ΑΙΧΜΕΣ Ο νόμος της σιωπής

Ηδήλωση που αποδίδεται στον Σ. Πρινιωτάκη και φέρεται να περιέχεται στο πόρισμα Ζορμπά είναι αρκετά εντυπωσιακή. Ο ιδιοκτήτης της αμαρτωλής χρηματιστηριακής εμφανίζεται να συναρτά με τη σιωπή του την παραμονή του στη χώρα σε κατάσταση προσωπικής ελευθερίας. Είτε η πληροφορία είναι ακριβής είτε όχι, παραμένει γεγονός ότι μέχρι τώρα ουδείς από τους έχοντες καθήκον να ασχοληθούν με την υπόθεση έχει πιέσει τον άνθρωπο αυτόν να ανοίξει το στόμα του. Τα υπομνήματά του, που βρίθουν νομικίστικων υποσημειώσεων και στερούνται ουσίας, έχουν γίνει δεκτά με μεγάλη ευγένεια από τις αρχές. Και το απειλητικό δημόσιο μήνυμα που απέστειλε στον Πρωθυπουργό ελήφθη με σιγή ασυρμάτου από το Μαξίμου.

Είναι εύλογο πλέον να υποθέτουμε ότι στο πόρισμα Ζορμπά περιέχονται στοιχεία που θα μπορούσαν να δώσουν στο σκάνδαλο των ομολόγων μια διάσταση εφιαλτική για την εκπνέουσα κυβέρνηση Καραμανλή. Ωστόσο, οι υπόλοιπες μέχρι σήμερα «διαρροές» αφορούν πράγματα που είναι, ή θα έπρεπε να είναι, γνωστά. Δηλαδή, δεν θα έπρεπε να περιμένουμε τον κ. Ζορμπά για να πληροφορηθούμε ότι «κρυφό» ομόλογο για παρελθούσες ή μη επακριβώς κατονομαζόμενες στρατιωτικές δαπάνες δεν επιτρέπεται να εκδοθεί. Επίσης, οι φερόμενες ως εκτιμήσεις του συντάκτη του πορίσματος, ότι δεν ήταν δυνατόν να μη γνώριζαν οι εκδότες του ομολόγου την πλήρη διαδρομή του μέχρι τον τελικό αγοραστή, κινούνται στη σφαίρα του πολιτικά αυτονόητου. Αν το επισημαίνει και ο κ. Ζορμπάς, ας τον καλωσορίσουμε στις τάξεις των υγιώς και λογικά σκεπτόμενων πολιτών.

Στην υπόθεση των ομολόγων, με ή χωρίς Ζορμπά, οι πολιτικές ευθύνες είναι πασίδηλες και συντριπτικές για την κυβέρνηση.

Στην κατάθεση του πορίσματος οφείλουμε πάντως την «αναζωπύρωση» (όπως θα έλεγε ο κ. Ρουσόπουλος) της σχετικής συζήτησης, η οποία φαινόταν να έχει ατονήσει με τη βοήθεια των φυσικών καταστροφών που επισυνέβησαν, αλλά κυρίως με τη δύναμη της σιωπής και της σιωπηρής χειραγώγησης με την οποία η κυβέρνηση επιχείρησε να επιβληθεί στη δημόσια σφαίρα.

Αν η κυβέρνηση είχε επιτύχει την οριστική εκτροπή της αναζήτησης της αλήθειας γύρω από το σκάνδαλο των ομολόγων, θα ήταν μια ήττα για τη δημοκρατία. Φαίνεται όμως ότι στην κρισιμότερη στιγμή για τους νομείς της εξουσίας το οικοδόμημα της σιωπής κινδυνεύει με κατάρρευση. Ήδη η κυβέρνηση γελοιοποιείται πλήρως με μια νομοθετική ρύθμιση απόδοσης τόκων στα Ταμεία, που φόρτωσε στους φορολογουμένους, για χρήματα τα οποία ο Αμερικανός συνεταίρος της δεν πρόκειται να επιστρέψει, εφόσον απέτυχε να επιβάλει από την πλευρά του στους ασφαλισμένους τον νόμο της σιωπής.

Ορισμένοι πιστεύουν ότι υπό τις παρούσες συνθήκες η λύση στο πρόβλημα της παραμονής τους στην εξουσία είναι να προκηρύξουν εκλογές για χθες. Η κατάργηση του χρόνου είναι η απεγνωσμένη φαντασίωση εκείνων που επιμένουν στον νόμο της σιωπής. Ως αποτέλεσμα, στις ερχόμενες εκλογές καταλήγει να διακυβεύονται θεμελιώδη ζητήματα δημοκρατίας.