Νέοι Δίσκοι

Θηλυκός λίβας φυσάει στην ποπ

Τις προάλλες- δεν πρόλαβα να πάω, με τόσα που γίνονταν εκείνη την ημέρα- μου είπαν πως κρέμονταν σαν τα τσαμπιά στον Σνουπ Ντογκ. Λογικό. Το χιπχόπ είναι η νέα ποπ (ή το αντίθετο), ακόμη και με τη γουορχολική έννοια του όρου. Είναι προϊόν με τρελή κατανάλωση. Αναψυκτικό, με δροσερές φυσαλίδες. Τρομερό κόλλημα σε ηχεία-θεριά, που αναπαράγουν τον λόγο του ράπερ. Κοιτάω στα μάτια τα κορίτσια που φέρνουν τις μαύρες μουσικές του καλοκαιριού. Feel good ρυθμοί, φωνές που θα τις προσέξεις και ρεφρέν-παγάκι που δεν λειώνει. Φαινόμενο εν αιθρία.

«Good Girl Gone Βad» Rihanna (Def Jam/U nversal)
Μην σας ξαφνιάσει, ήταν επόμενο να συμβεί. Όπως όταν ρίχνεις στο νερό αλάτι κι αυτό γίνεται αλμυρό. Τόσο απλά. Το αλάτι έχει όνομα: Ριάνα. Και για τους μετεξεταστέους, η ιδανική εισαγωγή στο r΄n΄b. Δηλαδή, τη νέα σόουλ. Που πάει να πει ποπ. Που πάει να πει… ποσώς μας νοιάζει. Το θέμα είναι το φαινόμενο Ριάνα, από τα Μπαρμπέιντος, σκέτη κούκλα, πρόσωπο για billboard και φωνή για να σε ξυπνάει το πρωί. Ετών 19 και ήδη στο τρίτο της άλμπουμ- «Good girl Gone Βad».

Tα καλά κορίτσια πατάνε πόδι. Δεν ξέρω πώς, αλλά η μικρή πάτησε τον Jay Ζ στον ευαίσθητο σημείο. Την αδυναμία του στο ωραίο φύλο με ταλέντο. Και ό,τι πει ο Jay Ζ έγινε.

Πρόεδρος είναι της πιο βαρυ σήμαντης χιπχόπ εταιρείας (Def Jam, δες) και όλα τα άλλα. Ραπάρει, λοιπόν, με το κορίτσι στο «Umbrella»- το κομμάτι που έχουν μάθει ακόμη και εκείνοι που σε αυτόν τον πλανήτη ήρθαν μόνο για διακοπές. Ειλικρινά, αυτό το κομμάτι δεν μ΄ αρέσει. Καταλαβαίνω γιατί έχει σουξέ, αλλά δεν μ΄ αρέσει. Η Μπιγιονσέ πιστεύω έχει πει καλύτερα τραγούδια. Όμως η Ριάνα όταν λέει το «Shut Up & Drive» είναι σαν να ξέρει ακριβώς- μα ακριβώς- πού οδηγεί το θέμα. Στο «Sell Μe Candy» λύνει την εξίσωση του τραγουδι- ού με ένστικτο. «Χτυπάει» χωρίς να καταλαβαίνεις από πού σου ήρθε. Η δύναμή της είναι να παίρνει μέτρια τραγούδια και να τα ανεβάζει ψηλά. Ο ιδανικός «μάνατζερ»; Μπα! Αυτό το κορίτσι είναι ο Διάβολος.
Το καλοκαίρι της αγάπης

Τα 10 πρώτα r΄n΄b τραγούδια του 1967 κατά το Rolling Stone:

1 Respect, Αρίθα Φράνκλιν 2 Soul Μan, Sam & Dave 3 Ι Νever Loved Α Μan the Way Ι Loved Υou, Αρίθα Φράνκλιν 4 Μake Μe Υours, Βettye Swann 5Ι Was Μade to Love Ηer, Στίβι Γουόντερ 6 Cold Sweat, Τζέιμς Μπράουν 7 Αre Υou Lonely for Μe, Φρέντι Σκοτ 8 Tell it Like it is, Άαρον Νέβιλ 9 Sweet Soul Μusic, Άρθουρ Κόνλι 10Ηigher and Ηigher, Τζάκι Γουίλσον.


Αληθινός έρωτας…

Πολύ το χάρηκα το «Real Girl» της Μutya Βuena- από τις Sugababes, που είχε πέρσι μεγάλη επιτυχία με τον Τζορτζ Μάικλ, νάτος πάλι εδώ («Τhis is Νot Real Love»). Είναι ένα από τα πιο ψαγμένα, έξυπνα, φωτεινά, καθαρά σόουλ/ποπ που παίζουν γύρω. Σε αυτό, μπαίνουν και οι Groove Αrmada στη μέση, σωστή κίνηση, το Β Βoy Βaby σε στέλνει στις Ronettes, τις παλιές, θεϊκές, 60΄s Ronettes (ψάξε τραγούδια τους, δεν θα χάσεις, στο λέει και η Έιμι Γουάινχάουζ αυτό- ξέρουν τα κορίτσια).

Ωραία δουλειά. Ας το ξανακούσω.

Είναι ένα τζιτζίκι έξω αυτήν τη στιγμή που κάνει το καλύτερο ντουέτο με την Ανζελίκ Κιντγιό, και δεν κοστίζει και τίποτε στην παραγωγή, και είμαι σίγουρη πως η αγέρωχη Αφρικανή το έχει δοκιμάσει.

Ωστόσο, δεν μπορώ να παραβλέψω στο Djin Djin τη συνεργασία της με Αλίσια Κις, Τζος Στόουν, Αμαντού και Μαριάμ, Πίτερ Γκάμπριελ (λείπει ο Μάρτης;), Σαντάνα και Ζίγκι Μάρλεϊ- ειδικά αυτό.

Έπειτα, η Ανζελίκ παίρνει φόρα μόνη της και να φεύγει.
…της παλιάς σχολής

Και λίγο από οld school επιμόρφωση επιβάλλεται, καθώς η Κόκο Τέιλορ έχει νεώτερα και τα μπλουζ είναι- κλασικά- το θέμα της. Έχει γράψει πέντε από τα κομμάτια του «Οld School» (από την Αlligator) και η φωνή της μεγάλης κυρίας από το Μέμφις ακούγεται συγκινητική, με χίλιες τόσες ιστορίες μέσα της, όλες για τη μουσική, που θα σε κάνουν να ξεχάσεις τον καυτό αέρα που χτυπάει τις τέντες και να βουτήξεις μέσα στα μπλουζ, σε σκιερά μέρη όπου κατοικούν περίεργα πλάσματα κι ακούγονται τα βήματα του Μάντι Γουότερς.