Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

«Δεν θα αφήσω τη βλακεία να κυριαρχήσει»

Κυριακή βράδυ, πλήθος μπροστά στη Βουλή, κυρίως νέες ηλικίες. Μια κοκκινοσκουφίτσα που φαίνεται να έχει βγει όχι από παραμύθι, αλλά από αρχαία ελληνική τραγωδία. Συνθήματα, ατάκες από αυτές που βρίσκεις συνήθως στα blogs. Ένα παιδάκι που ρωτά τη μητέρα του: «Μα γιατί κάηκε;». «Κάηκε», του απαντά εκείνη μονολεκτικά. Και το παιδάκι πάλι να ρωτά «γιατί κάηκε;». Τι να του απαντήσει η μητέρα του, ότι ήταν θέλημα Θεού; Δεν ξέρω τι του απάντησε τελικά γιατί τους έχασα, χώθηκαν μέσα στο πλήθος. «Περιμέναμε περισσότερους», λέει κάποιος. «Καλά είναι γι΄ αρχή» ανταπαντά ο διπλανός του. Είναι η διαδήλωση για την Πάρνηθα και το περιβάλλον. Αυτοί εδώ, λένε κάποιοι, είναι η γενιά των SΜS. Η γενιά των blogs. Την ιδεολογία τους τη διαμορφώνουν περισσότερο από τους στίχους των ροκ τραγουδιών παρά από τον λόγο των πολιτικών κομμάτων. Πολλοί από αυτούς μεγάλωσαν σε «εργατικές γειτονιές». Συνήθως δεν είναι οι τύποι που περιμένουν για μια θέση στο Δημόσιο. Δεν συγκρίνουν την Αθήνα με το χωριό τους, αλλά με το Άμστερνταμ, το Μόναχο, το Λονδίνο. Πόσοι είναι, πόση δύναμη έχουν; Το μέλλον θα δείξει… Για την ώρα βλέπω ξανά εικόνες από τη Live Εarth, τις ροκ συναυλίες για τη σωτηρία της Γης. «Ευχαριστώ που είσαστε εδώ για να σώσουμε τη Γη», λέει ο Αλ Γκορ. Μετά βλέπω τους Νunatak να ροκάρουν πάνω στους παγετώνες της Ανταρκτικής. «Δεν θα αφήσω τη βλακεία να κυριαρχήσει», τραγουδούν. Οι πιγκουίνοι, γύρω, φαίνεται σαν να τα έχουν χάσει. «Θεέ των πιγκουίνων, τι είναι τούτοι;», σαν να αναρωτιούνται. Τρέχουν, ζαλισμένοι, στα παγωμένα μονοπάτια του Νότιου Πόλου. Μετά, τη σκηνή καταλαμβάνει η Μαντόνα. Χαμός.

«Αυτή με τι ήρθε εδώ;», αναρωτιέμαι. Προφανώς, με ένα από αυτά τα ιδιωτικά jet της που ρυπαίνουν τα μέγιστα την ατμόσφαιρα. Αυτή και πολλοί αστέρες σαν κι αυτή. Αλλά αν είναι να σώσουν τη Γη, χαλάλι τους. Ας γίνει και λίγο μόδα η οικολογία, ας γίνει και λίγο σέξι, δεν χάλασε ο κόσμος, αρκεί να σωθεί ο κόσμος από τον χαλασμό. Αν και χλωμό το βλέπω. Γιατί η Γη για να σωθεί, δεν φθάνει να αναδασώσουμε και να φυτέψουμε δέντρα. Πρέπει να μετριάσουμε την κατανάλωσή μας. Και πώς θα γίνει αυτό, όταν στις πλούσιες χώρες- δηλαδή σε μας- η κάθε γενιά μεγαλώνει τα παιδιά της με την ιδέα να καταναλώνουν περισσότερα; Φανταστείτε έναν πολιτικό που ζητά την ψήφο σας με το σύνθημα: «Να καταναλώσουμε λιγότερα!». Τι λέτε, πόσο τοις εκατό θα έπαιρνε; Και πού είσαστε ακόμα. Γιατί έρχονται η Κίνα και η Ινδία. Λένε οι επιστήμονες ότι εάν οι Κινέζοι χρησιμοποιούν χαρτί υγείας όπως εμείς, θα πρέπει να εξαφανιστούν μέσα σε λίγες δεκαετίες τα δάση του Αμαζονίου. Να δείτε μετά πως οι Νunatak δεν θα μπορέσουν να ροκάρουν πάνω στους παγετώνες της Ανταρκτικής, γιατί θα έχουν λειώσει ή θα έχουν… μετακομίσει στη Μεσόγειο. Ιδού και ο «Εξολοθρευτής», ο Σβαρτσενέγκερ δα, ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας. Τον ρωτούν αν σκέφτεται να παραιτηθεί από τα τεράστια τζιπ που οδηγεί, τα οποία καταστρέφουν το περιβάλλον και να επιλέξει ένα μικρότερο, πιο οικολογικό αυτοκίνητο. «Όσο ζω, δεν θα με δείτε να οδηγώ ένα από αυτά τα γυναικεία αυτοκίνητα», απαντά. Προχώρα «Εξολοθρευτή», είσαι ο πιο ειλικρινής εκφραστής της εποχής μας. Της εποχής «γαμάω και δέρνω». Γιατί, εδώ που τα λέμε, εάν η Γη μας κινδυνεύει, είναι διότι κατά βάθος όλοι, ας πούμε πολλοί από μας, θέλουμε να γίνουμε «Εξολοθρευτές»… Ακούω ξανά τους Νunatak να τραγουδούν: «Ήρθα να τραγουδήσω για μια επανάσταση/ ήρθα να τραγουδήσω για να αλλάξω τα μυαλά σας/ δεν θα αφήσω τη βλακεία να κυριαρχήσει». Μαζί σας παιδιά. Ας ευχηθούμε πως δεν είναι αργά…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com