Κοινό σημείο η μανία με τη λεπτομέρεια

Ο Μπέργκμαν με τα συνεχή κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των ηρώων του προσπαθεί να εισχωρήσει στην ψυχή τους. Ο Αντονιόνι χρησιμοποιεί πιο ανοιχτές γωνίες. Ο χώρος, η πόλη, τα τοπία καθορίζουν τους ανθρώπους που τα κατοικούν. Η διάρκεια των πλάνων του δεν υπηρετεί καμία αφήγηση. Υποβάλλει, παραπέμπει, υπαινίσσεται. Ο Αντονιόνι υιοθετεί γραφή ελλειπτική και αποδραματοποιημένη. Ο Μπέργκμαν γράφει με αδρά σχηματισμένους κύκλους που σφίγγουν ολοένα περισσότερο τους ηθοποιούς και τους θεατές. Ο ένας αφαιρεί το αίμα και ο άλλος το προσθέτει. Ο Αντονιόνι επιδιώκει την αισθητική παρουσία των κάδρων του. Ο Μπέργκμαν επιδιώκει τη δραματική λειτουργία των κάδρων του. Ο Αντονιόνι παίζει εικαστικά με τα χρώματα. Ο Μπέργκμαν χρησιμοποιεί τα χρώματα για τη δραματική τους διάσταση. Και οι δύο σκηνοθέτες έχουν μανία με τη λεπτομερή σχεδίαση των ταινιών τους. Μόνο που το τέλειο οικοδόμημα του Αντονιόνι απειλείται μερικές φορές από έναν υπογραμμισμένο αισθητισμό τής εικόνας, ενώ στην περίπτωση του Μπέργκμαν το περιεχόμενο είναι εκείνο που μερικές φορές κινδυνεύει από τον υπερβολικό σχεδιασμό.