[ Δρόμοι ]

Όταν ο ήλιος δύει…
… στη Γουινέα τα παιδιά φεύγουν από τα σπίτια τους με τα σχολικά τους βιβλία στα χέρια για να «κυνηγήσουν» το φως: να βρουν δηλαδή έναν χώρο με ηλεκτρικό ρεύμα ώστε να μπορέσουν να μελετήσουν. Όσα παιδιά ζουν στην περιοχή που βρίσκεται ο διεθνής αερολιμένας Γκμπέσι βρίσκουν εκεί καταφύγιο. Τα βράδια μαζεύονται στο πάρκινγκ του αεροδρομίου και κάτω από τις λάμπες φθορίου κάθονται ήσυχα και διαβάζουν, κάνοντας όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον…

Ακόμα και όταν…
… τα αεροπλάνα περνούν πάνω από τα κεφάλια τους, η προσοχή τους δεν διασπάται από τον εκκωφαντικό θόρυβο. «Στο σπίτι μου μελετούσα υπό το φως των κεριών και τα μάτια μου πονούσαν. Προτιμώ να έρχομαι εδώ. Το έχω συνηθίσει», λέει ένας δεκαοχτά- χρονος που προετοιμάζεται για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο. Πολλά παιδιά διανύουν απόσταση μιας ώρας, προκειμένου να φθάσουν στον πολυπόθητο «φωτισμένο» χώρο του αεροδρομίου. Τα μεγαλύτερα από αυτά έρχονται νωρίτερα για να πιάσουν μια «καλή» θέση σε κάποιο πεζούλι ή πεζοδρόμιο του πάρκινγκ με επαρκή φωτισμό. Όσα μένουν μακριά από το αεροδρόμιο πηγαίνουν σε κοντινά βενζινάδικα. Άλλα πάλι, κάθονται κάτω από παράθυρα των πλούσιων σπιτιών, καταφέρνοντας να «κλέψουν» λίγο φως για να διαβάσουν… Τα Ηνωμένα Έθνη…
… κατέταξαν τη Γουινέα- πρώην γαλλική αποικία – ανάμεσα στις 20 φτωχότερες χώρες του κόσμου. Οι στατιστικές δείχνουν ότι μόνον το ένα πέμπτο του πληθυσμού της χώρας έχει πρόσβαση σε ηλεκτρικό ρεύμα, καθώς αυτοί που έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν γεννήτρια είναι ελάχιστοι. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι ο μέσος όρος κατανάλωσης ρεύματος ετησίως στη Γουινέα είναι 158 φορές μικρότερος από τις ΗΠΑ. Η έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος, σύμφωνα με τον πολιτικό-ανθρωπολόγο στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ Μάικλ Μακ Γκόβερν, είναι ένα «γεωλογικό σκάνδαλο»: αν χρησιμοποιούνταν σωστά ο σημαντικός ορυκτός πλούτος που βρίσκεται στα ποτάμια- κυρίως βωξίτης, αλλά και χρυσός, διαμάντια και σίδηρος- θα μπορούσε να ηλεκτροδοτήσει ολόκληρη τη χώρα…

Τα τελευταία 23 χρόνια…
… τα ηνία της χώρας βρίσκονται στα χέρια του Λανσάνα Κοντέ, ενός θερμόαιμου στρατιωτικού, ο οποίος ανέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία το 1984. Το τελευταίο διάστημα ο Κοντέ αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, απουσιάζει συχνά στο εξωτερικό και η οικονομία της χώρας ολοένα και χειροτερεύει. Οι μαζικές διαμαρτυρίες που έγιναν με αίτημα την παραίτησή του δεν κατάφεραν να αλλάξουν τη ροή των πραγμάτων. Ο Κοντέ, αντί να αποσυρθεί, κήρυξε στρατιωτικό νόμο. «Είναι σκληρό αυτό που γίνεται», λέει ένας δεκαοχτάχρονος, καθισμένος σε κάτι κοντούς πασσάλους κάτω από μια λάμπα φθορίου στο πάρκινγκ του αεροδρομίου και διαβάζει. «Θα είναι όμως ακόμη πιο σκληρό, αν δεν περάσουμε στις εξετάσεις», συμπληρώνει και παράλληλα ρίχνει κλεφτές ματιές στις σημειώσεις του για τον Καρλ Μαρξ…