[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πού είσαι, Νικήτα;

Δίνω ραντεβού στο κτήμα Θων. Ποιο είναι το κτήμα Θων;

με ρωτά η νεαρά. Πού να ξέρει το κτήμα Θων, πού να φανταστεί πως ήταν κτήμα; Έχει λίγη δροσιά εκεί, άφησε λίγο χώρο ο μηχανικός που το έκτισε, να θυμίζει την απαλλοτρίωση που είχε αποφασίσει ο Δήμος Αθηναίων. Και τις κινητοποιήσεις των κατοίκων. Μία ακόμα απαλλοτρίωση που δεν τηρήθηκε. Δεν βρέθηκαν λεφτά για το κτήμα Θων. Για τίποτα, ποτέ δεν έχουν βρεθεί, όταν ψηφίζει το δημοτικό συμβούλιο τις απαλλοτριώσεις. Μόνο για το γωνιακό υπέροχο κτίριο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου θα βρεθούν, να το γκρεμίσουν αυτό, να μην κρύβει τη θέα της Ακρόπολης. Όταν είναι για την Ακρόπολη, γινόμαστε άλλοι άνθρωποι… Αλίμονο! Τα ιερά και τα όσια.

Πράσινο, οξυγόνο, λίγη ομορφιά, δεν χρειαζόμαστε εμείς οι θνητοί. Μόνοι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ήταν άνθρωποι, εμείς έχουμε παραιτηθεί από κάθε διεκδίκηση, κάθε ελπίδα. Έχουν περάσει είκοσι επτά χρόνια αφ΄ ότου κάηκε ο Κατράντζος. Το οικόπεδο, στην καρδιά της Αθήνας, έχει απαλλοτριωθεί κι αυτό. Αλλά λεφτά δεν βρέθηκαν, φυσικά. Πού είναι ο δήμαρχος της Αθήνας που είχε εγγυηθεί για τις απαλλοτριώσεις, που ορκιζόταν σε θεούς και δαίμονες; Θυμάστε εκείνες τις ευρηματικές αφίσες στις στάσεις; Γιατί δεν κάνετε εκεί μια διαδήλωση, συμπολίτες, με μέιλ και μηνύματα; Κομμάτι κομμάτι, μπορεί να σωθεί αυτή η πόλη που κομμάτι κομμάτι καταστρέφεται. Αλλά πρέπει κάποτε να πάψει να θεωρείται αυτονόητο ότι οι δήμαρχοι είναι μόνο για να κοροϊδεύουν και να κάνουν κοσμικές εμφανίσεις.

Πρέπει να βρεθούν λεφτά. Πρέπει κάποτε να αγανακτήσουμε με τη μοίρα αυτή που ορίζει ότι δεν υπάρχει σωτηρία για την Αθήνα, ούτε στο παραμικρό της τριγωνάκι- ούτε τώρα ούτε ποτέ.