«Εμείς είμαστε οι “Δαιμονισμένοι”»

ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ! ΤΑ ΜΕΤΡΑΕΙ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 1957, ΟΤΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕ
ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ
ΤΟΥ «ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ» ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ. ΚΙ ΑΣ ΠΡΩΤΟΠΑΤΗΣΕ ΤΟ ΣΑΝΙΔΙ ΕΝΑΜΙΣΗ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ, ΟΤΑΝ Ο ΚΟΥΝ, ΔΙΑΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΟΥ ΤΑΛΑΝΤΟΥ ΤΗΣ, ΤΗΝ ΕΡΙΞΕ ΣΤΑ ΒΑΘΙΑ, ΔΕΥΤΕΡΟΕΤΗ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΑ ΑΚΟΜΑ- ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΤΗΝ ΚΑΘΡΙΝ ΣΤΟ «ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΕΡΣΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ» ΤΟΥ ΤΕΝΕΣΙ ΟΥΙΛΙΑΜΣ, ΠΡΩΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΝΕΒΑΣΜΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ, ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ.
Απολύτως λογικός ο υπολογισμός αυτός. Η «ώσμωσή» της με το θέατρο ξεκίνησε από την πρώτη στιγμή- εξάλλου ήταν από τα παιδιά που συνειδητά και όχι τυχαία βρέθηκαν κοντά στον Κουν. Τα χρόνια της κοντά του, κοντά στον Λαζάνη που ήταν ο σύντροφός της στη ζωή για αρκετά χρόνια, στον Κουγιουμτζή και στους άλλους «ταμένους» του «Θεάτρου Τέχνης» έγραψαν μέσα της με μελάνι που δεν σβήνει υποθήκες. Πολύ συγκεκριμένες. Η Μάγια Λυμπεροπούλου, αυστηρή, αδέκαστηδεν ανήκει στους «γλυκούς» και στους «ευπροσήγορους» και στους «εύκολους» ανθρώπους, αν και το χιούμορ της, συχνά αυτοσαρκαστικό, σπάζει κόκαλα- παρέμεινε πιστή στο θέατρο που της έμαθαν να κάνει. Δεν πλούτισε, δεν την ξέρουν στις γειτονιές, αλλά οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ και οι άνθρωποι που γνωρίζουν τι σημαίνει «Θέατρο Τέχνης» και Κουν ΞΕΡΟΥΝ. Πολύ καλά. Πως πρόκειται για το μεγαλύτερο τάλαντο της γενιάς της, για μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς που πέρασαν από το ελληνικό θέατρο και για την κορυφαία σήμερα εν ενεργεία ηθοποιό μας.

Εδώ και χρόνια η Μάγια Λυμπεροπούλου, με γύρω στους εκατό ρόλους στις αποσκευές της, έχει στραφεί, παράλληλα, και στη σκηνοθεσία. Μετράει αρκετές παραστάσεις αλλά φέτος αποφάσισε, με την ενθάρρυνση του Φεστιβάλ Αθηνών που θέλησε να τιμήσει τα πενήντα της αυτά χρόνια στο θέατρο, να κάνει ένα σάλτο μορτάλε: μετέφερε για το θέατρο και ανεβάζει σε εξάωρη παράσταση τους «Δαιμονισμένους» του Ντοστογιέφσκι. Με τον τίτλο «Δαίμονες και δαιμονισμένοι». Και με εντυπωσιακό θίασο είκοσι δύο ηθοποιών. Κρατώντας ταυτόχρονα τον βασικό ρόλο της Βαρβάρας Σταβρόγκινα.

Είναι κουρασμένη- έχει χάσει από την αρχή των δοκιμών εννιά κιλά. Και είναι μέσα στην αγωνία- ο χρόνος για την προετοιμασία και για τις γενικές δοκιμές είναι πολύ «σφιγμένος». Ξέρει πολύ καλά όμως τι θέλει.

Ο χρόνος των δοκιμών- τρεις μήνες- δεν ήταν λίγος;

«Αυτά τα κείμενα τα μεγάλα, και τέσσερα χρόνια να έχεις, σε υπερβαίνουν πάντα. Εκείνο που αξίζει είναι το κονταροχτύπημα μαζί τους. Για να νικηθείς. Αλλά αυτό είναι πολύ πιο γόνιμο από το “εξασφαλισμένο” αποτέλεσμα».

Τι γραμμή επιλέξατε για την παράσταση; «Αισθανόμουνα ότι ο Ντοστογιέφσκι, ειδικά στους “Δαίμονες” με τον παραληρηματικό, χαοτικό λόγο, δεν χωράει τερτίπια. Είναι αποκλειστικά για τον ηθοποιό, το σώμα και τη φωνή του. Όλα τα πρόσωπά του είναι σε στιγμές κρίσης. Η καθημερινότητα και η φυσικότητα δεν τον ενδιαφέρουν. Τα βάζει στην πραγματικότητα ενός αναπάντεχου, απύθμενου εσωτερικού κόσμου».

Έχω ακούσει από ηθοποιούς ότι ως σκηνοθέτις τούς πηγαίνετε στην πρόβα πράγματα έτοιμα που τους ζητάτε να τα εφαρμόσουν και ότι δεν τους αφήνετε να τα βρουν μόνοι τους…

info

«Πειραιώς 260»- Χώρος Η (τηλ. 210-
3272.000, http// www. hellenicfestival. gr). Α΄ και Β΄ μέρος:
22, 27, 28, 31 Ιουλίου. Α΄ μέρος: 23, 25, 29 Ιουλίου. Β΄ Μέρος: 24, 26, 30 Ιουλίου. Εισιτήρια: (Α΄+ Β΄ μέρος) 35, (Α΄ ή Β΄ μέρος) 20, (μειωμένο) 10 ευρώ.

«Έχω βαρεθεί αυτή την “καραμέλα”. Μα όταν ζητάς αυτοσχεδιασμό από τον Έλληνα ηθοποιό σε κοιτάζει έντρομος και σου λέει “πες μου τι να κάνω και θα το κάνω”… Εξαιτίας της παιδείας μας δεν έχουμε αποφασίσει οι Έλληνες ηθοποιοί τι είδους σκηνοθέτη θέλουμε. Εγώ, πάντως, ως ηθοποιός έχω αποφασίσει από πολύ νωρίς πως από τα συναρπαστικά στο θέατρο είναι ό,τι δεν είναι μόνον ένα- μία άποψη, μία μέθοδος… Επιθυμώ να συναντώ διαφορετικούς ανθρώπους με τους οποίους να αρχίζω από το άλφα το ηθοποιηλίκι».