Επιφυλλίδα

Μικρή καλοκαιρινή ιστορία

Το σταματημένο λεωφορείο έχει κλείσει την οδό Μπουμπουλίνας. Η μεσημεριάτικη ζέστη αφόρητη. Η ένταση μεγάλη, η ουρά των αυτοκινήτων μακραίνει. Ο οδηγός του λεωφορείου βηματίζει και μιλάει δυνατά στο κινητό. Πλησιάζω κι ακούω. «Ελάτε να πάρετε εσείς το λεωφορείο, εγώ δεν συνεχίζω το δρομολόγιο. Με βρίζουν και με δέρνουν στη μέση του δρόμου. Εσείς είστε η εταιρεία, εσείς θα με υποστηρίξετε».

Προσπαθώ να καταλάβω. Μπροστά στην παρακείμενη οικοδομή μια γυαλιστερή μαύρη Μπεμβέ, κυκλωμένη από εργάτες. Ο εργολάβος είχε κλείσει τον δρόμο με το αυτοκίνητό του και δεν το μετακινούσε ώσπου το λεωφορείο το ακούμπησε. Οι εργάτες όρμησαν, κατέβασαν τον οδηγό από το λεωφορείο και τον έδειραν. Δυο περαστικοί παρενέβησαν. Τώρα τα δυο στρατόπεδα στέκονταν σε λίγα μέτρα απόσταση να αγριοκοιτάζονται.

Ενώ ο χτυπημένος οδηγός περιμένει βοήθεια από τον ΟΑΣΑ, αρχίζει να αναδεύεται ο έως τότε αμέτοχος παρατηρητής, οι επιβάτες του λεωφορείου. Πρώτα ανταλλάσσουν μερικές κουβέντες μεταξύ τους κι έπειτα κάποιος αναλαμβάνει σαν τον κορυφαίο του Χορού να τους εκπροσωπήσει: «Τι θα γίνει ρε, εδώ θα μείνουμε όλη μέρα; Βάλε μπρος να πάμε σπίτια μας!». Έντονα.

Διατακτικά. Όταν ο οδηγός αρνείται, τον βρίζουν. Μανιασμένα. Όλοι μαζί. Σα να μην είδαν τίποτα από όσα προηγήθηκαν, σα να μην έζησαν την εισβολή της βίας. Ο οδηγός δεν πιστεύει όσα ζει. Οι εργάτες συνεχίζουν να τον απειλούν νταντεύοντας τη θεά της δύναμης, την Μπεμβέ του αφεντικού. Οι επιβάτες φωνάζουν απαιτώντας να ξεκινήσει. Το αποκορύφωμα, ένας κρανοφόρος κούριερ ορμάει

Ο εργολάβος είχε κλείσει τον δρόμο με το αυτοκίνητό του και δεν το μετακινούσε ώσπου το λεωφορείο το ακούμπησε. Οι εργάτες όρμησαν, κατέβασαν τον οδηγό από το λεωφορείο και τον έδειραν

από την ουρά που έχει σχηματιστεί πίσω από το λεωφορείο και τον χτυπάει με γροθιές. «Δουλεύω απ΄ τις 4 το πρωί ρε.., δε θα με σταματήσεις εσύ!» (τη λεκτική βία όλων των διαλόγων δεν τη χωρούν αυτές οι γραμμές). Όταν τον συγκρατούμε, αρχίζει να χτυπάει εκτός εαυτού το ίδιο το λεωφορείο, υπεύθυνο για την κακοδαιμονία του. Αποκαμωμένος ο οδηγός και ανήμπορος να τα βάλει με τους πάντες, αποφασίζει να συνεχίσει το δρομολόγιο. Οι επιβάτες κάθονται ικανοποιημένοι στη θέση τους. Οι εργάτες μένουν να περιποιούνται τους μώλωπες της τραυματισμένης Μπεμβέ.

Εκρήξεις συσσωρευμένης έντασης. Βίαιες, τυφλές εκτονώσεις πίεσης. Συγκρούσεις ατομικοτήτων που δεν συναντιούνται πια σε κανένα πεδίο (όχι πεδίο συλλογικότητας, ούτε καν στοιχειώδους συνεννόησης). Αποθέωση της υποκειμενικής «κανονικότητας»: να πάμε στα σπίτια μας πάση θυσία, η πεμπτουσία της νεοελληνικής παραίτησης από την ουσιαστική συνύπαρξη σε μια πόλιν. Εγώ uber alles.

Πέμπτη μεσημέρι στην οδό Μπουμπουλίνας. Οι εργάτες γρονθοκόπησαν την υποτιθέμενη και τόσο υπερεκτιμημένη αλληλεγγύη μεταξύ εργαζομένων κατ΄ εντολήν εργολάβου. Οι επιβάτες (η κοινή γνώμη, μια κοινή μια πόρνη, κατά τον Τζίμη Πανούση) έθαψαν με μια σεμνή τελετή στην άσφαλτο το πάλαι ποτέ περί δικαίου αίσθημα. Ήταν, εξάλλου, από καιρό σε αποσύνθεση.

Καλό μας καλοκαίρι.

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.