ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ

Τι υπέροχο, τι θαυμάσιο υλικό και πόσο ωραία το αναπτύσσει η συγγραφέας σχεδόν μέχρι την τελευταία σελίδα! Δυστυχώς στο παραπέντε θυμάται ότι εδώ δεν κάνουμε το κέφι μας πάρα κάνουμε λογοτεχνία και με μια άτσαλη κίνηση που μυρίζει λογοτεχνι- κό εργαστήριο σπεύδει να κλείσει τα ανοίγματά της σχεδόν αποφαινόμενη. Κρίμα, δυο φορές κρίμα, γιατί η κυρία Κολλιάκου είναι μια χαρισματική συγγραφέας.

Το βιαστικό φινάλε κακοποιεί, κατά τη γνώμη μου, την όλη ανάπτυξη του βιβλίου και αφήνει ερωτήματα για την πιθανή ύπαρξη ενός βάρβαρου editing. Στην άποψη αυτή μάς οδηγεί (με το ζόρι) και το οπισθόφυλλο το οποίο σουμάρει την ουσία του βιβλίου ως εξής: «Σε μια εποχή που η αγάπη δεν είναι πια πανάκεια, οι εξομολογήσεις στο ντιβάνι έπαψαν προ πόλου να επαρκούν, κι η επιστήμη δεν έχει ηθικές αναστολές, ποιος θα της δείξει πώς να ζει;» (sic)

Έλεος παιδιά, φτάνει πια. Ευτυχώς δεν είναι όλοι οι συγγραφείς Πάουλο Κοέλιο και «Πατερούληδες». Η Δήμητρα Κολλιάκου πάντως, όχι.