Πάρνηθα: Το τελευταίο οχυρό

ΚΑΜΙΑ ΟΡΕΞΗ, καμία διάθεση, καμία φάση, καμία σχέση με πλακίτσες. Όταν αυτή η πόλη ακούσια υπέγραψε τη θανατική της καταδίκη, εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν τρέχει κάστανο. Ότι η ζωή (;) συνεχίζεται. Δεν γίνεται να εστιάσεις στα μικρά, στα καθημερινά, στα ασήμαντα. Δεν γίνεται να νεκρώσεις αισθήσεις. Να μην «ακούς» το ελατόδασος που πεθαίνει!

Να μη «βλέπεις» το φωτοστέφανο της Κόλασης. Να μην «οσμίζεσαι» τον καπνό του θανάτου!

Αγαπημένη Πάρνηθα. Ακριβή μου απόδραση σε νυσταλέα απογεύματα. Καθώς το αυτοκίνητο έπαιρνε προσεχτικά τις κλειστές στροφές, το βλέμμα μου κλείδωνε την ομορφιά σου. Δέντρα, ζωάκια που βγαίνανε από το πουθενά… Η μυρωδιά του ξύλου και της γης… Τα αυθαίρετα καφενεδάκια με τον άθλιο καφέ της μηχανής… Το παγωμένο νερό της πηγής… Και ναι, μια φορά, είδα από μακριά κι ένα ελάφι… Ένα πανέμορφο κόκκινο ελάφι… Που τώρα δεν θα υπάρχει πια…

Εκείνο το απόγευμα, ανεβήκαμε με τη μητέρα μου και τον γιο μου στην ταράτσα του σπιτιού μας. Το σύννεφο βαρύ. Πηχτό. Γκρι και κόκκινο μαζί. Κατέβαινε αργά από τον ουρανό, χαμήλωνε την πτήση θανάτου.

Παρακολουθούσαμε βουβοί! Αμίλητοι ο ένας δίπλα στον άλλον… Τα μάτια μας τσούζανε… Από τον καπνό;

Από τον αποχαιρετισμό; Ποιος ξέρει; Ποιος νοιάζεται;

Το σύννεφο έφτασε στο ύψος της ταράτσας. Η αναπνοή μας έγινε βαριά… Ναι, Λευτέρη, σαν αμάξι γέρικο στην ανηφοριά… Σκέφτηκα να μπω στο σπίτι. Να κλείσω τα παράθυρα. Να κρατήσω τον καπνό εκτός των πυλών. Δεν μπορούσα να κινηθώ. Μείναμε εκεί… Όλη την ώρα… Τόση ώρα… (Πόση ώρα;).

Α, ΡΕ ΠΑΡΝΗΘΑ… Η πόλις θα σ΄ ακολουθεί… Θα χαθεί κι αυτή μαζί σου… Η Αθήνα έχασε την ανάσα της. Τη λιγοστή που της είχε απομείνει. Το τελευταίο οχυρό της κόντρα στους καύσωνες και στις πλημμύρες. Κόντρα στις καταστροφές και στα ακραία καιρικά…

Έπειτα απ΄ αυτό, τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο. Τίποτα, ποτέ!

Λένε πως όταν είσαι έξω απ΄ τον χορό, πολλά τραγούδια ξέρεις. Όμως εδώ μιλάμε για τον χορό του θανάτου! Κι απορώ! Κι αναρωτιέμαι! Και δεν μπορώ να καταλάβω! Πού ήταν οι δυνάμεις επιφυλακής; Τι κάνανε; Τι περίμεναν; Να γίνει πρώτα το κακό και μετά να μετρήσουνε τα αποκαΐδια της ζωής μας;

Δεν ξέρανε ότι στην Πάρνηθα υπάρχουν γραμμές υπερυψηλής τάσης της ΔΕΗ;

Δεν ξέρανε ότι μια ολόκληρη Ελλάδα είχε παραδοθεί στον μακάβριο χορό της πυράς;

Δεν ξέρανε ότι είχε προηγηθεί η φωτιά στα Δερβενοχώρια; Από πυλώνα της ΔΕΗ δεν ξεκίνησε κι αυτός ο όλεθρος;

Δεν ξέρανε ότι ακριβώς μετά τα Δερβενοχώρια, ο αέρας ήταν δυτικός και θα έσπρωχνε τις φλόγες κατευθείαν στην Πάρνηθα;

Δεν ξέρανε ότι το οροπέδιο του Δερβενοχωρίου αποτελεί συνέχεια της Πάρνηθας;

Δεν ξέρανε, δεν ρώταγαν; Ποιοι άφησαν να εκτελεστεί η τελευταία σανίδα σωτηρίας της Αθήνας; Ποιοι άφησαν να καταδικαστεί η Πάρνηθα στην εσχάτη των ποινών;

Ποιοι, ρε παιδί μου; Δεν μου φτάνουν αυτά τα «κρατικοδίαιτοι, αναρμόδιοι, ανίκανοι!» Δεν θέλω χαρακτηρισμούς! Θέλω ονόματα, επίθετα, τηλέφωνα, διευθύνσεις κατοικίας! Θέλω να τους δω, να τους αντικρύσω στα μάτια. Θέλω τη φωτογραφία τους! Προφίλ και ανφάς. Θέλω την παραίτησή τους. Με υπογραφή και σφραγίδα! Θέλω ανάληψη ευθυνών και τη θέλω όλη! Και τη θέλω τώρα! Να σηκωθούν από την καρέκλα τους, να παραδώσουν τα κλειδιά του υπηρεσιακού τους αυτοκινήτου, να φύγουν από το γραφείο τους και να πάνε σπίτι τους. Κι αν ευθύνονται, να πληρώσουν! Όποιοι είναι! Όσο ψηλά κι αν είναι! Να πληρώσει κάποτε κάποιος σ΄ αυτή τη χώρα!

ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ, ποια είσαι εσύ και με τι υφάκι χιλίων καρδιναλίων τα ζητάς όλα αυτά!

Ναι, ρε φίλε, να στο απαντήσω κι αυτό!

Εγώ είμαι μια κάτοικος του Λεκανοπεδίου!

Εγώ είμαι μια εργαζόμενη, που η Πάρνηθα ήταν το οξυγόνο της!

Ήμουνα μια γυναίκα που είδε κάποτε ένα κόκκινο ελάφι…

Σου φτάνει αυτό;