Ημερολόγιο Συνόρων Μια αθηναϊκή ιστορία από το Κουρδιστάν

«Με λένε Μουράτ. Γεννήθηκα το 1974 στο Ντιγιαρμπακίρ, στο τουρκικό Κουρδιστάν. Το Ντιγιαρμπακίρ είναι ξακουστό για δύο πράγματα: για τον τοπικισμό του και το καρναβάλι των καρπουζιών. Είναι ας πούμε
η Μάνη του Κουρδιστάν. Γεννήθηκα ανάμεσα σε δύο πραξικοπήματα, εκείνα του 1971 και του 1980»
Είμαι το πρώτο παιδί της οικογένειας. Όταν γεννήθηκα, ο πατέρας μου ήταν φαντάρος στον τουρκικό στρατό. Εκεί έμαθε το νέο. Εκεί επέλεξε και το όνομά μου. Το έστειλε με γράμμα. Μουράτ στα τουρκικά σημαίνει «ευτυχία» και «ευχή». Οι γονείς μου αγαπιούνται πολύ. Παντρεύτηκαν από έρωτα, κάτι το ασυνήθιστο για τα ήθη του τόπου μας. Και ακόμα πιο ασυνήθιστο είναι ότι ήταν η μητέρα μου που πήρε την πρωτοβουλία. Ένα από τα πρόσωπα που αγάπησα βαθιά, στα παιδικά μου χρόνια, ήταν η γιαγιά μου, η μητέρα του πατέρα μου. Ήταν Αρμένισσα. Όλη τη ζωή της το κρατούσε κρυφό. Όταν πέθανε, ανακαλύψαμε έναν σταυρό στο πορτοφόλι της. Η γιαγιά μου ήταν μωρό όταν, την εποχή της σφαγής των Αρμενίων, την έσωσαν απλοί Κούρδοι χωρικοί. Στη σφαγή πρωτοστατούσαν παραστρατιωτικές ομάδες που απαρτίζονταν κυρίως από Κούρδους.

Εγώ μεγάλωσα χωρίς να έχω συνείδηση της κουρδικής μου ταυτότητας. Από τα παιδικά μου χρόνια όμως θυμάμαι πως είχαμε την αίσθηση της διαφοράς από τους Τούρκους. Ειδικά τους εκπροσώπους του κράτους. Αυτό φαινόταν ολοκάθαρα στις απογραφές του πληθυσμού. Στην Τουρκία, την ημέρα της απογραφής, υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας. Επικρατεί εμπόλεμη ατμόσφαιρα. Εκείνη η ημέρα μετατρεπόταν σε κόλαση για τους Τούρκους αστυνομικούς. Εμείς, τα παιδάκια, τους επιτιθέμεθα με πέτρες, δέρναμε τα παιδιά τους στον δρόμο, δέρναμε ακόμα και τουρίστες. Οποιονδήποτε ξένο βρισκόταν εκείνη την ημέρα στην πόλη. Σήμερα, όλα αυτά τα θεωρώ ηλιθιότητες. Αλλά πίσω από την ανεξήγητη επιθετικότητα υπέβοσκε η σύγκρουση που ερχόταν… Οι παιδικοί μου ήρωες ήταν ο Τζέιμς Μποντ και ο Ράμπο. Ονειρευόμουν να γίνω στρατιώτης. Αυτό που σήμερα απεχθάνομαι. Από μικρός έκανα πολεμικές τέχνες. Σταμάτησα το 1999. Τον λόγο θα τον πω αργότερα. Στο δημοτικό ήμουν άριστος μαθητής. Κάθε Δευτέρα πρωί, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά, απαγγέλλαμε: «Είμαι Τούρκος, είμαι ευθύς, είμαι δουλευταράς, σέβομαι τους μεγάλους, προσέχω τους μικρότερους. Να χαρεί όποιος λέει ότι είναι Τούρκος». Το κουρδικό μπήκε στη ζωή μου όταν ήμουν στη Β΄ Λυκείου. Τότε άρχισε ο ανταρτοπόλεμος του ΡΚΚ. Τότε ερωτεύτηκα μια κοπέλα που είχε σχέσεις με το ΡΚΚ. Στην Γ΄ Λυκείου εκείνη αποφάσισε να βγει στο βουνό. Αρνήθηκα. Ήθελα να συνεχίσω τις σπουδές μου. Μετά χαθήκαμε. Ξέρω μόνο ότι τη συνέλαβαν και την καταδίκασαν σε ισόβια. Δεν ξέρω τι απέγινε… Από τότε ήρθα πολύ κοντά στο ΡΚΚ. Πώς να μην έρθω άλλωστε αφού πρωί – βράδυ εμείς οι νέοι συζητάγαμε μόνο για το κουρδικό; Η κατάσταση στο λύκειο ήταν τόσο τεταμένη που, κάποια στιγμή, οι τουρκικές αρχές αποφάσισαν ότι εμείς οι Κούρδοι θα κάναμε μάθημα το πρωί ενώ τα παιδιά των Τούρκων αστυνομικών και στρατιωτικών

