Το πνεύμα του τόνου

Βαποράκια

Σκεπτόμουν αυτές τις ημέρες που μας έχουν τρελάνει όλα τα μέσα, όλες οι καμπάνες και όλοι οι κωδωνοκρούστες της υφηλίου για το τελευταίο παιδικό ναρκωτικό που κουρκουτιάζει τα μυαλουδάκια των παιδιών της οικουμένης, τον Χάρι Πότερ, πως, αν έτσι για το «γαμώτο» αποφάσιζαν ανιδιοτελώς όλες οι καμπάνες και όλοι οι κωδωνοκρούστες της Ελλάδος σε έκταση των σελίδων και σε διάρκεια τόσων λεπτών, να διαφημίσουν π.χ. τα Άπαντα του Εγγονόπουλου, του Καζαντζάκη, του Καραγάτση και του Σολωμού (λογοτεχνών που φέτος επισήμως έχει ανακηρυχθεί το έτος ως επέτειος της μνήμης τους), πόσοι πατεράδες και πνευματικοί γονείς, δάσκαλοι και φίλοι δεν θα είχαν, ειδοποιημένοι, αδράξει την ευκαιρία να δωρίσουν σε κάποιο έφηβο τουλάχιστον μάννα αντί χολής. Δεν είναι απορίας άξιο που καταναλώνονται (ανιδιοτελώς;) τόσες σελίδες, τόσες εκπομπές, τόσες στατιστικές λεπτομέρειες, τόσες σάχλες, για να διαφημιστεί ένα βιβλίο που είναι κατεξοχήν προϊόν και μόνο επικοινωνιακής στρατηγικής. Ποιος υποχρεώνει τόσες πένες και τόσα μικρόφωνα και κάμερες να πολλαπλασιάζουν σαν δουλική ηχώ ό,τι ο παμπόνηρος εκδότης του βλακώδους αυτού νηπιακού Τσακιντζή βάζει σε κυκλοφορία μέσω Διαδικτύου, του άλλου αλλοτριωτικού ναρκωτικού. Θα μείνω με την απορία, έως τον Σεπτέμβριο που θα ανταμώσουμε ξανά ΕΔΩ.