Ανάμεσα στη σάρκα και τη χλωροφύλλη

Στις έντεκα ιστορίες του κομψοτεχνημένου βιβλίου του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη Φυσικές Ιστορίες, ένα είναι βέβαιο: όρια ανάμεσα στη γη και το επέκεινα, στο ανθρώπινο και το βασίλειο των ζώων ή των φυτών, στην πραγματικότητα και τη φαντασία, στο όνειρο και τη ζωή δεν υφίστανται. Το μικροσύμπαν που με θαυμαστή επιδεξιότητα στήνει ο συγγραφέας-πλάστης περιλαμβάνει υπάρξεις που κινούνται με άνεση ανάμεσα σε πολλαπλές και παράλληλες πραγματικότητες. «Τ΄ ασπρούδια» είναι δέντρα που προκαλούν ασυνήθιστες ψυχικές αντιδράσεις σε όποιον έρθει σε επαφή με τον καμένο κορμό τους. Στην «Πεταλούδα σε πηγάδι» ο ήρωας για να ξεμαγευτεί από την κατάρα που δέρνει τον ανδρισμό του πρέπει να συνευρεθεί σαράντα φορές ερωτικά όχι με σάρκινα πλάσματα, αλλά- τι απογειωτική φαντασία!- με τη χλωρίδα των ξένων κήπων.

Η κορύφωση της ώσμωσης ανάμεσα στη σάρκα και τη χλωροφύλλη θα συντελεστεί στο διήγημα «Μια μεταμόρφωση». Εδώ ένας διπλωμάτης διαπιστώνει, με έκπληξη στην αρχή και συγκατάβαση στη συνέχεια, πως στον αυχένα του έχει φυτρώσει ένα πράσινο φυλλαράκι. Ωστόσο αρνείται κάθε ιατρική φροντίδα και μάλιστα, όταν το φύλλο πολλαπλασιάζεται στο δέρμα του, τον πλημμυρίζει ένα αίσθημα ευφορίας. Έτσι αρχίζει να περνάει πολλές

Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης

ΦΥΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ:
ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ Κ. ΔΟΞΙΑΔΗ, ΕΚΔ. ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ, 2006, ΣΕΛ. 171, ΤΙΜΗ: 24 #

ώρες στον κήπο με το να χαίρεται τον ήλιο, να απολαμβάνει την υγρασία και να αντιδρά όπως ακριβώς ένα φυτό. Η μεταμόρφωση τελικά θα συντελεστεί, με τη γυναίκα και τις κόρες του να παρακολουθούν έντρομες τον 43χρονο διπλωμάτη να μεταβάλλεται σε δέντρο με ρίζες και κλαδιά, δίχως σκέψεις, μνήμες και συναισθήματα. Μια ύπαρξη που, αν και από βιολογική άποψη υπερβαίνει τα ανθρώπινα όρια, βρίσκει τρόπους επικοινωνίας με τους οικείους του αμεσότερους και πιο λειτουργικούς απ΄ ό,τι άνθρωπος με άλλον άνθρωπο.

Σε έναν παράδεισο
Η συγγραφέας Γεωργία Δεληγιαννοπούλου έχει βιωματική σχέση με τη φύση, καθώς τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε μέσα σ΄ έναν όντως αληθινό παράδεισο.. Και τα εννιά διηγήματά της στη συλλογή Ανασαίνει ο κήπος το φανερώνουν αυτό. «Η θέα που δεν υπάρχει» είναι η καρδιά του βιβλίου.

Το 1961 υπήρξε για την τότε τετράχρονη αφηγήτρια μια δραματική χρονιά. Οι δικοί της αποφάσισαν να μετακομίσουν από τον Παράδεισο Αμαρουσίου στην Αχαρνών, μιας και ήθελαν να μείνουν σε διαμέρισμα- «σε μικρά δωμάτια κουκλίστικα»- και το παιδί να ζήσει ανάμεσα σε ανθρώπους. Πολύ γρήγορα, μόλις έξι μήνες αργότερα, η οικογένεια θα επιστρέψει στον Παράδεισο, επειδή στάθηκε αδύνατον στο μικρό κορίτσι να ζήσει μακριά από τον πευκώνα και τις φίλες της τις χήνες. Χρόνια μετά η αφηγήτρια ανακαλεί στη μνήμη της αυτόν τον χαμένο παράδεισο. Η Κηφισίας είναι αυτή που όλοι γνωρίζουμε, γυάλινα κτίρια ορθώνονται εκεί όπου άλλοτε υπήρχαν αλάνες για παιδικά παιχνίδια, ενώ οι δικοί της δεν ζουν πια. Για να ξαναζωντανέψει κάτι ελάχιστο από εκείνη την εποχή, η αφηγήτρια μπαίνει στη διαδικασία να ετοιμάσει βύσσινο γλυκό, όπως έκαναν παλαιότερα οι γυναίκες της γειτονιάς. Μόνο που τώρα τους βαθυκόκκινους καρπούς η αφηγήτρια τους πηγαίνει στο μνήμα της μητέρας της.

Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ Ο ΚΗΠΟΣ

ΕΚΔ. ΚΕΔΡΟΣ, 2006, ΣΕΛ. 147, ΤΙΜΗ: 10 #