Εικονική τρομοκρατία

Εικονική τρομοκρατία, πιτσιρίκια με γονίδια ιδιοφυΐας ή ταραγμένες συναισθηματικές, σεξουαλικές και υπαρξιακές διαδρομές απλών ανθρώπων; Απ΄ όλα διαθέτουν οι έξι νέες ταινίεςδιαφυγή από τον καύσωνα…

Να πω την αλήθεια με βαριά καρδιά πήγαινα στη δημοσιογραφική προβολή τού «Πολύ σκληρός για να πεθάνει 4.0» (Die hard 4.0), σκεπτόμενος «άντε, άλλο ένα σίκουελ σαν ξαναζεσταμένο φαγητό». Άσε που ο Μπρους Γουίλις όπου τον έχουμε δει τα τελευταία χρόνια είναι εμφανώς γερασμένος, πώς θα κάνει, ακόμα, τον σκληροτράχηλο μπάτσο Τζον Μακλέιν που πρωτοξεκίνησε πριν από 20 χρόνια (το 1988 γυρίστηκε η πρώτη ταινία); Κι όμως, το νέο σίκουελ είναι αυτό που πρέπει: μια περιπέτεια με ασίγαστη δράση, ευρηματικά, «έξυπνα» σπέσιαλ εφέ και το γνωστό χιούμορ των ταινιών της σειράς, αλλά ανανεωμένο, με προχωρημένους διαλόγους και σημερινό ύφος. Ε, δεν είναι λίγα όλα αυτά για ένα χολιγουντιανό φιλμικό υπερθέαμα. Ή, μάλλον, ακριβώς αυτά περιμένεις από ένα φιλμ του είδους κι όχι «υψηλή τέχνη». Άσε που σ΄ αυτό το… είδος κινηματογράφου το Χόλιγουντ ήταν πάντα- και είναι- πρωτοπορία.

Αν ανατρέξεις στην ιστορία του ήρωα της σειράς αυτής, και στους λόγους που τον έκαναν δημοφιλή και ανθεκτικό στον χρόνο, διαπιστώνεις ότι αυτό οφείλεται στην ειρωνική, σαρκαστική- και αυτοσαρκαστική- ματιά του σε όλα όσα περνάει και στην απαξιωτική γνώμη του για το σαθρό σύστημα που το υπηρετεί μόνο και μόνο γιατί δεν υπάρχει κάτι καλύτερο. Στα τέλη του ΄80, οι σούπερ ήρωες ανάλογων ταινιών εκπροσωπούνταν από τον Σταλόνε, τον Σβαρτσενέγκερ, τον Σιγκάλ κι άλλους τέτοιους μυώδεις και στιβαρούς μάτσο άντρες. Ο Τζον Μακλέιν, αντίθετα, δεν είναι ο υπερήρωας, δεν βασίζεται σε υπερφυσικές ικανότητες ή στους μυς του να επιβιώσει, αλλά στην εξυπνάδα και την ευρηματικότηά του. Δεν θεωρεί τον εαυτό του ήρωα, είναι απλά ένας καθημερινός τύπος ο οποίος τυχαίνει να βρίσκεται στο… λάθος μέρος την λάθος στιγμή. Δεν κομπάζει ποτέ όταν αναλαμβάνει δράση, δείχνει να σκυλοβαριέται, και αντιμετωπίζει την εξουσία με δυσπιστία, ειρωνεύεται όσους του λένε «μπράβο» και σιχαίνεται τη γραφειοκρατία. Και στο πρόσωπο του Μπρους Γουίλις βρήκε τον πλέον κατάλληλο ερμηνευτή όλων αυτών. Εδώ, ο βετεράνος μπάτσος της Νέας Υόρκης, τα βάζει με την ψηφιακή τεχνολογία κι είναι έξυπνες οι σεναριακές αναφορές περί «γέρου» και τύπου που τον αφήνει πίσω η ηλεκτρονική εποχή του για να αποδειχθεί στο τέλος πως «ο λύκος κι αν εγέρασε…». Είναι η 4η Ιουλίου και ενώ οι ΗΠΑ γιορτάζουν την Ημέρα της Ανεξαρτησίας, το ηλεκτρονικό σύστημα πληροφοριών της χώρας απειλείται με ολική καταστροφή. Ο Μπρους Γουίλις αποδεικνύει για τέταρτη φορά ότι είναι «Πολύ σκληρός για να πεθάνει» και να… πάρει σύνταξη Κι εδώ έρχεται ο σεναριογράφος Μαρκ Μπόμπακ να κάνει την «ανατροπή». Βάζει τον «κακό» της ταινίας να μην είναι κάποιος τριτοκοσμικός τρομοκράτης, αλλά ένας δικός τους, ένας γιάπης και εξπέρ στα ηλεκτρονικά- αυτός συνέδεσε το ηλεκτρονικό σύστημα του Πενταγώνου!που στη συνέχεια το σύστημα στον «έστυψε» και τον πέταξε σαν λεμονόκουπα κι αυτός αποφάσισε να εκδικηθεί.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας είναι παθιασμένος και μεγαλωμένος με τον

