«Οι γονείς ξέχασαν τα όνειρά τους»

«ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ
ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ» ΑΛΛΑ, ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ,
ΚΑΙ «ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΕΝΟΙ ΠΡΙΝ ΚΑΝ
ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ» ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ
ΝΕΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΑΡΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
(ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΜΙΤΣΕΛΗΣ, ΒΑΣΩ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΥ, ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΠΑΠΑΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ) ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΑΤΙΡΑΣ
ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΕΡΑΚΗ «ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΠΑΙΔΙΑ»
«Ένα κορίτσι που δεν στερήθηκε τίποτα- σπουδές στο Κολέγιο Αθηνών και στα καλύτερα ξένα πανεπιστήμια – είναι η Λούλα της ταινίας και κάνει την επανάστασή της: γίνεται χαρντ ροκ τραγουδίστρια και συμμετέχει σε “αναρχικές” διαδηλώσεις, γιατί αρνείται τα καλούπια με την άνεση και το δεδομένο πως δεν της λείπει τίποτα. Κάνει την επανάστασή της για να λυτρωθεί, να απελευθερωθεί από το μέλλον που της έχουν σχεδιάσει οι γονείς της», μας λέει η 28χρονη Βάσω Καβαλιεράτου (στο σινεμά την είδαμε στις «Ώρες κοινής ησυχίας» της Κατερίνας Ευαγγελάκου και, στο θέατρο, στο «2004» του Μιχαήλ Μαρμαρινού και στο «Ένα μεγάλο νοσταλγικό ταξίδι» στο «Αμόρε»).

«Νέος και πλουσιόπαιδο του 2007 είναι ο Τζώρτζης της ταινίας, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά της ηλικίας του, της οικονομικής τάξης του και της γενιάς του, που σπουδάζει Σκηνοθεσία Κινηματογράφου στην Καλιφόρνια, αρνείται τα “ιδανικά” του φαρμακοβιομήχανου πατέρα του, αλλά εξαρτάται οικονομικά από αυτόν και δεν τον “φτύνει”», μας ενημερώνει ο 25χρονος Γιάννης Τσιμιτσέλης- γεννήθηκε στη Ζυρίχη, παιδί μεταναστών- που, παρά το μικρό της ηλικίας του, έχει αρκετή θεατρική κινηματογραφική πορεία (σε όλες τις τελευταίες κινηματογραφικές και θεατρικές δουλειές των Ρέππα-Παπαθανασίου, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, δίπλα στον Σταμάτη Φασουλή κ.ά.). Κόσμος ψευδαίσθησης
«Σε έναν κόσμο ψευδαίσθησης και εικονικής πραγματικότητας ζει σήμερα μεγάλο μέρος της νεολαίας, αλλά και των γονιών τους, ηλικίας 50-60 χρόνων, που έφτιαξαν αυτόν τον κόσμο τον “αγγελικά πλασμένο” και ο Ζούμπης της ταινίας είναι ένας σουπερ-χάκερ μέχρι τα μπούνια, που δρα όμως αναρχο-αυτόνομα», μας πληροφορεί ο 28χρονος Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (πατέρας ήδη ενός παιδιού και με πλούσια κινηματογραφική, θεατρική και τηλεοπτική καριέρα: «Πολίτικη κουζίνα» του Τάσου Μπουλμέτη, «Παρέες» του Σωτήρη Γκορίτσα, «Αύριο θά ΄ναι αργά» της Λάγιας Γιούργου, «Όρνιθες» με το Θέατρο Τέχνης, «Η νύχτα της κουκουβάγιας» από τον Λευτέρη Βογιατζή, «Η σονάτα των φαντασμάτων» στο Εθνικό, «Δον Ζουάν» σε σκηνοθεσία Ν. Μιλιβόγεβιτς, στην τηλεοπτική «Λούφα και παραλλαγή», στο «Singles» κ.α.).

«Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα», κατά τον 21χρονο Μίνωα της ταινίας, που η καλλιέργεια ινδικής καννάβεως από τον Κρητικό πατέρα του έστειλε αυτόν στον Κορυδαλλό, και σε μια καταναλωτική κοινωνία το μόνο ιδανικό του «είναι η κατανάλωση, η κατανάλωση, και πάλι η κατανάλωση», μας πληροφορεί για τον ήρωα τον οποίο ερμηνεύει ο (μόλις) 24χρονος Ανδρέας Κωνσταντίνου, μέλος της κρητικής θεατρικής ομάδας ΟΜΜΑ SΤUDΙΟ, πρωτοετής στην Εθνική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, και στην ταινία του Νίκου Περάκη κάνει την πρώ τη κινηματογραφική του εμφάνιση. Ποια είναι η σημερινή ελληνική κοινωνία που ζουν τα νέα παιδιά της ταινίας «Ψυχραιμία παιδιά»;

Βάσω Καβαλιεράτου: Η Ελλάδα έκανε τεράστιες προόδους, αλλά παραμένει ένα μεγάλο χωριό και στις αντιλήψεις του κόσμου αυτό ισχύει 100%! Δεν είναι εύκολο, φαίνεται, να γίνουμε Ευρώπη.

Αντίθετα, η αναισθησία, η απομόνωση- ο καθένας στο δικό του ταξίδι- και ο εγωισμός είναι… ευρωπαϊκού επιπέδου.

Γιάννης Τσιμιτσέλης: Μια χαρά είναι η ελληνική κοινωνία, μη γινόμαστε αχάριστοι και πλεονέκτες. Πού ήταν η Ελλάδα πριν από 30 ή 50 χρόνια; Τότε, δεν μπορούσες να πεις ούτε το όνομά σου ελεύθερα. Και καθόλου, μα καθόλου δεν θα ήμουν χαρούμενος αν ζούσα στην εποχή του Πολυτεχνείου.

Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος: Επικρατεί παντού ένας τρελός ρυθμός- κάτι, βέβαια, που δεν είναι… αθηναϊκό προνόμιο, αλλά ισχύει σε όλες τις μεγαλουπόλεις της Δύσης. Αλλά τα λεφτά, να βγάλεις περισσότερα και να γίνεις πετυχημένος οικονομικά, έφαγαν τα σωθικά της ευαισθησίας της δικής μας χώρας.

Χώρα του… φραπέ
Ανδρέας Κωνσταντίνου: Αν και θέλουν να βλέπουν την Ελλάδα ως χώρα του… φραπέ, νομίζω ότι η ελεύθερη φύση του Νεοέλληνα δεν τον αφήνει να μπει σε καλούπια- και ακριβώς αυτό τον σώζει. Έχει γίνει πανάκριβη χώρα η σημερινή Ελλάδα, αλλά ο καθένας μπορεί να βρει αυτό που λαχταρά η ψυχή του.

Τη «γενιά του Πολυτεχνείου»,τους 50-60 χρόνωνπου έχουν σήμερα την εξουσία στα χέρια τους,πώς την βλέπετε;

Βάσω Καβαλιεράτου: Ξέχασαν πολύ γρήγορα τα όνειρά τους. Είναι μόνο παρατήρηση και επίπληξη για ό,τι κάνουν οι νέοι και κομπάζουν για ό,τι έκαναν αυτοί. Έχουν, πια, «κάτσει».

Γιάννης Τσιμιτσέλης: Κάθε γενιά έχει τα δικά της θετικά και τα δικά της αρνητικά. Ο «πόνος» που είχαν αυτοί ως γενιά τους έκανε, πιθανόν, να σκληραγωγηθούν και με πείσμα να πετύχουν, να βγουν από τη μιζέρια, αλλά αυτό είναι που έκανε να ξεχάσουν τα παλιά τους πιστεύω.

Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος: Πρόκειται για μια διαψευσμένη γενιά, αλλιώς το ήλπιζε και αλλιώς της βγήκε στην πορεία. Είναι μια απογοητευμένη γενιά, που ξέχασε την επαναστατημένη γενιά του ΄60, την εξέγερση του Μάη, και έφτασε στον σημερινό και απόλυτο συμβιβασμό της. Έχει συμβιβαστεί πιο πολύ ακόμα και από τους πατεράδες της. Σήμερα, πιο ανοιχτός και προοδευτικός είναι ένας 80ρης, παρά ένας 60ρης.

Ανδρέας Κωνσταντίνου: Για το χάσμα μεταξύ σημερινών νέων και γονιών ευθύνονται πιο πολύ οι δεύτεροι. Αυτοί έχουν πλάσει τον κόσμο της τηλεόρασης, της εικονικής πραγματικότητας και της σώνει και καλά κατανάλωσης- που σε μεγάλο μέρος είναι κι αυτή… εικονική.

info

Η κωμωδία «Ψυχραιμία παιδιά» του Νίκου Περάκη γυρίζεται αυτό τον καιρό και θα προβληθεί στους κινηματογράφους τον Δεκέμβριο.