«Είμαι πιο ελαφρύς από τα τραγούδια μου»

Στο γραφείο του υπάρχει ένας υπολογιστής με μεγάλη οθόνη, ένα σκάνερ, ένας έγχρωμος εκτυπωτής, αρκετές εφημερίδες, χαρτιά και σχέδιά του. Στους τοίχους δεν υπάρχει τίποτε κρεμασμένο. Ο Λέοναρντ Κοέν λέει πως δεν έχει τίποτε ούτε στους τοίχους του σπιτιού του. Είναι πρόθυμος να δείξει στον επισκέπτη τις ζωγραφιές του, αλλά δεν είχε καμία πρόθεση ποτέ να εκθέσει. Αντιστεκόταν κάθε φορά στις πιέσεις. «Δεν θα μπορούσα να το πάρω ποτέ στα σοβαρά» λέει ο τραγουδοποιός. «Για μένα όλο αυτό είναι μια ιδιωτική δραστηριότητα, μέρος του διαρκούς αγώνα ενάντια στην ανία και την ασημαντότητα». Τελικά ο Λέοναρντ Κοέν πείστηκε και εκθέτει αυτά τα σχέδιά του στην γκαλερί Richard Goodall στο Μάντσεστερ.

Από τους σκοτεινούς και πικρούς στίχους του, αλλά και τη βαριά συννεφιασμένη φωνή του θα περίμενε κανείς έναν ανάλογα βαρύ και μελαγχολικό τύπο. Η έκπληξη είναι πως ο Κοέν δεν είναι καθόλου έτσι. Είναι ανοιχτός και γελάει πολύ. Αυτή την ελαφριά, ευδιάθετη στάση έχει και στη ζωγραφική του. Για ένα διάστημα ζωγράφιζε ένα σκίτσο του εαυτού του κάθε μέρα (έχει εκατοντάδες από αυτά) και έγραφε πάνω συνήθως κάτι διασκεδαστικό. Όπως (κάτω από μια μουτρωμένη φάτσα), «Επιτέλους, χαρούμενος», ή «Απλώς ένας ανθρωπάκος με τραγιάσκα, μόνος απέναντι σ΄ ολόκληρο το βρωμερό Σύμπαν». Όταν ο Κρίστοφερ Γκούντγουιν των «Sunday Τimes» του επισημαίνει το ελαφρότερο ύφος των σχεδίων σε σχέση με τα τραγούδια του, ο Κοέν απαντά: «Νομίζω πως ο κόσμος πάντα υπερεκτιμούσε την απόγνωσή μου. Ποτέ δεν πίστευα ότι η δουλειά μου ήταν πιο σκοτεινή από οποιουδήποτε άλλου.

Πάντοτε πίστευα πως υπήρχε ένα αστείο εδώ, που ο κόσμος συχνά δεν το έπιανε».

Ζωγραφίζει επίσης αντικείμενα, μια πόρτα, μια κιθάρα, αλλά και πολλές γυναίκες. «Ό,τι ωραιότερο είδα ποτέ στη ζωή μου ήταν γυναίκα» λέει, διατηρώντας ακόμη τη γοητεία του ως ladies man. «Υπάρχουν πράγματα, όπως το ηλιοβασίλεμα ή το φεγγάρι, που έρχονται δεύτερα. Η γυναίκα είναι πρώτη. Μπορεί να μου κόψει την ανάσα, να με κάνει νευρικό, να με τρομάξει».

Όταν πάλι ρωτάς τον Κοέν για την έμπνευσή του- τόσο πολλή διοχετεύθηκε στα Μarianne, First We Τake Μanhattan, Ι΄m Your Μan και σε άλλα τραγούδια- ο Καναδός απαντά: «Δεν είμαι καθόλου εσωστρεφής. Δεν έχω τέτοιες έννοιες κατά κάποιο τρόπο. Δεν με ενδιαφέρουν τα όνειρα, ούτε που τα θυμάμαι. Μπορεί να ασχοληθώ με αυτά, έτσι για να γίνεται λόγος σε μια συζήτηση, αλλά δεν με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα».