Δίκτυο

Άνοδος και πτώση των ΔΗΠΕΘΕ

Όταν τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα ιδρύθηκαν το 1983 από τη Μελίνα Μερκούρη, τότε υπουργό Πολιτισμού στις δόξες της, θεωρήθηκαν- και ήταν- ένας θεσμός ρηξικέλευθος.

Που έσπαζε οριστικά τον αποκλεισμό της περιφέρειας από το ουσιαστικό θεατρικό γίγνεσθαι και ακύρωνε την εγκατάλειψή της στο έλεος των μπουλουκιών. Ολοκλήρωση και εναγκαλισμός από την Πολιτεία μιας προσπάθειας θεατρικής αποκέντρωσης που είχε αρχίσει το 1974 με την ίδρυση της Εταιρείας Θεάτρου Κρήτης στα Χανιά, συνεχίστηκε με την ίδρυση του «Θεσσαλικού Θεάτρου» στη Λάρισα, του Οργανισμού Ηπειρωτικού Θεάτρου στα Γιάννινα, μερικών ακόμα επαγγελματικών θεατρικών σχημάτων εκτός κέντρου και είχε ήδη κάνει την επίσημη «γενική δοκιμή» της με την ίδρυση, επί υπουργίας Ανδρέα Ανδριανόπουλου, τέλη δεκαετίας του ΄70, των Ημικρατικών Θεάτρων. Βέβαια, ο θεσμός των ΔΗΠΕΘΕ από την αρχή είχε ατέλειες. Που τις επέτεινε η επιλογή, συχνά, των καλλιτεχνικών διευθυντών τους με γνώμονα όχι τα ουσιαστικά προσόντα τους, αλλά την κομματική τους ταυτότητα, η βλαπτική εμπλοκή, μέσω Διοικητικών Συμβουλίων, προσώπων άσχετων με το αντικείμενο των ΔΗΠΕΘΕ και η χρησιμοποίησή τους από διάφορους δημάρχους αποκλειστικά με μικροκομματικές σκοπιμότητες. Κάποια ΔΗΠΕΘΕ που τα χειρίστηκαν άνθρωποι οι οποίοι τα αγαπούσαν και τα νοιάζονταν- ένα παράδειγμα, ο Κώστας Τσιάνος στη Λάρισα- ξεπέρασαν τον μέσο όρο και ανέβασαν τον πήχυ.

Αλλά οι εξαιρέσεις δεν έσωσαν τα ΔΗΠΕΘΕ από την καθοδική πορεία που άρχισε σύντομα. Ο απερίσκεπτος πολλαπλασιασμός τους- και πάλι με μικροπολιτικές σκοπιμότητες, σιγά σιγά από έξι έγιναν δεκάξι- συνέβαλε αποφασιστικά στην παρακμή. Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση, με την πολύ κακή ροή των επιχορηγήσεών τους από το υπουργείο Πολιτισμού και τους δήμους να ρίχνει λάδι στη φωτιά, επιδεινώνεται ραγδαία. Το ερώτημα είναι: μπορεί ο θεσμός να ανανεωθεί και να διασωθεί;


Τελεφερίκ για την Ακρόπολη

Ακούγεται τολμηρό, αλλά είναι ωραίο. Μιλώ για την εγκατάσταση ενός εναέριου τελεφερίκ που θα οδηγεί από το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως απευθείας στην κορυφή της Ακροπόλεως, προσφέροντας μοναδικές όψεις του αρχαιολογικού χώρου, καθώς θα περνά πάνω από το διονυσιακό θέατρο και τα άλλα μνημεία της νότιας κλιτύος. Η αφορμή υπάρχει. Είναι η καλύτερη εξυπηρέτηση των ατόμων με ειδικές ανάγκες, αλλά η καμπίνα θα μπορούσε να χωράει κι άλλους επισκέπτες. Θα πείτε ότι η Ακρόπολη δεν είναι Άλπεις και ίσως κάποιοι σύγχρονοι θεματοφύλακες της προστασίας των μνημείων θεώρησαν ότι τα σύρματα και οι καμπίνες προσβάλλουν τα αρχαία. Εγώ πιστεύω ότι για όλα υπάρχει τρόπος ώστε να μην προσβάλλουν τα μνημεία και θα ήταν ενδιαφέρον να εξετασθεί αυτή η ιδέα του αρχαιολόγου Αλέξανδρου Μάντι. Έχω πάντως την πεποίθηση ότι ο Περικλής, που εμφορείτο από νεωτεριστικό πνεύμα, αν μπορούσε, δεν θα δίσταζε να προτείνει μια νεωτεριστική πρόσβαση στα μνημεία της Ακροπόλεως θέτοντά την στην κρίση του Δήμου της πόλης.


Μετάφραση-ρεκόρ

Τη γλίτωσε τελικά τη φυλακή ο Γάλλος έφηβος που χρειάστηκε μόλις λίγες ημέρες για να μεταφράσει τις 759 σελίδες του τελευταίου βιβλίου του Χάρι Πότερ από τα αγγλικά στα γαλλικά. Ο 16χρονος από την Εξ-Αν-Προβάνς ανέβασε τη μετάφραση στο site του στο Ίντερνετ, από όπου τον εντόπισαν οι γαλλικές αρχές και τον συνέλαβαν. Η συγγραφέας όμως, Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, αποφάσισε πως ο έφηβος θαυμαστής του Πότερ δεν το έκανε για να βγάλει χρήματα και δεν θα του κάνει μήνυση. Η επίσημη γαλλική μετάφραση, όπως και η ελληνική, θα κυκλοφορήσουν στα τέλη Οκτωβρίου.