Σουρεάλ

– ΗΡΘΕΣ; – Όχι, στην Κατεχάκη είμαι ακόμα, περιμένω ν΄ ανάψει το φανάρι!

– Δεν καταλαβαίνω γιατί τόσα νεύρα;

– Έλα μου ντε; Γιατί άραγε; Έξω 39 βαθμοί, οι δρόμοι πήχτρα, όλα τα γιαπωνέζικα κουβαδάκια στο φανάρι, στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα κι αγέλαστα, έφυγα από το σπίτι νέος άνθρωπος και γυρίζω χούφταλο, τα 100 χρόνια μοναξιάς βίωσα ο άνθρωπος, γιατί άραγε να ΄χω τόσα νεύρα; – Καρπούζι πήρες;

– Να κάτσω πρώτα; Τον κώλο μου μπορώ να τον παρκάρω μια ιδέα ή να βγω αμέσως αναφορά στο ένα πόδι;

– Καρπούζι πήρες;

– Άντε και να σου πω ότι πήρα! Αυτό τώρα εσένα σε βελτιώνει ως άτομο;

– Καλό το καρπούζι;

– Δεν ξέρω, δεν πιάσαμε και κουβέντα. Εκ πρώτης όψεως, ευγενικό μου φάνηκε, ήσυχο, με τρόπους. Σ΄ όλη τη διαδρομή λέξη δεν έβγαλε, να ΄ναι καλά!

– Ρε παιδί μου, είναι ζουμερό;

– Πράσινο είναι! Πράσινο με κάτι σαν νερά στο τοίχωμα, στο τρίχωμα, στο περίβλημα, στο φλούδι, στο τσόφλι, στο πώς σκατά το λένε. – Δεν το χτύπησες;

– Γιατί να το χτυπήσω;

– Για να δεις αν είναι καλό!

– Εγώ δεν είμαι βίαιο άτομο να κακοποιώ τα ξένα καρπούζια! Ακόμα δεν το γνώρισα, θα το πλακώσω στα χαστούκια;

– Ναι, αλλά αν δεν το χτυπήσεις πώς θα καταλάβεις αν είναι νόστιμο;

– Γιατί, αν το χτυπήσω πώς θα καταλάβω ότι είναι νόστιμο;

– Έτσι πρέπει! Τα χτυπάνε τα καρπούζια!

– Δεν μπορώ τις αηδίες κι έχει χαλάσει και το κλιματιστικό. Πας στη λαϊκή και βλέπεις κάτι μαλάκες να γρονθοκοπούν ένα καρπούζι.

Τους χαζεύουν οι μανάβηδες και κάνουν το γέλιο της αρκούδας! Είναι σαν τους κρετίνους που πάνε να αγοράσουν καινούργιο αμάξι και τραβάν κλωτσιές στα λάστιχα, άνευ λόγου και αιτίας! Ότι έτσι και κλωτσήσεις το λάστιχο του οχήματος δεν θα σου βγει μάπα το καρπούζι.

– Στο οποίο καρπούζι επανερχόμαστε!

– Βέβαια! Η Ιθάκη σ΄ έδωκεν το ωραίο ταξίδι, χωρίς αυτήν δεν θα ΄βγαινες στον δρόμο!

– Ντομάτες πήρες;

– Δύο.

– Μόνο;

– Ναι, ρε Ευγενία! Δύο! Μία εσύ, μία εγώ! Θα τις κόψουμε τριαντάφυλλο, λίγο αλατάκι, λαδάκι, ριγανίτσα και πάλι πολύ ξανοιγόμαστε οικονομικώς! Και για να προλάβω την επόμενη ηλίθια ερώτησή σουόχι, μαρούλια δεν πήρα!

– Γιατί;

– Δεν την πρόλαβα την ηλίθια ερώτηση. Η μόνη ηλίθια απάντηση που έχω πρόχειρη είναι ότι δεν είχα σκοπό να δώσω κοψοχρονιά το μισό στρέμμα στον Δομοκό! – Σιγά μη μου πεις τώρα ότι τόσο κάνουν τα μαρούλια!

– Αφ΄ εαυτού τους, όχι. Αλλά μαζί με τα βερίκοκα και τα κεράσια, πάει το βιος του μακαρίτη του παππού μου!

– Τελικά τι πήρες; Ένα καρπούζι και δύο ντομάτες όλες κι όλες;

– Και χαρτί υγείας!

– Πάλι καλά που σου ΄κοψε μέχρις εκεί!

Αλλιώς θα σκουπιζόμασταν με φύλλα!

– Όταν έλεγα εγώ να φυτέψουμε αειθαλή, εσύ λύσσα κακιά με τα φυλλοβόλα!

– Οπότε πώς λες να περάσουμε τη μέρα μας; – Αξέχαστα! Κόβουμε τις ντομάτες, δέρνουμε το καρπούζι και πάμε τουαλέτα!