Το πνεύμα του τόνου 

Εορτές

Την ίδια μοίρα που είχαν πολλοί αρχαίοι ναοί, με προσκυνητές από τα πέρατα της επικράτειας στη γιορτή τους, που έφερναν δώρα και τάματα για να τους τιμήσουν, την ίδια τύχη έχουν και κάμποσοι σύγχρονοι χριστιανικοί ναοί, όχι με το πέρασμα χιλιάδων χρόνων, αλλά με το πέρασμα μόλις τριάντα χρόνων.

Οι μεγάλες θρησκευτικές πανηγύρεις και οι αγρυπνίες που εξακολουθούν να γίνονται έκαναν άνοιγμα και προς τον Κερδώο Ερμή για να… τονωθεί κάπως και το εμπόριο. Κάτι σαν λαϊκή αγορά, που βρίσκεις από κουρτίνες μέχρι κουμπαράδες από πηλό. Φυσικά δεν λείπουν ποτέ τα άγια μυρωδάτα στραγάλια, οι ηλιόσποροι και το μαλλί της γριάς.

Η Αγία Μαρίνα (προσωπική φίλη και φρουρός ενός γνωστού μου συνθέτη) πάντα έχει πιένες από χρόνια και ο λόφος του Αστεροσκοπείου και το Θησείο αναστενάζουν από τους Προσκυνητές. Δεν ξέρω τα θαύματα που έκανε κάθε άγιος, τα οποία βέβαια καταγράφονται.

Άλλωστε αυτό δεν ενδιαφέρει πια, δεδομένου ότι τα θαύματα τα αναλάβανε εργολαβία κοινοί θνητοί, κυρίως πολιτικοί, καλλιτέχνες, αθλητές και τηλεπαρουσιαστές. Οι κινητοί μικρέμποροι έχουν λίστες που καταγράφουν πότε και πού γιορτάζει κάθε άγιος και γίνεται πανηγύρι. Έτσι τρέχουν από χωρίου εις χωρίον για τον επιούσιο. Στο νησί μου γινόταν χαλασμός κόσμου κάθε 27 Ιουλίου, του Αγίου Παντελεήμονος. Λίγα πράγματα τώρα, μου λένε. Πολύ λίγα.