Θέατρο

«Καυτός πάγος» για έναν σίριαλ κίλερ

ΙΝFΟ

Πρεμιέρα τον Οκτώβριο στο «Θέατρο Εξαρχείων» (Θεμιστοκλέους 69, τηλ. 210 3300879).

Απάνθρωπη εποχή ή σκληροί άνθρωποι; Στο ερώτημα απαντάει η Βρετανίδα συγγραφέας Μπράιονι Λέιβερι, με το θεατρικό της «Καυτός πάγος». Το έργο ανέβηκε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, πέρυσι τον χειμώνα στο «Θέατρο Εξαρχείων» από τον Τάκη Βουτέρη και έκανε αίσθηση. Ένα δράμα βαθύτατα ανθρώπινο, με σύγχρονο λόγο και κινηματογραφική γραφή, μέσα από 32 σύντομες σκηνές. Τον «Καυτό πάγο», ένα ψυχολογικό θρίλερ για την εκδίκηση, την ελπίδα και την καταλυτική δύναμη της συγχώρεσης, θα ξαναδούμε φέτος, σε επανάληψη, με τους ίδιους ηθοποιούς να δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας.

Το έργο είναι επιφανειακά ωμό, καθώς διαπραγματεύεται μια ειδεχθή πράξη. Την παιδοφιλία. Ένα ηλιόλουστο απόγευμα η δεκάχρονη Ρόνα εξαφανίζεται. Η εξαφάνισή της συνδέει τρεις ζωές και φέρνει αντιμέτωπους τρεις ανθρώπους από εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Τη μάνα του κοριτσιού (Αννίτα Δεκαβάλλα), μια ψυχίατρο που μόλις έχασε τον εραστή της (Ανθή Ανδρεοπούλου) και έναν ψυχωτικό σίριαλ κίλερ, κακοποιημένο στην παιδική του ηλικία και χαμένο στην παράνοια και τη μοναξιά του (Τάκης Βουτέρης). Σταδιακά όμως, μέσα από μια σειρά γεγονότων που διαδέχονται το ένα το άλλο με αυξανόμενη ένταση, αυτά τα πρόσωπα θα κάνουν ένα μεγάλο, οδυνηρό ταξίδι. Σαν ωρολογιακή βόμβα η δράση θα κορυφωθεί και θα οδηγήσει τους ήρωες και το κοινό σε μια απροσδόκητη κάθαρση. Η αγάπη όλα τα υπομένει.

«Πολλοί από τους θεατές μας δεν περίμεναν βλέποντας ένα έργο με έναν τόσο αρνητικό ήρωα να φύγουν συμπαθώντας τον παιδόφιλο», λέει ο Τάκης Βουτέρης που σκηνοθέτησε την παράσταση και πρωταγωνιστεί. Παρ΄ ότι δεν μελέτησε κανένα ψυχολογικό βιβλίο σε σχέση με το θέμα, το πλησίασε με τέτοια κατανόηση, ώστε οδήγησε τα συναισθήματα που προκαλεί ένα τερατώδες έγκλημα σε αλάφρωμα ψυχής. Γιατί μπορεί να μην υπάρχει η τυπική «τιμωρία» του εγκληματία, αλλά ο θύτης αποκαλύπτεται πως είναι ο ίδιος και θύμα, που από παιδί χάνεται στα ψυχικά άδυτα, με συνέπειες μη αναστρέψιμες. «Αυτοί οι άνθρωποι νοσούν. Αλλά το μίσος που προκαλούν οι πράξεις τους, σκεπάζει όλα τα συναισθήματα. Όταν ο ήρωας μιλάει για τα βίαια παιδικά του χρόνια, την κακοποίησή του, χρειάζεται ψυχική γενναιότητα για να τον κατανοήσεις, να τον συμπονέσεις. Το θέατρο αυτό μπορεί να το κάνει. Γι΄ αυτό το τέλος, όταν το έλεος και η συγχώρεση βγαίνουν από την ίδια τη μάνα του κοριτσιού προς τον δήμιο του παιδιού της, είναι λύτρωση για όλους», λέει ο Τ άκης Βουτέρης.

Η μετάφραση είναι της Αννίτας Δεκαβάλλα, τα σκηνικά και κοστούμια της Εύας Μανιδάκη, η μουσική του Πλάτωνα Α νδριτσάκη και οι φωτισμοί του Αλέκου Α ναστασίου.