Η αθάνατη μακιαβελική συνταγή
Παριζιάνοι κομμουνάροι το 1871. Η Κομμούνα, το λαμπρό αυτό επίτευγμα- κατά τον Μαρξ- της Πρώτης Διεθνούς, ήταν στην πραγματικότητα μια θνησιγενής υπόθεση. Διήρκεσε από τον Μάρτιο έως τον Μάιο του 1871 και πνίγηκε στο αίμα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Μήπως τελικά οι Κομμουνάριοι ήταν αθεράπευτα αιθεροβάμονες;
Κατά τη γνώμη των μαρξιστώνπου αποτελούσαν και τη μειοψηφία στις γραμμές της Κομμούνας, ασχέτως αν οικειοποιήθηκαν την ιστορική κληρονομιά της- αναμφισβήτητα ναι. Ο Μαρξ αυτοπροσώπως, αν και τους θαύμαζε, επεσήμαινε ότι χάνουν πολύ χρόνο «σε μπαγκατέλες και σε προσωπικές διαμάχες», ο Λένιν κατέκρινε την έλλειψη ενός πραγματικά αποφασισμένου «στρατού της επανάστασης» που θα εξόντωνε χωρίς έλεος τον αντίπαλο και θα «ουδετεροποιούσε» τον υπόλοιπο πληθυσμό διά της τρομοκρατίας (αυτήν ακριβώς την τακτική εφάρμοσε, όταν του δόθηκε η
Έλλη Παππά
Η ΚΟΜΜΟΥΝΑ
ΤΟΥ1871
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ
ΠΡΩΤΟΥ ΑΙΩΝΑ;
ΕΚΔ. ΑΓΡΑ, 2006 ΣΕΛ. 250, ΤΙΜΗ: 17 ευρώ
ευκαιρία, μισόν αιώνα αργότερα), ενώ στα χρόνια του Στάλιν ξένιζε εκείνη η αλλόκοτη εμμονή της Κομμούνας με την «ελευθερία» και τα λοιπά αστικά συμπράγκαλα. Κατά βάθος όλοι αυτοίπνευματικοί ομογάλακτοι του Μπλανκί, του Νετσάγεφ και όλων όσων θέλουν κατά καιρούς να απελευθερώσουν τον λαό, ερήμην του λαού- θα προτιμούσαν η Κομμούνα να εφαρμόσει την αθάνατη μακιαβελλική συνταγή: «Οι άνθρωποι διστάζουν λιγότερο να βλάψουν εκείνον που γίνεται αγαπητός παρά εκείνον που γίνεται φοβερός».
Σίγουρα. Έτσι κερδίζεις την εξουσία.
Έτσι χάνεις και την ψυχή σου. Την ουσία της επανάστασης. Τον ένα και μοναδικό λόγο για τον οποίο- υποτίθεται- ήθελες την εξουσία εξ αρχής.
Google news
