«Δύσκολοι οι καιροί για πρίγκιπες»

Ρωτώ τη Μάγια Λυμπεροπούλου αν τα πενήντα της χρόνια στο θέατρο τα θεωρεί περιουσία σημαντικότερη από ένα θέατρο που δεν έχει, από ένα ρετιρέ με θέα που δεν έχει, από ένα εξοχικό που δεν έχει, από παχυλές καταθέσεις που δεν έχει…

«Αναμφισβήτητα. Αλλά δεν μου έλειψαν όλα αυτά. Δεν ξέρω γιατί παρουσιάζεται η έλλειψη υλικών αγαθών ως στέρηση. Μπορεί αυτό σήμερα να φαίνεται τερατώδες, αλλά γιατί ζούμε σε μία καταναλωτική κοινωνία. Ένα ζευγάρι παπούτσια εντός δύο μηνών είναι ντεμοντέ και πρέπει να πεταχτεί. Εγώ τον καταναλωτισμό τον θεωρώ έναν από τους σύγχρονους δαίμονες…».

Το «Θέατρο Τέχνης» σήμερα νομίζω πως καμία σχέση δεν έχει με το «Θέατρο Τέχνης» του Κουν… «Καμία. Και δεν θα μπορούσε να έχει. Και κανείς δεν μπορεί να του ζητάει να έχει σχέση. Όπως και κανείς δεν μπορεί να μιλάει για “συνέχεια”. Αλλά δεν μπορεί κάτω από τον τίτλο “Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν” να υπάρχει ένα Θέατρο σαν όλα τα άλλα…».

Γιατρειά υπάρχει; «Δεν ξέρω. Θα ήθελα να ελπίζω ότι υπάρχει. Δύσκολοι, όμως, οι καιροί για πρίγκιπες… Είναι θέμα εμψύχωσης. Ποιος μπορεί σήμερα να παρασύρει ανθρώπους σε μια ηρωική στάση;».