Μπορούμε και μόνοι μας…

Ο κ. Αλέξανδρος Μεϊντάνης, από τον Πειραιά, γράφει για την καταστροφή της Πάρνηθας: «Ένα από τα ομορφότερα δάση, ίσως και το ομορφότερο της Ελλάδας, κάηκε. Και φυσικά δεν είναι η ομορφιά το στοιχείο που κατηγορεί αυτήν την καταστροφή, αλλά η ίδια η ζωή. Μιλάω μόνο για το δάσος της Πάρνηθας, θέτοντάς το ως συμβολικό παράδειγμα για όλα τα υπόλοιπα που κάηκαν μέσα σε μια μέρα, που κάηκαν όλα αυτά τα χρόνια.

Δεν έχω σκοπό να κατηγορήσω ούτε να αποδώσω ευθύνες. Θέλω μόνο να ουρλιάξω γιατί αυτό που νιώθω δεν εκφράζεται με λέξεις, ούτε καν με επιφωνήματα. Μόνο με ουρλιαχτά… Σαν αυτά που πρέπει να ακούστηκαν εκείνη την ημέρα από τις χιλιάδες αθώες ψυχές που κάηκαν και σβήστηκαν από τις στάχτες της ξεφτίλας και της βρωμιάς που αυτήν τη στιγμή γευματίζει κάνοντας προπόσεις για μελλοντικές επιτυχίες. Ουρλιαχτά, που με τη δύναμή τους ακούστηκαν σ΄ όλο τον πλανήτη και χάραξαν ανεπούλωτες πληγές στις καρδιές όσων συνειδητοποιημένων έχουν απομείνει. Θέλω η φωνή μου, το ουρλιαχτό μου, να τρυπήσει τις σάρκες αυτών που είδαν την επίγεια κόλαση και έμειναν άπραγοι, ανήμποροι να σταματήσουν αυτό που έρχεται. Γιατί δεν τελείωσε εδώ. Όλα αυτά τα χρόνια προειδοποιεί και αποτελεί οιωνό γι΄ αυτό που άλλοι ονομάζουν Δευτέρα Παρουσία, άλλοι Κόλαση και άλλοι θάνατο. Πώς γίνεται, ρε παιδιά, κάθε καλοκαίρι να συμβαίνουν τα ίδια; Κάθε καλοκαίρι ν΄ αντιμετωπίζουμε τις πυρκαγιές σαν ολέθριο και τόσο επίκαιρο γεγονός, ενώ πέρυσι, πρόπερσι, αντιπρόπερσι, να έχουν συμβεί ακριβώς τα ίδια πράγματα. Θα έρθει ο Σεπτέμβρης και πάλι το θέμα θα έχει ξεχαστεί, θα ξαναδώσουμε αξία σ΄ αυτούς που τώρα μουντζώνουμε και κατηγορούμε, θα συγχωρούμε στις εκάστοτε απολογίες τους αυτούς που τώρα καταστρέφουν το μέλλον των παιδιών μας…

Τελικά δεν ξέρω τι θεωρεί ο κόσμος πιο σημαντικό. Για ποιον λόγο εκλέγουμε κυβερνήσεις και ηγέτες των οποίων η δουλειά είναι σε κύρια βάση να προστατεύσουν τον απλό πολίτη, όταν ο απλός πολίτης παίρνει ένα λάστιχο και ρισκάροντας τη ζωή του προσπαθεί από μόνος του να σβήσει τις φωτιές που αυτοί οι ίδιοι του άναψαν. Τι να τους κάνουμε τότε, όταν περιορίζονται στις ποσοστιαίες αυξήσεις και μειώσεις συντάξεων και μισθών ενώ ο κόσμος ακόμα πεινάει, στη διαχείριση των οικονομικών ενώ η Ελλάδα είναι ακόμα καταχρεωμένη, στα παράθυρα των ειδήσεων χωρίς να καταλαβαίνουν ακόμα και οι ίδιοι τι λένε, στην αύξηση προστίμων του Κ.Ο.Κ. ενώ οι βιασμοί και η ανηθικότητα αυξάνονται ολοένα και περισσότερο, ενώ τέλος πάντων καταστρέφεται το πολυτιμότερο αγαθό: Η ΖΩΗ! Και αυτοί αποσύρονται στα αμύθητης αξίας απομονωμένα εξοχικά τους… Βλέπετε, έχουν εργασθεί σκληρά όλη τη σεζόν κι έχουν ανάγκη από ξεκούραση, χωρίς να ενοχληθούν από κανέναν, οι διαφωτιστές και καθοδηγητές μας… Ευχαριστώ, δεν θα πάρω, μπορώ και μόνος μου».