ΜΑΤΙΕΣ Για το Αιγαίο

Πάνω στην ώρα ήρθε το βιβλίο του φίλου μου Γιώργου Πίττα, αυτού του υπέροχου ψηλέα, που ξέρει ν΄ αγαπάει τα ωραία πρόσωπα και πράγματα, ξέρει να συστήνει στους δικούς του ανθρώπους πού θα βρουν καλό κρασί και ταβέρνες μαγκιόρες, ξέρει να πίνει τη ζωή στάλα στάλα και να τη χαίρεται και να μη λέει ποτέ «όχι» σ΄ ένα ταξίδι στη νησιωτική Ελλάδα, για μια καινούργια, γεμάτη ομορφιές, εμπειρία. Αν δεν ήταν επιστήμονας- και ξεχωριστός- σίγουρα θα ΄παιζε σαντούρι και θα χαιρόταν ώς τα κατάβαθα της ψυχής του, κάθε φορά που θα ανακάλυπτε μιαν εντυπωσιακή «πρασίνην πέτραν», όπως ο Αλέξης Ζορμπάς.

Πάνω στην ώρα λοιπόν, ήρθε το βιβλίο – «Τα σημάδια του Αιγαίου». Γιατί έφτιαχνα βαλίτσες για τον Μόλυβο. Για το καλοκαίρι στον Μόλυβο, που έχει αρχίσει από τον Απρίλη και θα τελειώσει, Θεού θέλοντος, στα μέσα του Οκτώβρη.

Όλον αυτόν τον καιρό, εγώ, τάβλι, τάβλι, κουνκάν, κουνκάν, καμιά βουτιά στην Εφταλού, χρονογράφημα για πολύ λίγες μέρες ακόμη και, βέβαια, 4-5 σελίδες κάθε πρωί για το βιβλίο που ετοιμάζω, αλλά δεν του έχω βρει ακόμη τον τίτλο.

Δεν ήξερα ότι ο Πίττας έγραφε. Νόμιζα ότι ήταν αρχιτέκτονας και επιπλάς. Ούτε και η Μπήλιω Τσουκαλά, η γυναίκα του, μου είχε πει κάτι. Είδα ένα κομμάτι του, ένα απομεσήμερο, στο περιοδικό της «Ετζίαν», στο αεροπλάνο. Ήταν τόσο ωραίο και τόσο πολύχυμο- μου τρέχαν τα σάλια- που την άλλη μέρα τηλεφώνησα με ενθουσιασμό στη Ρούλα Σαλούτση, τη διευθύντριά του. «Ο δικός μας είναι;», «Ναι, ο δικός μας. Σου αρέσει;», «Πολύ».

Έκτοτε, διαβάζω ό,τι γράφει. Πίνω απ΄ το κρασί του, τρώω από τους μεζέδες του, τις πίτες του και χαίρομαι και για την πλούσια γλώσσα του. Μερικές φορές αναρωτιέμαι: καταλαβαίνει ένας νέος, σήμερα, τι σημαίνουν οι λέξεις τσέρκι, ταρσανάς, μπακίρι, κεφαλοδέσι, πεσκίρι; Και δεν είναι ανάγκη και χρέος, να κρατάμε σαν φυλαχτό αυτές τις λέξεις, που μας τις παράδωσαν οι αιώνες, όπως σαν φυλαχτό κρατάει ο Πίττας κοχύλια, πέτρες και ξύλα που βγήκαν από τη θάλασσα κι όλα εκείνα τα καλούδια, που του προσφέρουν ανοιχτόκαρδα τα νησιά μας;

Άσε που έπαθα και την πλάκα μου ανοίγοντας το βιβλίο (θαυμάσιο, πολυσέλιδο, δίγλωσσο, από τις εκδόσεις «Ποταμός»): στην τρίτη, από την αρχή, ολοσέλιδη φωτογραφία, νάτο μπροστά μου το λιμανάκι του Μόλυβου, όπως το ζω χρόνια και χρόνια. Κι από πάνω, τα σπίτια του οικισμού να κατηφορίζουν προς τον γιαλό. Και, πάνω πάνω, το μεσαιωνικό κάστρο, που τις νύχτες, με το φεγγάρι, γίνεται ολόχρυσο στέμμα.

Ήταν μια γυναίκα μαγική. Και είναι μαγική. Από τα 18 της, γύρναγε για σπουδές στις Γενεύες και τα Παρίσια! Ήθελα να την τρελάνω. Την πήρα και την πήγα στον Μόλυβο. Κι από εκεί Σίφνο, Ερμούπολη, Πάρο, Νάξο, Αντίπαρο, Κύθηρα και Κρήτη, βέβαια και ξανά Μόλυβο. Και την τρέλανα! Όπως τρελαίνεται κανείς διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας το, μοναδικής αγάπης, βιβλίο του Πίττα. Που μυρίζει αρμύρα, θάλασσα, χταπόδι στη θράκα και Γυναίκα.