Πρόλαβε την εκτέλεση του Πλουμπίδη…

Άδικα λησμονημένος ποιητής μπορεί να θεωρηθεί- αν και είναι νωρίς ακόμη- ο Δημήτρης Δούκαρης (1925-1982). Λίγες ανθολογήσεις ποιημάτων του και ένα μικρό αφιέρωμα στο «Δέντρο» θυμίζουν το καθόλου ευκαταφρόνητο έργο του.

Ποιητικές συλλογές εξέδιδε από το 1950 (Προσευχές) μέχρι το 1980 (Ποιήματα του σώματος) και καμιά δεν πέρασε απαρατήρητη.

Παρά την εμπλοκή του σε ποιητικές περιπέτειες (Ικαρία, Μακρόνησος), η ποίησή του αποφεύγει τους υψηλούς τόνους, αναδύει ηρωική διάθεση και εσωτερικό κραδασμό. Ο υπαρξιακός της χαρακτήρας όμως «δεν την αποστασιοποιεί από κοινωνικές και ιδεολογικές παραμέτρους» (Δ. Κόκορης). Η θέση του μελλοθανάτου στην οποία βρέθηκε ο ηγέτης του ΚΚΕ, διπλά αποκλεισμένος: «εν τη ερήμω/ ολούθε σε τυλίγουν οι κραυγές», ενέπνευσε στον Δούκαρη το ποίημα «Δίκη Νίκου Πλουμπίδη».

Με χριστογενή σύμβολα κατέγραψε το χρονικό της μαρτυρικής του Σταυρώσεως: «Ένα σιωπηλό δάκρυ του χρέους». Υπάρχει η πληροφορία (Χρήστος Ρουμελιωτάκης) ότι το ποίημα- βάλσαμο έφτασε στον Νίκο Πλουμπίδη λίγες ημέρες πριν από την ημέρα της εκτέλεσης (14 Αυγούστου 1954).