Η νύχτα των ζωντανών νεκρών

Η καλύτερη- επιτέλους!- εβδομάδα του καλοκαιριού. Πλην Χίτσκοκ, δύο φρέσκιες παραγωγές με διαφορετικές καταγωγές. Η πρώτη από Μ. Βρετανία, από Ηorror, από τον Ντάνι Μπόιλ σε ρόλο producer, από σίκουελ του «28 Days Later» και από το Λονδίνο. Έρημη, βομβαρδισμένη πόλη η πρωτεύουσα της Αγγλίας.

Ο Ντάνι Μπόιλ, λοιπόν, έξυπνα σκεπτόμενος αναθέτει το σίκουελ με τίτλο «28 Weeks Later» («28 εβδομάδες μετά») σ΄ έναν επιδέξιο σαραντάχρονο Ισπανό, τον Χουάν Κάρλος Φρεσναντίγιο, περίπου άγνωστο εν Ελλάδι, με εξαιρετικές επιδόσεις σε μια σκοτεινή ιστορία του 2002, τον «Άθικτο» η αλλιώς «Ιntacto». Αποτέλεσμα; Ο μαθητής να ξεπεράσει τον καθηγητή. Παντού: σκηνοθεσία, φωτογραφία, μουσική (το soundtrack του Τζον Μέρφι το έψαχνα σαν τρελός μετά την προβολή). Έτσι, ένα σίκουελ συναγωνίζεται για την καλύτερη horror movie της χρονιάς, με αντίπαλο την γαλλική παραγωγή «Εκείνοι» («Τhem»), την οποία – αν δεν κάνω λάθος- την περιφρονήσατε, όπως καθετί που δεν ομιλεί αγγλικά!

Ο Ισπανός κουβαλάει μαζί του στο Λονδίνο τρεις βαλίτσες από τις επιρροές του: τα Ζόμπι του Τζορτζ Ρομέρο στο «Land of the Dead» («Η γη των ζωντανών νεκρών»- 2005), τη νοσηρή, εφιαλτική κλειστοφοβία του Ρομάν Πολάνσκι στο «Repulsion» («Αποστροφή»- 1965) και τα γυρίσματα του Αλφόνσο Κουαρόν στο «Children of Μen» («Τα παιδιά των ανθρώπων»- 2006). Τι σημασία έχουν όλα αυτά για τον θεατή; Ουδεμία. Απλώς, όποιος έχει τις έχει δει, μπορεί ευκολότερα να αντιληφθεί το αποτέλεσμα της χημικής ένωσης Πολάνσκι με Ρομέρο, Ρομέρο με Κουαρόν και Φρεσναντίγιο με όλους αυτούς μαζί.

Δηλαδή, η δράση ασταμάτητη (όπως στα «Παιδιά των ανθρώπων»). Το νυχτερινό,

«28 εβδομάδες μετά»

Ρεσιτάλ κλειστοφοβίας, ζόμπι και

τρόμου

Με λιγότερο αίμα και θόρυβο, ακόμα

καλύτερη ταινία

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ = 6

(ζόμπι με μυαλό)

έρημο, βομβαρδισμένο από θανατηφόρο ιό Λονδίνο μοιάζει να είναι εγκλωβισμένο σε τέσσερις τοίχους, οι οποίοι πηγαινοέρχονται απειλητικά να συνθλίψουν την Κατρίν Ντενέβ στην «Αποστροφή». Και ο στρατός πυροβολεί αδιακρίτως εναντίον ζόμπι αλλά και ζωντανών, όπως στο «Land of the Dead» του Τζορτζ Ρομέρο. Έτσι, μια συνηθισμένη- στα χαρτιά- ιστορία τρόμου μετατρέπεται σε εφιαλτική, πολιτική και κοινωνική αλληγορία. Μα, έτσι ακριβώς δεν συνέβη στο Βιετνάμ; Το ίδιο και στη Βαγδάτη. Απλώς αλλάξτε τη σειρά. Ως εξής: ιός ίσον τρομοκρατία. Μολυσμένα ζόμπι ίσον τρομοκράτες. Ζωντανοί και καθαροί ίσον απλοί πολίτες. Τι θα κάνουμε, παιδιά; Το «Ιππικό» με τον Τζον Γουέιν να εφορμήσει να γδάρει τα κεφάλια των Απάτσι. Κill them all!

Με δυο λόγια: Το Λονδίνο «νεκρό» από θανατηφόρο ιό και πεζοναύτες πυροβολούν αδιακρίτως εναντίον πάντων, μολυσμένων και καθαρών. Δύο αδέλφια με αίμα διαφορετικό και ανθεκτικό προσπαθούν να διαφύγουν από αυτόν τον κολασμένο ορυμαγδό. Μοναδική ελπίδα της ανθρωπότητας το αίμα των παιδιών.