Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ

Είναι μάλλον προφανές ότι η μαθηματική σκέψη, με την άτεγκτη λογική της, παρέχει μια σχεδόν θεολογική ασφάλεια σε όσους γοητεύει. Και μάλλον σ΄ αυτήν τη διάστασή της θα πρέπει να αποδοθεί και το γεγονός ότι γοητεύει όλο και περισσότερους. Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό και ιδεολογία, οτιδήποτε εμφανίζεται με την ορμή του αντικειμενικού λογισμού μοιάζει με σανίδα σωτηρίας.

Το ζήτημα βέβαια είναι τι μερίδιο ευθύνης συμπαρασύρει πίσω της αυτή η σκέψη. Ποιους συνειδησιακούς κραδασμούς προκαλεί και τι ηθικό αντίκρυσμα αυτοί διαθέτουν.

Διότι αλλιώς, και φοβάμαι πως αυτό συμβαίνει με την «ποιητική» εκδοχή των μαθηματικών, η σκέψη και η ποίησή της δεν μπορούν να ξεφύγουν από τα όρια του αισθητισμού, της μαγείας που προκαλούν οι ιλιγγιώδεις συνδυασμοί και τα ακραία συμπεράσματα. Αυτοί σου δίνουν την εντύπωση ότι διακινδυνεύεις τα μείζονα, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχεις ξεβολευτεί από τη θέση όπου βρισκόσουν λίγο πριν.

Μόνον που, είτε το σύμπαν είναι κωνικό, είτε διαστέλλεται είτε συστέλλεται, τίποτε δεν αλλάζει στον «Μεγάλο Ιεροεξεταστή» του Ντοστογιέφσκι, ή στις μάταιες προσπάθειες που καταβάλλει ο τοπογράφος Κ. για να μπει μέσα στον Πύργο.

Μόνον που, καμία μαθηματική λογική, όσο ποιητική κι αν είναι, δεν μπορεί να εξηγήσει τη στάση του Σωκράτη στη δίκη του ή την άρνησή του να δραπετεύσει μετά την καταδίκη του. Κι αν θέλουμε να μιλήσουμε για «ποίηση» σήμερα, μάλλον προς τα κει πρέπει να στραφούμε για να σώσουμε τον πυρήνα της ελευθερίας μας που σήμερα απειλείται από κάθε μορφή απολυταρχικής σκέψης, της μαθηματικής συμπεριλαμβανομένης.