφουν, σκηνοθετούν και παίζουν σε ταινίες με καυτά ζητήματα, επίκαιρα, αντιπολεμικά, αντιμονοπωλιακά, αντιιμπεριαλιστικά.

Παράδειγμα; Η ακόλουθη ερώτηση στον Πολ Χάγκις, σεναριογράφο του «Μillion dollar baby», σκηνοθέτη του «Crash» που πέρυσι κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας και δημιουργό της «Κοιλάδας του Εlah» που προορίζεται για το χρυσό Λιοντάρι της φετινής Μόστρας, για Χρυσές Σφαίρες και πολλά Όσκαρ.

Είναι η εποχή των πολιτικών ταινιών όπως στις δεκαετίες ΄60-΄70 με τον πόλεμο στο Βιετνάμ;

«Όταν μια χώρα βρίσκεται σε βαθιά κρίση, τότε οι διανοούμενοι και οι καλλιτέχνες οφείλουν να αφυπνίζονται, να επαγρυπνούν, να τοποθετούνται και να αποκαλύπτουν τα αίτια αυτής της κρίσης».

Λογικό θα πείτε. Για εμάς τους Ευρωπαίους. Πού να δείτε τη συνέχεια. Από τα σαρκώδη χείλη του πιο όμορφου baby της αγγλόφωνης οθόνης, της Σαρλίζ Θερόν. Πετάχτηκε σφήνα, συμπλήρωσε και ξεπέρασε τον σκηνοθέτη της το κορίτσι:

«Όχι μόνο όταν βρισκόμαστε σε κρίση. Όλες οι ταινίες είναι πολιτικές. Από τις κωμωδίες μέχρι τα θρίλερ. Η πολιτική είναι μέρος της ζωής μας».

Ναι, αλλά εσείς δεν πήγατε στο Ιράκ να ανεβάσετε το ηθικό των φαντάρων όπως η Σκάρλετ Γιόχανσον.

«Το έκανε; Μπράβο της. Ξέρετε κάτι; Εγώ θα αισθανόμουν υπέροχα αν τους έβλεπα να επέστρεφαν στην πατρίδα τους το συντομότερο δυνατόν σώοι και αβλαβείς. Guys come back. Είναι επικίνδυνα εκεί στο Ιράκ»!

Αποκορύφωμα όλων αυτών μια ατάκα που βγήκε στο τέλος της συνομιλίας από το ευλογημένο στόμα αυτής της θεάς:

«Τρελαίνομαι να ρουφάω πρώτης γραμμής γεγονότα, εξαιρετικά σενάρια και αληθινές ιστορίες. Τρελαίνομαι να καθοδηγούμαι από ανήσυχους κινηματογραφιστές. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί την επιτυχία. Μόνο το ένστικτο σε οδηγεί. Το ένστικτο και η πεποίθησή σου ότι όλες οι ταινίες είναι πολιτικές».


«Μεγάλωσα με γκάνγκστερ, όχι με καουμπόηδες»

Κολλητός του (αξύριστου και επιμελώς στα μαύρα, ατημέλητου) Τζορτζ και ο Μπραντ Πιτ. «Ξέρεις Τζορτζ, την Κυριακή θα είναι και ο Μπραντ εδώ». Εκείνος αμέσως χτυπάει το μέτωπό του και «γαμώτο, θα βρίσκομαι στο φεστιβάλ της Ντοβίλ».

Ο Μπραντ λοιπόν, ο οποίος συμπεριφέρεται τόσο οικεία όσο το παιδί της διπλανής πολυκατοικίας, κατέφθασε κι αυτός σαν παραγωγός- όπως ο Τζόρτζι ο κολλητός- ενός Νεοζηλανδού με το όνομα Άντριου Ντόμινικ, σκηνοθέτη του ποταμιαίου155 λεπτά παρακαλώ- λυρικού και φλύαρου γουέστερν «Η δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς από τον δειλό Ρόμπερτ Φορντ». Είπαμε αν έχεις Μπραντ Πιτ, Τζορτζ Κλούνι και Σαρλίζ Θερόν, μπορείς να κάνεις χολιγουντιανή ταινία με τα κατορθώματα του λήσταρχου Νταβέλη!

«Να σας πω την αλήθεια μεγάλωσα με γκάνγκστερ και όχι καουμπόηδες, αλλά παρ΄ όλα αυτά ήταν ένα όνειρο που είχα από παλιά. Φανταστείτε πως ο Τζέσε Τζέιμς είναι ο πιο πολυπαιγμένος ήρωας της αμερικανικής οθόνης. Περίπου 137 φορές!».

Ποιος είναι για σένα ο σημερινός Τζέσε Τζέιμς;

«Ο πρωταθλητής της μοτοσυκλέτας».

Και γιατί στο Μισούρι; «Γιατί εκεί έγιναν όλα τα κατορθώματα του Τζέσε Τζέιμς. Θρυλική περιοχή. Εκεί σε φυσικούς χώρους γυρίστηκε η ταινία».

Τι είναι ο Τζέσε Τζέιμς; «Ένας ήρωας παγιδευμένος σε πολλά πράγματα που θέλει να κάνει και δεν μπορεί. Ένας ήρωας που αρκείται στα ελάχιστα, σε αντίθεση με τον δολοφόνο του τον Ρόμπερτ Φορντ που μέσα από τον φόνο επιδιώκει να κερδίσει φήμη και χρήμα».

