ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΩΝ ΣΤΟ ΥΦΟΣ

Από άποψη μορφής, η Αμάντα Μιχαλοπούλου κάνει μια επίδειξη ικανοτήτων στο ύφος: τέσσερα διαφορετικά στυλ χρησιμοποιούνται στο βιβλίο! Ένα είναι το γενικό ύφος του κύριου κειμένου και ακολουθούν: το ύφος του ανέκδοτου κειμένου της Θεώνης Πολυδούρη, το ύφος της Πολυδούρη όταν δίνει συνεντεύξεις σε δημοσιογράφους, με πολλές ατάκες και έξυπνες απαντήσεις, και το ύφος του Σταμάτη ως αρθρογράφου. Η Αμάντα Μιχαλοπούλου, αρθρογράφος και η ίδια, ξέρει τις διαφορές: «Εμείς οι αρθρογράφοι, αγαπητοί αναγνώστες, ζούμε μηρυκάζοντας τον καθημερινό ωφέλιμο πόνο», γράφει ο Σταμάτης.

«Δεν νιώθουμε πραγματική απελπισία γιατί δεν αφήνουμε κανένα περιθώριο στο συναίσθημα να λιμνάσει, να εξελιχτεί σε κάτι άλλο. Ρηχά, όλο και πιο ρηχά κολυμπάμε, ώσπου να πεθάνουμε τελικά από αφαίμαξη ευρημάτων, πρωτοτυπίας και σκοπού».

Απώλεια μνήμης
Ειδικά το κείμενο της Θεώνης Πολυδούρη είναι εξαιρετικό. Νουβέλα μέσα στο μυθιστόρημα, πυκνή, ουσιαστική, πραγματεύεται το θέμα της απώλειας μνήμης, που φαίνεται να έχει προβληματίσει πολύ τη Μιχαλοπούλου. Θα μπορούσε κάλλιστα να το έχει αναπτύξει χωριστά, σε ένα άλλο βιβλίο, αλλά η συμπύκνωση εδώ του δίνει ξεχωριστή δύναμη. Ηρωίδα είναι μια γυναίκα που χάνει τη μνήμη της έπειτα από μία συμφορά την οποία, όμως, δεν θυμάται. Κρύβει την αμνησία της από τον άντρα της· εν τέλει κάποτε καταλαβαίνει ποια είναι και ότι έχει χάσει μία κόρη που αυτοκτόνησε με πνιγμό. Όταν, στο τέλος του βιβλίου, μαθαίνουμε την τύχη του χειρογράφου, δένουν οι δύο ιστορίες και η προφητεία του κειμένου εκπληρώνεται. Ιδού λοιπόν ακόμα μια πτυχή. Το μυθιστόρημα γίνεται, ίσως και άθελά του, μια παρωδία των εξωτικών περιπετειών με τα χαμένα χειρόγραφα και τις υπαγορευμένες προφητείες. Το χειρόγραφο αυτό δεν κρύβει τα μυστικά ενός άλλου κόσμου αλλά του μόνου πραγματικού κόσμου, του εσωτερικού.