[ ΑΙΧΜΕΣ ] Κουμπαριές

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ λίγες οι φορές που στη διεθνή πολιτική προτιμώνται οι τακτικοί ελιγμοί αντί της ρεαλιστικής παράθεσης των θέσεων και των γεγονότων. Ο λόγος είναι απλός: οι ελιγμοί σού δίνουν τη δυνατότητα να κερδίσεις χρόνο, να βελτιώσεις τη θέση σου, να φέρεις σε δύσκολη θέση τον αντίπαλο. Στην περίπτωση του Κώστα Καραμανλή, όλα αυτά έχουν θεωρητική αξία. Ο Πρωθυπουργός για λόγους που μόνο αυτός γνωρίζει άφησε στην τύχη του το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Δεν είπε λέξη στον Τούρκο ομόλογό του Ταγίπ Ερντογάν και μία ημέρα μετά τουρκικό δικαστήριο άλλαξε, με το έτσι θέλω, ορισμένα από τα βασικά κεφάλαια της Συνθήκης της Λωζάννης. Οι απολογητές της κυβερνητικής πολιτικήςτα γνωστά «παπαγαλάκια»διασπείρουν εδώ κι εκεί πως η μη αναφορά στο Πατριαρχείο ήταν τακτικός ελιγμός του Καραμανλή διότι ήθελε, λέει, να στηρίξει τον κουμπάρο Ερντογάν, μη και δεν επανεκλεγεί και έχουμε θέμα. Πέραν του γελοίου του πράγματος- λες και αν εκλεγεί άλλο κόμμα στη θέση του κόμματος του Ερντογάν στην Τουρκία θα επηρεαστούν επί το… δυσμενέστερον οι ελληνοτουρκικές σχέσεις- δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε ότι τρία και κάτι χρόνια τώρα η διπλωματία της κουμπαριάς ουδέν έχει αποφέρει. Αντίθετα, στο πλαίσιό της αρχίζουν και διαπράττονται παραλείψεις εγκληματικού χαρακτήρα. Κι αυτό είναι πολλαπλώς επικίνδυνο για τα εθνικά μας θέματα, αν δεν το καταλαβαίνουν…