«Η ζωή είναι μια υπέρβαση»

«Η΄ζωή μου είναι ουτοπία και υπέρβαση. Είδα τη δομή και τη λειτουργία της κοινωνίας και ρώτησα τον εαυτό μου: “Παύλο, τι θέλεις: να κάνεις κάτι ή να γίνεις κάτι;”. Ζω στον κόσμο μου, όσο βλακώδες και ουτοπιστικό κι αν φαίνεται. Όταν βγήκα από την κοιλιά της μάνας μου δεν βγήκα για να φτάσω κάπου, αλλά για να περπατήσω. Το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσα να ακούσω στο τέλος της ζωής μου είναι πως είμαι φτασμένος καλλιτέχνης. Θέλω να πεθάνω όρθιος, περπατώντας, χωρίς να έχω φτάσει πουθενά», λέει στα «ΝΕΑ» ο Παύλος (Διονυσόπουλος). Ο διεθνώς αναγνωρισμένος Έλληνας εικαστικός δημιουργός που ζει μόνιμα στο Παρίσι επιστρέφει στα πάτρια εδάφη με μια μίνι αναδρομική έκθεση στην Ερμούπολη της Σύρου σε επιμέλεια Κατερίνας Κοσκινά, δέκα χρόνια μετά τη μεγάλη αναδρομική του στη Θεσσαλονίκη, ως μια μικρή προσφορά προς την Ελλάδα καθώς, όπως λέει, «έχω την αίσθηση πως μου έδωσε αρκετά πράγματα κι εγώ ώς τώρα δεν της έχω δώσει πολλά». Σαράντα πέντε χαρακτηριστικά έργα που θα δείξουν βήμα προς βήμα την εικαστική του διαδρομή, κατά την οποία, με συνοδοιπόρο το χαρτί, έπλασε καθημερινά αντικείμενα και τα μεταμόρφωσε σε έργα τέχνης.

«Γεννήθηκα με το γονίδιο της υπέρβασης, του ανθρώπου που δεν είχε πόδια είχε φτερά, που δεν ανήκει σε κανέναν. Δεν πιστεύω σε αυτήν την κοινωνία. Είμαι αναρχικός με την πλατωνική έννοια. Ο κόσμος όπου ήθελα να ζήσω δεν υπάρχει, γι΄ αυτό και έπρεπε να φτιάξω τον

ΙΝFΟ

Η αναδρομική έκθεση του Παύλου εγκαινιάζεται αύριο Σάββατο στις 20.00 στην Πινακοθήκη Κυκλάδων (Ερμούπολη Σύρου, τηλ. 22810-80.919). Έως 29 Αυγούστου.

δικό μου. Ίσως όμως να μην είμαι μόνος μου. Ίσως υπάρχουν κι άλλοι που επιθυμούσαν το ίδιο και επειδή κάπου συμβιβάστηκαν, αγοράζουν κομματάκια του δικού μου κόσμου. Δεν κάνω τέχνη για την τέχνη, αλλά για τον άνθρωπο», εξηγεί ο 77χρονος δημιουργός και διευκρινίζει πως δεν μετανιώνει για την πορεία του από τη γενέτειρά του, τα Φιλιατρά, ώς την επιτυχία και την αναγνώριση στη διεθνή εικαστική σκηνή.

Όσο για το πώς κατάφερε να επιβιώσει καλλιτεχνικά στο Παρίσι και να επιβληθεί στα διεθνή δρώμενα, την ώρα που πολλοί συνάδελφοί του της γενιάς του ΄60 επέστρεψαν αργά ή γρήγορα στην Ελλάδα; «Δεν πιστεύω πως είμαι καλύτερος από άλλους καλλιτέχνες της γενιάς μου, απλώς είχα περισσότερη αντοχή και επιμονή. Ήμουν εκεί και περίμενα και όταν φώναξαν το όνομά μου ήμουν παρών. Πολλοί συνάδελφοί μου επέλεξαν άλλα πράγματα, πολύ σημαντικά, όπως το να γίνουν καθηγητές, πρυτάνεις, ακαδημαϊκοί. Εγώ διάλεξα να είμαι τίποτα», υποστηρίζει.


«Γεννήθηκα σε υπόγειο με μπαλκόνι»

«Στους νέους δεν έχω να διδάξω τίποτα», λέει ο εικαστικός δημιουργός, Παύλος. «Αν μπορώ να τους πω ένα πράγμα μόνο, είναι να μην αρχίζουν από το τέλος αλλά από την αρχή. Βιάζονται και θέλουν την πρώτη τους έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Τις πρώτες μου εκθέσεις τις έκανα στο πεζοδρόμιο κι έτσι έχω τη χαρά να έχω διαγράψει μια πορεία. Γεννήθηκα οικονομικο-κοινωνικά σε υπόγειο με μπαλκόνι. Και έχει σημασία αυτό, διότι το μπαλκόνι σημαίνει την αισιοδοξία, την ελπίδα, που μου έδωσαν την ευκαιρία να φτιάξω και πραγματικά σπίτια με μπαλκόνια». Και όσο για τις υπερβολικές, ορισμένες φορές τιμές, στα έργα νέων δημιουργών; «Δεν με ενοχλεί και δεν με σοκάρει τίποτα. Μέσα στις κοινωνίες όπου ζούμε κυκλοφορούν αμύθητα ποσά και από ένα σημείο και μετά πλέον τα πράγματα δεν έχουν τιμή».