Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Αγκαλιές

Αγαπητή κα Φοίβη, Είχα καιρό να σου γράψω, αλλά τώρα τελευταία βλέπω τι αγκαλιές έχουν οι κυβερνώντες με την Εκκλησία και γίνονται τα νεύρα μου ελατήριο.

Πρώτον, διάβασα ότι οι της νέας διακυβέρνησης αποφάσισαν να δώσουν το πρωθυπουργικό αεροπλάνο για να πάει ο Αρχιεπίσκοπος στο Μαϊάμι. Σκέφτηκα «καλά κάνουν, είναι θεσμός». Εκείνο όμως που είναι εξοργιστικό, είναι ότι όλα τα έξοδα θα καλυφθούν από τις τσέπες μας – και του Αρχιεπισκόπου, αλλά και όλης της κουστωδίας του από ένα σμάρι ρασοφόρους. Μα καλά, δεν τους φθάνει η αμύθητη εκκλησιαστική περιουσία και θέλουν να πάρουν τα ευρούλια από τις τσέπες μας; Και καλά, το πρότειναν οι υπουργάρες μας (εκλογές έρχονται), πώς το δέχθηκε ο Αρχιεπίσκοπος;

Δεύτερον, διάβασα ότι ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών επισκέφθηκε τον Αρχιεπίσκοπο και του έταξε κάποια εκατομμύρια από το Δ΄ ΚΠΣ για να επιτελέσει το κοινωνικό του έργο! Νόμιζα ότι αυτό το κάνει η Εκκλησία από τα αμύθητα πλούτη που διαθέτει. Νόμιζα δε ότι αυτά τα λεφτά θα δοθούν σε μικρομεσαίους επιχειρηματίες για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητά τους αναβαθμίζοντας τις επιχειρήσεις τους.

Σίγουρα έρχονται εκλογές! Και θέλουμε τους οπαδούς του Αρχιεπισκόπου, διότι ο αείμνηστος Αντ. Τρίτσης και ο αξιότατος πρώην πρωθυπουργός κος Κ. Σημίτης που πήγαν κόντρα «είχαν πολλά προβλήματα». Φιλικά Τάκης Συν.

Παρ΄ όλο που δεν πρέπει να εξαντλούμε την κριτική μας διάθεση όταν ο Αρχιεπίσκοπος- όπως θα συνέβαινε και με οποιονδήποτε άλλο συνάνθρωπο- βρίσκεται σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής του, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω ότι η κυβέρνηση έχει ξεπεράσει εαυτόν στην προσπάθειά της να προσεταιριστεί το ακροατήριο της Εκκλησίας. Δίνει δώρα και περιμένει αντίδωρα…


Η Αθήνα τον Αύγουστο

Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, έλεγε ένα παλιό σλόγκαν. Σύμφωνοι, αλλά μόνο τον Αύγουστο. Ενώ όλο τον χρόνο η Αθήνα σφύζει από καλλιτεχνική ζωή, ρουφώντας μάλλον και τον αέρα της περιφέρειας, τον Αύγουστο είναι το μόνο μέρος στην Ελλάδα όπου δεν συμβαίνει τίποτα. Μόνο σινεμά. Ούτε μία συναυλία για δείγμα. Ή σχεδόν ούτε μία.

Τραγουδιστές, ηθοποιοί, ακόμη και εικαστικοί, παίρνουν τα βουνά, τα λαγκάδια και τις παραλίες αναζητώντας τους Αθηναίους που έχασαν. Αυτό, δε, συνήθως το χαρακτηρίζουμε «αρπαχτή».

Ενώ τον Σεπτέμβριο στην Αθήνα, με το ίδιο κοινό, μιλάμε για «σημαντικές παραγωγές» και «θεάματα».