Οι άνθρωποί μου μού λένε πως έχω αλλάξει. Καλά έκανα νομίζω. Έγινα επίσης πιο επιφυλακτικός προς κάθε είδος εθνικισμού. Πιστεύω όμως στην ύπαρξη της συλλογικής ταυτότητας

το απόγευμα. Το έκαναν για να αποφύγουν τις συγκρούσεις. Τότε όμως οι συγκρούσεις γενικεύθηκαν. Υπήρχαν καθημερινά άγριοι τσακωμοί και μαχαιρώματα και από τις δυο πλευρές. Το 1991 το λύκειο κάηκε με εντολή του ΡΚΚ. Ήταν η αιτία για να διακόψω τις σχέσεις μαζί τους. Δεν σταμάτησα όμως να ασχολούμαι με το κουρδικό. Το 1992 πέρασα στο πανεπιστήμιο της πόλης μου, στο Τμήμα Μαθηματικών. Στο τρίτο έτος αναγκάστηκα να διακόψω τις σπουδές. Στο Ντιγιαρμπακίρ έσκαγαν βόμβες παντού. Κάθε μέρα δολοφονούνταν είκοσι με τριάντα άτομα. Με εντολή του ΡΚΚ έσκαγαν βόμβες ακόμα και στο πανεπιστήμιο. Τα θύματα ήταν κυρίως Κούρδοι. Οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες άρχισαν να εξουδετερώνουν συστηματικά Κούρδους διανοούμενους και φοιτητές. Έτσι πήρα την απόφαση να φύγω από το Ντιγιαρμπακίρ. Στην αρχή πήγα στα Άδανα, μετά στην Κωνσταντινούπολη. Επειδή είχα εμπλακεί στο κουρδικό, όπου πήγαινα με κυνηγούσε η σκιά των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. Είχα ήδη συλληφθεί μια φορά, όταν ήμουν δεκαπέντε χρόνων. Με κράτησαν οκτώ ημέρες και με άφησαν ελεύθερο. Με συνέλαβαν ξανά το 1992. Τότε κατάλαβα πραγματικά τι σημαίνει τουρκικό κράτος. Με κράτησαν δεκαοκτώ μέρες στο κελί. Με βασάνιζαν είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Ηλεκτροσόκ, φάλαγγα, ανάποδο κρέμασμα, ξυλοδαρμός, νερό με πίεση, στροφή όρχεων, χτυπήματα στη μέση, χτύπημα του κεφαλιού στον τοίχο… Όλες τις ημέρες με μάτια κλειστά και ολόγυμνος… Ήταν το κομβικό σημείο της ζωής μου. Όταν βγήκα από εκεί, σακατεμένος σχεδόν, ορκίστηκα ότι δεν θα ξαναμπώ πια ζωντανός. Γι΄αυτό ήρθα στην Ελλάδα, επειδή πήγαν να με συλλάβουν ξανά… Έφυγα νύχτα, με ένα πλαστό διαβατήριο στην τσέπη, και υπό την «καθοδήγηση» των δουλεμπόρων. Ήταν Σεπτέμβριος του 1994. Πέρασα τον Έβρο, νύχτα, μαζί με άλλους λαθρομετανάστες. Ήμασταν περίπου δεκαπέντε άτομα. Ήμασταν τυχεροί, δεν βρήκαμε φαντάρους μπροστά μας. Οι δουλέμποροι μας έφεραν μέχρι την Αθήνα. Όταν έφθασα εδώ ήμουν εξουθενωμένος και χαμένος. Το πρώτο πράγμα που σκέφθηκα ήταν να πάω να ζητήσω πολιτικό άσυλο.

LΙΝΚ

www.gkapllani.com