«Πολύ σκληρός για να πεθάνει 4.0»

Χλευαστικός μπάτσος εναντίον εικονικής τρομοκρατίας
Πολύ σκληρός για να πάρει… σύνταξη

ΒΑΘΜΟΙ: 5

(για έξυπνους… ψηφιακούς θεατές)

ήρωά της- ο Λεν Γουάιζμαν ήταν μαθητής γυμνασίου όταν παίχθηκε το πρώτο φιλμ της σειράς. Κι είναι αλήθεια, ότι η σκηνοθεσία του απέφυγε όσο γίνεται τη χρήση υπολογιστών για τα ειδικά εφέ. Και ο συμπατριώτης μας σκηνογράφος Πάτρικ Τατόπουλος («Μέρα Ανεξαρτησίας»), δημιούργησε το μεγαλύτερο μέρος των εντυπωσιακών σκηνικών που θα δείτε στην ταινία και μέσα στα οποία γίνεται ο… χαμός (Ι.Χ. ρίχνει ελικόπτερο, βομβαρδιστικό κυνηγάει νταλίκα και τον Μπρους Γουίλις σε αερογέφυρες κ.ά.).


Διάσημοι «άγνωστοι»

«Και οι έσχατοι, έσονται πρώτοι». Κι είναι πολύ δυνατή η σκέψη καθημερινοί, αφανείς και «ασήμαντοι» ήρωες να έρχονται στο φως, ενώ διάσημες προσωπικότητες να μένουν στη σκιά. Κι αυτή η διαπίστωση αποκτά μεγαλύτερη σημασία, όταν το σενάριο και τη σκηνοθεσία της ταινίας «Βobby» την υπογράφει ένας σταρ, έστω και… πρώην, ο Εμίλιο Έστεβεζ.

Οι είκοσι δύο ήρωες της ταινίας του, λοιπόν, βρίσκονται τον Ιούνιο του 1968 στο ξενοδοχείο Αμπάσαντορ του Λος Άντζελες- άλλοι ως πελάτες, άλλοι εργαζόμενοι στο ξενοδοχείο. Όλοι, πάντως, κουβαλούν μαζί τους την «ασημαντότητά» τους. Έλα, όμως, που τις ίδιες μέρες καταφτάνει στο ξενοδοχείο και ο γερουσιαστής Έντουαρντ Κένεντι. Και εμβόλιμα παρακολουθούμε τις ομιλίες του από την ΤV – έξυπνη σεναριακή και σκηνοθετική ιδέα. Μέχρι που σε μια προεκλογική του ομιλία τον δολοφονούν. Και οι 22 «ασήμαντοι» ήρωες της ταινίας γίνονται μάρτυρες της δολοφονίας που έμελλε να σημαδέψει μια από τις πιο μελανές σελίδες του 20ού αιώνα. Και με αφορμή αυτό το γεγονός, η ταινία παρουσιάζει τις ζωές αυτών των ανθρώπων την δεδομένη χρονική στιγμή, ενώ

«Βobby»

Καλύτερα ασήμαντος και σωσμένος, παρά διάσημος και πυροβολημένος
Τις σφαίρες πολύ… εμίσησαν, την αφάνεια

κανείς

ΒΑΘΜΟΙ: 5

(διάσημοι χαμένοι, αφανείς κερδισμένοι)

θίγει- έστω αχνά, αμυδρά…- διαχρονικά ζητήματα όπως ο ρατσισμός, οι σεξουαλικές διακρίσεις, οι ταξικές διαφορές .