Αυτά συμβαίνουν γιατί η Αθήνα είναι από τις σπάνιες πρωτεύουσες στον κόσμο που στεγάζουν τον μισό πληθυσμό της χώρας. Μπορώ να σκεφτώ ως ανάλογο παράδειγμα την Μπάμακο στο Μάλι, δεν μπορώ να σκεφτώ όμως καμιά ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Πρώτο θύμα αυτής της κατάστασης είναι βέβαια η περιφέρεια, που δικαιούται τα – πολύ συχνά δεύτερης ποιότητας- θεάματα του τουριστικού καλοκαιριού, στην περίοδο, επιπλέον, που δουλεύει σκληρά λόγω τουρισμού και δεν έχει χρόνο γι΄ αυτά. Δεύτερο θύμα οι αυγουστιάτικοι εναπομείναντες στο κλεινόν άστυ που, όπως και να το κάνεις, θα συγκροτούν τουλάχιστον μία Πάτρα, αν όχι μια Θεσσαλονίκη. Και που δεν διαθέτουν ούτε ένα ΔΗΠΕΘΕ! Φοίβη
Δώσε κι εμένα, μπάρμπα!

Θέλεις αυξήσεις σε επιδόματα συνταξιούχων και τα αναδρομικά από τις αυξήσεις στις αποδοχές των δικαστικών; Πάρε! Θέλεις αύξηση της επιδότησης επιτοκίων των στεγαστικών δανείων πρώτης κατοικίας αγροτών; Πάρε! Θέλεις αυξήσεις στους μισθούς και τα επιδόματα του προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων; Πάρε! Θέλεις χρηματοδότηση των προγραμμάτων της Εκκλησίας από το Δ΄ ΚΠΣ; Πάρε! Θέλεις χρηματοδότηση της ψηφιακής τηλεόρασης για άτομα με αναπηρία; Πάρε! Θέλεις να ιδρυθεί Ταμείο για την ενίσχυση των φτωχών; Πάρε! Θέλεις χορήγηση επιδόματος στους τρίτεκνους; Πάρε! Θέλεις προγράμματα; Πάρε! Μυαλό θέλεις; Πάρε κι απ΄ αυτό!

Πάρε, πάρε, πάρε! Πάρε κόσμε! Τ΄ αφεντικό τρελάθηκε και τα δίνει τζάμπα! Άντε, τώρα που γυρίζει! Έλα τώρα που κληρώνει! Τόση δόση αδύνατον να μην πιάσει. Τόση σαπίλα, τέτοια καφρίλα!

Τριάμισι χρόνια τώρα μας άλλαξαν τον…

Ανανία. Από τα άδεια ταμεία που παρέλαβαν μέχρι την περιβόητη απογραφή που μας οδήγησε στην επιτήρηση, τον βασικό μέτοχο και τον πόλεμο κατά της διαπλοκής, που τώρα μόνο σαν αστεία ακούγονται. Από την άγρια λιτότητα, τους νέους φόρους, την αύξηση του ΦΠΑ, μέχρι τις μίζες, τη ρεμούλα και το μεγάλο φαγοπότι. Από τους κουμπάρους μέχρι τα δομημένα ομόλογα. Από την πλασματική αύξηση του ΑΕΠ κατά 25% που μας αναγκάζει να πληρώσουμε τα μαλλιοκέφαλά μας στα κοινοτικά ταμεία, μέχρι την υπό όρους άρση της επιτήρησης. Και τώρα, την ύστατη ώρα της κρίσεως, «πάρ΄ τα όλα» μας λένε. Κάθε μέρα και μια καινούργια παροχή, κάθε ώρα κι ένα νέο νομοσχέδιο- όμως δεν πρόκειται να υλοποιηθεί η πρώτη ούτε να ψηφισθεί το δεύτερο. Το έργο το ΄χουμε ξαναδεί. Κάπου εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε!

Νίκος Ντακάκης Ρέθυμνο (http://athivoles. blogspot. com)

Χαιρετίσματα στην εξουσία…