Το πνεύμα του τόνου

Προσευχή

Στις πολύ περασμένες ώρες του μεσονυχτίου βλέπεις στην τηλεόραση και πράγματα με τα οποία κανείς από τους κριτικούς δεν ασχολείται, δεδομένου ότι είναι ώρες της αγίας ανάπαυσης κι εκείνες τις ώρες μόνο οι δαιμονισμένοι, σαν κι εμένα, αγρυπνούν. Τέτοιες ώρες βλέπω σε επανάληψη τις θαυμάσιες εκπομπές της κυρίας Μπήλιως Τσουκαλά. Δεν είναι μόνο ότι ασχολείται με πρόσωπα και συμβάντα του πολιτισμού (αυτό μας καίει ακόμη), αλλά γιατί αυτή η ίδια η εκπομπή είναι πολιτισμένη.

Υπάρχουν όμως και εκπομπές που μόνο αυτές τις άγριες ώρες εμφανίζονται και ζωντανές μάλιστα, ξεφεύγοντας από τα νύχια των κριτικών.

Σε μία λοιπόν απ΄ αυτές τις ζωντανές, είδα και κάποιον μυστήριο κύριο, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ προσευχόταν και άναβε κεριά για να περάσει καλά μέσα στη φυλακή της η… Πάρις Χίλτον! Προφανώς για να μην της αφήσει τραύματα η δοκιμασία της.

Η αυτοσχέδια προσευχή του ήταν συγκινητική, δεδομένου ότι δεν υπάρχει ευχή της Εκκλησίας μας για τους φυλακισμένους. Όταν, όμως, όλα τα νοσοκομεία μας είναι γεμάτα από νέους, κυρίως, ασθενείς και οι φυλακές μας αναστενάζουν από την πολυκοσμία, γιατί δεν κάνει ο ευλογημένος ακόμη μία προσευχή, παρά ασχολείται με μια ξένη κυρία, που δεν φημίζεται δα και για τη φιλανθρωπική της δραστηριότητα.