Μόνο που λείπει ο δυνατός σκηνοθέτης για να απογειώσει αυτή την ξεχωριστή σεναριακή ιδέα με τους αρκετά καλογραμμένους χαρακτήρες. Αν υπήρχε «σκηνοθετική άποψη», το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ πιο εντυπωσιακό. Αλλά έστω κι έτσι βλέπεται με ενδιαφέρον. Και διαθέτει «γερά» ονόματα σταρ- Άντονι Χόπκινς, Ντεμί Μουρ, Σάρον Στόουν, Έλεν Χαντ, Γουίλιαμ Μέισι- που τρέχουν να συμπαρασταθούν στον συνάδελφό τους Εμίλιο Εστεβέζ.


Φλογερός έρωτας που έγινε… βρικόλακας

Ακόμα και οι πιο φλογεροί έρωτες όταν «πεθαίνουν» και… ξαναζωντανεύουν, γίνονται πάντα βρικόλακες. Και «πνίγουν» τόσο αυτόν που έμεινε πίσω όσο κι αυτόν που «έφυγε». Και στο υπαρξιακό γαλλικό θρίλερ «Μην το πεις σε κανένα»(Τell no one) αυτό ισχύει 100%. Ήρωας της ταινίας, ένας μοναχικός παιδίατρος με συνείδηση- πολύ καλός ο Φρανσουά Κλουζέ- που μετά τη δολοφονία της ωραίας γυναίκας του, ζει κλεισμένος στον εαυτό του και στις αναμνήσεις του. Κι ας έχουν περάσει οκτώ χρόνια από τη μέρα που αυτή δολοφονήθηκε από έναν κατά συρροή δολοφόνο κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Όταν, πάντως, θα λάβει ένα ανώνυμο a-mail και μέσα σ΄ αυτό θα δει κινηματογραφημένο σε πραγματικό χρόνο το πρόσωπο της γυναίκας του, θα πάθει σοκ. Τι κάνεις όταν το παρελθόν από το οποίο

«Μην το πεις σε κανέναν»

Το θέμα είναι αν το πεις, ποιον θα μπορέσεις να πείσεις…
Άλλο θρίλερ καταδίωξης κι άλλο ψυχολογικό δράμα…

ΒΑΘΜΟΙ: 4

(μετέωρα συναισθήματα)

δεν μπορείς να ξεφύγεις επιστρέφει πιο ζωντανό από ποτέ και δεν θέλει, απλώς, να ξανασυνδεθεί μαζί σου, αλλά να σε κατασπαράξει;

Στο πρώτο μισάωρο της ταινίας, βλέπεις ένα «υπαρξιακό δράμα» για την απώλεια και την οδύνη του ανθρώπου σου, αλλά στη συνέχεια εισβάλλει η λογική του… Χόλιγουντ και το φιλμ γίνεται ταινία «καταδίωξης» και «άγριου κυνηγητού» με γαλλική φινέτσα (διαταραγμένες προσωπικές σχέσεις, σχιζοειδή συναισθήματα, αμφίσημοι χαρακτήρες κ.ά.). Και μπορεί το δεύτερο φιλμ του 35χρονου σκηνοθέτη Γκιγιόμ Κανέ να έχει κερδίσει 4 Σεζάρ (καλύτερου σκηνοθέτη, ηθοποιού, μουσικής και μοντάζ), αλλά η έλλειψη προσωπικού στυλ είναι το κύριο χαρακτηριστικό του. Δεν αρκεί που αποφάσισε να στηρίξει το σενάριό του στο μυθιστόρημα του Αρλάν Κομπέν που έχει μεταφραστεί σε 27 γλώσσες κι έχει πουλήσει 6 εκατομμύρια αντίτυπα σ΄ όλο τον κόσμο. Είναι σύνηθες να βγαίνουν «μέτριες ή κακές ταινίες από καλά βιβλία» και το αντίθετο… Και το φιλμ του Γκιγιόμ Κανέ, μπορεί να μην είναι «κακό», αλλά δεν ξεκαθαρίζει τη φυσιογνωμία του. Κρίμα και την ωραία και καλή Κριστίν Σκοτ Τόμας που χαραμίζεται σε έναν άχαρο ρόλο…


