Αυταπάτες και ψευδαισθήσεις

Πολύ συχνά οι άνδρες, ακόμα περισσότερο από τις γυναίκες, τρέφουν αυταπάτες. Δανείζονται μια ιστορία, ένα όνειρο, μια φαντασίωση που δεν είναι αναγκαστικά δική τους αλλά, τελικά, μέσα από αυτή την περιπλάνηση, βρίσκουν τον εαυτό τους… Πάνω σε αυτή την αντίληψη στηρίζει το στόρι της ταινίας της «Η εκδοχή του Τσάρλι» («Selon Charlie») η Νικόλ Γκαρσία. Και βάζει έξι ενηλίκους και έναν ανήλικο- τον εντεκάχρονο Τσάρλι, που μέσα από τα μάτια του βλέπουμε τις ζωές όλων – να ζουν τα δικά τους προσωπικά προβλήματα. Όλοι είναι εγκλωβισμένοι στη δική τους φυλακή, παλεύουν με τους δικούς τους δαίμονες, τα προσωπικά τους φαντάσματα, τα δικά τους διλήμματα. Οι ζωές τους θα συναντηθούν με παράδοξο τρόπο και θα βρεθούν ενώπιος ενωπίω και στο «διά ταύτα». Και, είτε τα καταφέρουν είτε όχι, δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιοι. Όλα αυτά εξελίσσονται σε μια πόλη του Ατλαντικού, κάτω από το βλέμμα ενός εντεκάχρονου, γιου του ενός ενήλικου ήρωα…

Μπορεί οι ζωές των ηρώων να γεμίζουν το μεγαλύτερο μέρος της δράσης της ταινίας, αλλά το κεντρικό θέμα της ταινίας είναι η παιδική ηλικία. Τότε που όλα γράφονται μέσα στο υποσυνείδητό μας και στην υπόλοιπη ζωή μας προσπαθούμε να «διαχειριστούμε» αυτό το υλικό που έχει χαραχθεί στην ψυχή μας. Μεγάλο

«Η εκδοχή του Τσάρλι»

Όμηρος των παιδικών σεξουαλικών

τραυμάτων

Όλα «γράφονται» στην παιδική ηλικία – πού είναι η προσωπική ελευθερία;

ΒΑΘΜΟΙ = 4

(πόση ελευθερία βούλησης έχουμε;)

θέμα, μπεργκμανικής προβληματικής, που η Νικόλ Γκαρσία δεν έχει τα κότσια να το σηκώσει. Γι΄ αυτό και «λυγίζει», την παίρνει από κάτω η κουραστική περιγραφή της καθημερινότητας των ηρώων που τραβάει, τραβάει, τραβάει… Οι προθέσεις, πάντως, μένουν…