Πλαγίως αιωρείται μια γκέι ιστορία από το «Μυστικό του Βrokeback mountain» «Όχι, δεν υπάρχει τίποτα, αλλά και να υπάρχει κανένα πρόβλημα».

Τελικά τι ήταν ο Τζέσε Τζέιμς; Ληστής για τ΄ αφεντικά των σιδηροδρόμων. Αντάρτης για τους χωριάτες. Φόβος και τρόμος για τους υποτακτικούς του. Και κάτι από σαιξπηρικός ήρωας για τον Μπραντ Πιτ. Με ένα λόγο, όταν η Αμερική θέλει και μπορεί, τότε όλος ο κινηματογραφικός κόσμος υποκλίνεται σ΄ αυτήν!


«Η υπέρτατη αξία είναι η φιλία»

Ο Τζορτζ Κλούνι πάντως δεν είναι από τα παιδιά που κρατάνε το στόμα τους κλειστό. «Χωρίς αυτόν και μερικούς άλλους big stars τέτοιες πολιτικές, κοινωνικές και σοβαρές ιστορίες δεν θα έβρισκαν παραγωγό. Θα σε κοιτάζανε όλοι σαν να είσαι τρελός» (Μπράιαν Ντε Πάλμα).

Ο Τζόρτζι λοιπόν ήρθε εδώ σαν παραγωγός και πρωταγωνιστής μιας ταινίας με το όνομα «Μάικλ Κλέιτον», ενός ξεπεσμένου δικηγόρου μεγάλης φίρμας που έχει αναλάβει καθήκοντα σφουγγαρίστρας. Ο Μάικλ καθαρίζει πάσης φύσεως βρωμιές. Από μια απροσεξία οδηγού που κοστίζει τη ζωή ενός περαστικού, μέχρι τον βόθρο μιας γιγαντιαίας πολυεθνικής που ρουφάει το αίμα και το μεδούλι του Τρίτου Κόσμου.

Δουλειά είναι κι αυτή… «Αυτό ακριβώς. Μέσα στο σύστημα κι αυτό. Άνθρωποι κι αυτοί. Με τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους, τα γραφεία τους. Το σύστημα παραμορφώνει τον Άνθρωπο και όχι ο Άνθρωπος το σύστημα» (για δες ο Τζορτζ).

Κι εσύ όμως έχεις τις δικές σου επιχειρήσεις, κι εσύ λειτουργείς μέσα στα πλαίσια μιας corporation. «Δεν απαντώ, η ερώτηση είναι προσβλητική» (φυσικά είναι προσβλητική, αφού όλοι εντός συστήματος κυκλοφορούμε, επομένως σημασία έχει πώς το όνομά μας διατηρούμε και με τους όρους που λειτουργούμε). Εκείνη τη στιγμή πετάγεται ο σκηνοθέτης, ο Τόνι Γκιλρόι λέγοντας το αυτονόητο «χωρίς τον Κλούνι δεν έχεις καμία πιθανότητα να κάνεις μια τέτοια ταινία».

Τα τελευταία χρόνια όλο πολιτικές ταινίες κάνεις.

«Όχι ακριβώς πολιτικές, απλώς δεν είναι commercial (εμπορικές). Κοιτάξτε κοστίζουν γύρω στα είκοσι εκατομμύρια δολάρια, δηλαδή φιστίκια, αλλά με το προμόσιον, τη διαφήμιση και τις κόπιες καταλήγουν εξήντα. Γι΄ αυτό δεν γίνονται εύκολα τέτοιου είδους ταινίες. Τέλος πάντων. Η τσαντίλα μου με έκανε να ασχοληθώ με την πολιτική.

Τσαντίστηκα όταν με κατηγορούσαν “προδότη”, “άπατρι” και “αντιαμερικανό”. Έτσι και άνοιγες το στόμα σου εναντίον της εισβολής στο Ιράκ αυτομάτως ήσουν σύμμαχος των τρομοκρατών. Πόσο ανόητοι ήμασταν να πιστεύουμε σ΄ αυτόν τον πόλεμο, σ΄ αυτή την φρίκη» Είσαι με τους Δημοκρατικούς; «Φυσικά. Είναι η μοναδική μας ελπίδα. Αν έβγαινε ο Γκορ θα είχε τελειώσει το Ιράκ. Τώρα αγωνίζομαι για την εκλογή του Ομπάμα, πιστεύω σ΄ αυτόν».

Rich and famous (πλούσιος και διάσημος). Δεν σε επηρέασε αυτό;

«Καθόλου. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με διασημότητες.

Εξοικειώθηκα μαζί τους κι έτσι δεν θεωρώ ότι είμαι ξεχωριστός. Απλώς το όνομα μπορεί να γίνει εφαλτήριο για το καλό και το κακό. Εξαρτάται πώς το χρησιμοποιείς. Ποτέ δεν πίστεψα πως όλα αυτά που κέρδισα τα οφείλω στο ταλέντο και τη δουλειά μου. Πλάνη.

Απλώς είμαι τυχερός. Η καριέρα μου άρχισε από μια τηλεοπτική σειρά και θα μπορούσε να τελειώσει εκεί. Η τύχη το έφερε να γίνω αυτό που είμαι σήμερα. Γι΄ αυτό μια από τις υπέρτατες αξίες μου είναι η φιλία. Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο γουστάρω να είμαι κοντά με τα φιλαράκια μου».