Διχασμένη πατρίδα και σκέψη

«Το άσπρο χρώμα, είναι το ίδιο με το μαύρο»: είναι η πηγή έμπνευσης για τις ταινίες του Κιμ Κι Ντουκ, που «θέση» του είναι να μη δίνει μόνο μία ερμηνεία στα πράγματα. Και, για να καταλάβουμε τη «φιλοσοφία», του αρκεί να σταθούμε στην άποψή του πως «κάποιος που καβγαδίζει συνεχώς και νικάει, δεν το κάνει επειδή είναι καλός στους καβγάδες, αλλά επειδή φοβάται»! Με τέτοιες απόψεις, είναι… φυσικό να ισχύει και γι΄ αυτόν το γνωστό «ουδείς προφήτης στον τόπο του», καθώς οι Κορεάτες συμπατριώτες του τον «αγνοούν», ενώ η Δύση τον αποθεώνει («Άνοιξη- καλοκαίρι- φθινόπωρο- χειμώνας… και άνοιξη», «Ολομόναχοι μαζί», «Το κορίτσι με το αγγελικό πρόσωπο», «Το νησί», «Το τόξο», «Βad Guy», «Real Fiction» κ.ά.).

Σκληρός, βίαιος και απόλυτα μοναχικός δημιουργός στον αντίποδα του mainstream είναι ο Κιμ Κι Ντουκ. Και, στον σημερινό «Άγνωστο παραλήπτη» («Suchwiin bulmyeong»)μια

«Άγνωστος παραλήπτης»

Ο γκροτέσκο κόσμος του Κιμ Κι Ντουκ ως

καρικατούρα

Αλλοπαρμένη συμπεριφορά ως στυλ

ΒΑΘΜΟΙ = 4

(ταραγμένος αποστολέας)

παραγωγή του 2001 που προβλήθηκε ως επίσημη συμμετοχή της Κορέας στα Φεστιβάλ Βενετίας, Τορόντο, Ρότερνταμ, Σαν Φρανσίσκο, Χονγκ Κονγκ- το σοκ, η θλίψη και η… φιλευσπλαχνία συνυπάρχουν αρμονικά και σχιζοφρενικά- όπως σε όλες τις ταινίες του. Το στόρι αρχίζει στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 και, ίσως αυτός ο «Άγνωστος παραλήπτης» να είναι η πιο πολιτική ταινία του Κιμ Κι Ντουκ, καθώς η διχοτόμηση της Κορέας κρατάει γερά πάνω από μισό αιώνα. Και μέσα από την καθημερινή ζωή μιας «αλλοπαρμένης» οικογένειας έχουμε ένα σχόλιο πάνω στον κοινωνικό διχασμό που έχει κακοφορμίσει στο σώμα της Κορέας, η οποία αλλού πατά κι άλλου βρίσκεται… Μια ταινία για φανατικούς- και ανεκτικούς…- θαυμαστές του Κιμ Κι Ντουκ.