Αγάπη που πνίγει

Πάλι καλά που η Ντάιαν Κίτον συνεχίζει να βρίσκει ταινίες να παίζει, έστω και σαν συμπρωταγωνίστρια. Γιατί όλοι ξέρουν- θυμηθείτε συνομήλικές της…- πως στο Χόλιγουντ έτσι και οι γυναίκες- όσο σταρ και να είναιπεράσουν τα πενήντα, βγαίνουν σε σύνταξη. Δεν «πουλάνε». Πάει και τελείωσε!

Μια φινετσάτη- πάντα έτσι ήταν σε όλες τις κινηματογραφικές εμφανίσεις της- μητέρα είναι η Ντάιαν Κίτον στην κωμωδία «Η μάνα έχει πάντα δίκιο» (Βecause i said so), που ΄χει μεγαλώσει μόνη της τις τρεις κόρες της που είναι μεν της παντρειάς, αλλά η πολλή αγάπη της και ο υπερ-προστατευτισμός, κοντεύει να τις πνίξει.

«Η μάνα έχει πάντα δίκιο»

Συμφορά από την πολλή αγάπη
Επεισόδιο σαπουνόπερας

ΒΑΘΜΟΙ: 3

(καλά «κρατιέται» η Ντάιαν Κίτον)

Και σαν να μη φτάνει αυτό, μπαίνει η ίδια στο Ιντερνετ και κανονίζει προξενιά για τη μικρότερη και πιο «άτυχη» κόρη της που της μοιάζει και δεν θέλει να τη δει να καταλήγει μαγκούφα σαν αυτή…

Αυτό το σενάριο, βέβαια, έχει και… αναφορές στην προσωπική ζωή της Ντάιαν Κίτον που ως γνωστόν δεν φτούρησαν οι σχέσεις της (με Γούντι Άλεν, Γουόρεν Μπίτι κ.ά). Αλλά τόσο το σενάριο- Κάρεν Λέι Χόπκινς, Τζέσι Νέλσονόσο και η σκηνοθεσία- Μάικλ Λέμαν- είναι τόσο κοντόφθαλμα και τηλεοπτικά που μόνον ως επεισόδιο τηλεοπτικής σαπουνόπερας μπορείς να το δεις.


Πιτσιρίκια με γονίδια ιδιοφυΐας

Φιλμ που συνδυάζει τριών «ειδών» ταινίες- επιστημονικής φαντασίας, παιδικές και ποιητικές- συνυπάρχουν στη «Μίμζι» (Μimzy) που βασίζεται σε διήγημα του Λούις Πάτζετ το οποίο είχε γραφτεί το 1943, παρακαλώ, αλλά σε εντυπωσιάζει η διαχρονικότητα της «ματιάς» του. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται για μια παραλλαγή- όχι αντιγραφή- του «Ε.Τ.» αλλά η ευαισθησία με την οποία προσεγγίζει την «ανθρώπινη μοίρα» δεν πουλάει στις μεταλλαγμένες χολιγουντιανές εποχές μας.

Πρόκειται για την ιστορία δυο μικρών αδελφών που ανακαλύπτουν ένα μυστηριώδες κουτί το οποίο περιέχει ορισμένα παράξενα αντικείμενα: ένα αρκουδάκι, τη Μίμζι, πέτρες, σβούρες, ελάσματα με τα οποία τα παιδιά όσο παίζουν μαζί τους τόσο ανεβαίνει ο δείκτης νοημοσύνης τους. Μέχρι που ο δεί

«Μίμζι»

Να μην κάνουμε αδρανή τα γονίδια που εμπεριέχουν την ανθρώπινη

αθωότητα.

