Νέα γυναίκα, μόνη, ψάχνει…

ΑΝΑΠΟΔΑ ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΤΗΣ ΕΠΙΔΟΜΑΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ
ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΕΔΩΣΕ ΚΥΡΟΣ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ
ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΝΑ ΤΟ
ΒΡΑΒΕΥΣΕΙ. ΘΑΥΜΑ, ΘΑΥΜΑ!
Δεν πειράζει να επαναλαμβανόμαστε πότε πότε. Είναι άλλωστε τόσο ευάλωτα τα λογοτεχνικά βραβεία αυτής της χώρας, συμπεριλαμβανομένων και των κρατικών, που μια δόση υπερβολής είναι εντελώς δικαιολογημένη όταν κάτι χαρμόσυνο έρχεται από εκεί. Η βράβευση της « Θερμοκρασίας δωματίου » από τον νεόκοπο λογοτεχνικό διαγωνισμό του περιοδικού (δε)κατα έδωσε αέρα στους βιβλιόφιλους που έχοντας κιόλας ξεχωρίσει το μυθιστόρημα είδαν την προτίμησή τους να δικαιώνεται χωρίς να χρειαστεί λογοτεχνικό μάρκετινγκ και η ευλογία του εγχώριου ιερατείου το οποίο, κακά τα ψέματα, σπανίως μπαίνει στον κόπο να δει πέρα από τη μύτη του.

Αυτά έχει η ζωή, υπάρχουν όμως και χειρότερα και επάνω σ΄ αυτό κάτι φαίνεται να ξέρει η εξαιρετική κυρία Κολλιάκου, εξ ου και μας παραδίδει μια από τις πιο σημαντικές λογοτεχνικές ηρωίδες της τελευταίας δεκαετίας. Μια «ενζενί από την ανάποδη» επιτρέψτε μου να πω, ένα τραυματισμένο από τη γέννα του θηλυκό που βγαίνει στη ζωή έχοντας σημαία τον στραπατσαρισμένο ναρκισσισμό του και την ολική συναισθηματική του τύφλωση. Με αυτά τα προσόντα συν κάτι ψευτοσπουδές στα βρετανικά πανεπιστημιακά σούπερ μάρκετ, η δικιά μας είναι φανερό ότι δεν θα πάει μακριά κι ας την οδήγησε το spleen της ίσα με την πολύπαθη σημερινή Ιερουσαλήμ.

Η παράνοια
Εγκαθίσταται στην παλιά παλαιστινιακή πολυκατοικία και αρχίζει τα καψώνια στον νεαρό Εβραίο σύντροφό της ο οποίος καίτοι μη θρησκευόμενος, για την περίπτωση ανταποκρίνεται με αρετές Ιώβ και βάλε. Το αυτό και ο φιλικός του περίγυρος, όλοι τους Εβραίοι διανοούμενοι, οι οποίοι αντιμετωπίζουν την Ελληνίδα «νύφη» με made in USΑ ανοιχτωσιά. Η ευγένεια των άλλων, αντί να κατευνάσει, φουντώνει τη μανία καταδίωξης της

Δήμητρα Κολλιάκου

ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ ΔΩΜΑΤΙΟΥ

ΕΚΔ. ΠΑΤΑΚΗΣ, 2006 ΣΕΛ. 314, ΤΙΜΗ: 15,50 #

ηρωίδας μας, η οποία επιμένει να βλέπει παντού συνωμοσίες και απειλές, αντιπαραθέτοντας ασυνειδήτως τη δική της αμελητέα(;) ευθραυστότητα στην εύθραυστη καθημερινότητα της σύγχρονης Ιερουσαλήμ. Το κορίτσι από την Αθήνα βολτάρει στη διαιρεμένη πόλη ψάχνοντας για τοπικές γκουρμεδιές, μπαίνει στα λεωφορεία λογαριάζοντας ότι ο καμικάζι θα κωλώσει μπροστά στο ελληνικό της διαβατήριο και ψάχνει τρόπους να οριοθετηθεί απέναντι σε μια επεκτατική πεθερά λες και διεκδικούν και οι δυο τον ίδιο άντρα. Αστεία πράγματα. Η ηρωίδα μας αδιαφορεί πλήρως για τον Εβραίο σύντροφό της κολλημένη καθώς είναι στην κλασική αιμομικτική της φαντασίωση, τον κλασικό Έλληνα ξάδερφο των κλασικών παιδικών καλοκαιριών. Αυτόν θέλει, αλλά άλλον παιδεύει και κατά βάθος παιδεύεται.

Ο πόνος
Κάτι τα ψυχοσωματικά, κάτι το διαρκώς ογκούμενο ανικανοποίητο την οδηγούν στο καμαράκι της Εβραίας ψυχαναλύτριας, «κονέ» της κουλτουριάρας πεθεράς κι έτσι αρχίζει το πάρτι της «μεταβίβασης». Ας με συγχωρέσουν οι ειδικοί της ψυχανάλυσης που χρησιμοποιώ τους όρους τους αλλά, τόσο που παραγνωριστήκαμε, δεν υπάρχουν πια μυστικά. Η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος θα κατασκευάσει τον διώκτη της, ένα θηλυκό τέρας με δυο κεφάλια, αυτό της πεθεράς και αυτό της ψυχαναλύτριας, και φυσικά θα πέσει απάνω τους ζωσμένη «εκρηκτικά». Την ίδια απελπισμένη γραμμή άμυνας θα κατασκευάσει και εις βάρος του γενετιστή που στήνει κι αυτός πάρτι πάνω στα υποχονδριακά της συμπτώματα αμελώντας εντελώς το ενδεχόμενο οι δυο οικογενειακοί γυναικολογικοί καρκίνοι (μητέρα και θεία) να μην κρύβουν κατ΄ ανάγκη τις προθέσεις τους στα γονίδια της πρωταγωνίστριας.

Κακά τα ψέματα: ο πόνος του νάρκισσου δεν προκαλεί σχεδόν ποτέ τη συμπάθεια των άλλων. Έτσι η ηρωίδα μας θα συνεχίσει να νιώθει ξένη κι απόξενη από τους γύρω της, οι οποίοι εξαντλώντας όσα αποθέματα καλών τρόπων τους έχουν απομείνει, στο τέλος θα κοιτάξουν την πάρτη τους. Και τότε θα ακουστεί το μεγάλο κρακ. Ο καθρέφτης θα σπάσει κι ο νάρκισσος θα δει ότι πίσω από τα κομμάτια του κρύβεται μια άλλη αλήθεια, εντελώς διάφορη από τη δική του. Τώρα; Δεν θα μπω στον πειρασμό να αποκαλύψω το φινάλε. Έτσι κι αλλιώς, με απασχολεί ακόμη.