Τα δάκρυα είναι το κλειδί για τη σωτηρία της ανθρωπότητας

ΒΑΘΜΟΙ: 5

(η συγκίνηση θα σώσει το ανθρώπινο γένος)

κτης ευφυΐας τους ξεπερνά κατά πολύ τα φυσιολογικά όρια και προσεγγίζουν αυτά μιας διάνοιας που θα κάνει τους γονείς τους να τρομοκρατηθούν, ενώ τα «μαγικά» τους με αυτά τα παιχνίδια θα βυθίσουν στο σκοτάδι όλη την πολιτεία τους και η αντιτρομοκρατική υπηρεσία θα εισβάλει στο σπίτι τους!

Έτσι δεξιοτεχνικά, όμως, που έχουν δουλέψει το σενάριο οι Μπρους Τζόελ Ρούμπιν και Τομπι Έμεριχ, συνυπάρχουν τα πάντα: βουδιστικές προφητείες προηγούμενων αιώνων, παλιοί αστρολογικοί χάρτες, τηλεπαθητικές ικανότητες, σημερινές αστροφυσικές αναζητήσεις, εισβολή της τεχνολογίας στο DΝΑ μας, εξαφάνιση της ανθρώπινης ευαισθησίας από τον γενετικό μας χάρτη και δεκάδες άλλα θέματα που απασχολούν σήμερα την επιστήμη. Κι όλα αυτά, χωρίς να γίνονται καρικατούρες, αλλά με την απλότητα που εμπεριέχει η ανάγνωση ενός συναρπαστικού παραμυθιού. Και η ταινία χρωστάει πολλά στον σκηνοθέτη Μπομπ Σάιε που δεν εικονογραφεί απλά αυτή την ιστορία, αλλά νιώθεις πως την αισθάνεται, την πονάει.


Στην αναμονή

O έρωτας και μόνον αυτός πηγή της ανθρώπινης ιστορίας. Κι όμως, από αρχαιοτάτων χρόνων, όχι μόνο στις δικές μας μεταλλαγμένες εποχές, η «ανακάλυψη» του αληθινού έρωτα- υποκειμενικά για τον καθέναπαραμένει το μεγάλο και άγνωστο Χ της ανθρώπινης φύσης. Και με απλή, λυρική, μελαγχολική «ματιά», οι ήρωες της ταινίας «Περιμένοντας στη Νέα Υόρκη» (Νew Υork waiting), προσμένουν μπας και φανεί στη ζωή τους ο αληθινός έρωτας. Ο νεαρός περιμένει τη φιλενάδα του αν και ξέρει πως δεν θα φανεί.

Γνωρίζει, τυχαία, μια νέα που ξέρει πως θα φύγει. Αλλά, αυτή η τελευταία του στέλνει ένα mail σαν μήνυμα μέσα σε μπουκάλι. Όλα ταξιδεύουν στο Διαδίκτυο. Όλα έρχονται και παρέρχονται. Θα υπάρξει, άραγε, επανιδείν;

Πρόκειται για την πρώτη ταινία του Σουηδού Χοακίν Χέντεν που καθόλου τυχαία διαλέγει ως χώρο του «ερωτικού δράματος» την πόλη βασίλισσα της Δύσης, τη Νέα Υόρκη και ως γλώσσα χρησιμοποιεί τα αγγλικά, τη γλώσσα όλης της υφηλίου, σήμερα. Άραγε, ο αληθινός έρωτας που περιμένουν οι ήρωες θα φανεί ή περιμένουν μάταια;

«Περιμένοντας στη Νέα Υόρκη»

Τα συναισθήματα έρχονται και παρέρχονται- δεν υπάρχουν «για

πάντα»

Κανείς στον έρωτα δεν ξέρει αν θα υπάρξει «επανιδείν»;

ΒΑΘΜΟΙ: 5

(τσέλο και πιάνο)