Φως, νερό, τηλέφωνο…

ΤΕΤΑΡΤΗ ΒΡΑΔΥ, εκεί που μίλαγα στο τηλέφωνο με τη φίλη μου, τσουπ, κόβεται η σύνδεση. Νεκρή η συσκευή. Άκρα του τάφου σιωπή. Ξέρετε, αυτό το ηλίθιο συναίσθημα που μιλάς επί ώρα, για να ανακαλύψεις ότι από την άλλη πλευρά του ακουστικού δεν σε ακούει κανείς.

Κι αυτό τώρα συμβαίνει σε ένα κατ΄ εξοχήν ενοχικό άτομο όπως εγώ: Το παραμικρό να πάει στραβά, χρεώνομαι αυθωρεί και παραχρήμα! Πατάω ό,τι κουμπάκι βρίσκω μπροστά μου, πέφτω στα τέσσερα, ελέγχω βύσματα και καλώδια. Το τελευταίο δεν είναι και ό,τι πιο εύκολο: Κάθε καλώδιο που σέβεται τον εαυτό του θεωρεί ιερή του υποχρέωση να γίνει μαλλιά κουβάρια με τα υπόλοιπα καλώδια! Το πιάνεις, λοιπόν, σφιχτά και το οδηγείς, χέρι-χέρι σε πηγαίνω και με πας, μέχρι το άτιμο το πολύπριζο.

Αφού δεν βρίσκεις άκρη, αρχίζεις μια διαδικασία η οποία σου ρίχνει το ΙQ στα Τάρταρα. Κοιτάς τη συσκευή. Σε κοιτάει η συσκευή. Βγάζεις το βύσμα. Ξαναβάζεις το βύσμα. Και ο κολοφώνας της δόξας σου, η αποθέωση της αβυσσαλέας ηλιθιότητάς σου: Παίρνεις τη συσκευή, την γυρίζεις ανάποδα και τη χαζεύεις. Αυτός ο extreme κρετινισμός, μόνο με ένα πράγμα συγκρίνεται:

Με το μαλάκα που ανοίγει το καπό και χαζεύει μια ώρα μέσα τη μηχανή: Λες και θα την υπνωτίσει και η μίζα θα πάρει μπρος αφ΄ εαυτής της!

Αφού κατέβηκα ένα- ένα της κοινωνίας τα σκαλιά, τότε και μόνο τότε μου «έκοψε» να ελέγξω και τις υπόλοιπες τηλεφωνικές συσκευές. Όταν βεβαιώθηκα ότι καμία δεν λειτουργεί, το ενοχικό μου σύνδρομο κορυφώθηκε! Ποτέ δεν πάει το μυαλό μου (το ποιο μου;) ότι κάτι άλλο φταίει, κάποιος άλλος ευθύνεται. Μια ζωή εγώ χρεώνομαι τα πάντα. Δεν δουλεύουν τα τηλέφωνα; Κάτι έκανα λάθος ΕΓΩ. Κάτι έκανα εγώ στο κουτί έξω από το σπίτι, στο καφάο- πώς διάολο το λένε- και τα φτύσανε οι συνδέσεις. Το γεγονός ότι δεν ξέρω καν κατά πού πέφτουν κουτί και καφάο- πώς διάολο το λένε- με αφήνει παγερότατα αδιάφορη!

Ακόμα κι όταν βγήκα στους δρόμους, στις ρούγες και στα στενά με τη ρομπίτσα και το παντοφλικό… Ακόμα κι όταν η γενικώς έρημη πλατεία ήταν τίγκα από άλλες ρομπίτσες και παντοφλικά που ρωτούσαν η μία την άλλη «εσείς έχετε τηλέφωνο;», «ούτε κι εμείς», «άρα είναι γενικό»!

Αυτό το «άρα είναι γενικό» αρθρώνεται με μια ανείπωτη ανακούφιση στο βλέμμα. Την έβλεπες αγάπη μου τη χαρά, την ευτυχία, την ψυχική ανάταση: «Άρα είναι γενικό» σημαίνει ότι δεν είσαι εσύ, ο πολίτης («πολίτης» λέμε τώρα) υποχρεωμένος να κυνηγάς τον κάθε υπάλληλο που μετράει συντάξιμα και που η μεγαλύτερη πλέον ηδονή στη ζωή του είναι να σε βάλει στη στοιχειωμένη «αναμονή» για χρόνια. Να ακούς αυτό το γκλιν-γκλον περιμένοντας, ελπίζοντας, προσδοκώντας ότι θα σε συνδέσουν με τον επόμενο υπάλληλο. Ο οποίος θα αποδειχθεί εξίσου αναρμόδιος με τον προηγούμενο. Και θα σε βάλει πάλι στην αναμονή μέχρι να βγει στη σύνταξη: Ή αυτός ή εσύ!

ΑΥΤΟ ΤΟ «άρα είναι γενικό» σημαίνει ότι κάποιος άλλος θα επιληφθεί του θέματος.

Κάποιος κάπου, κάποτε. Εσύ δεν έχεις παρά να περιμένεις. Και να πληροφορηθείς το βράδυ από το δελτίο ότι άρπαξε φωτιά ένας σταθμός του ΟΤΕ, γίνανε στάχτη και μπούρμπερη οι μπαταρίες και έμεινε το μισό Λεκανοπέδιο χωρίς τηλέφωνο.

Παρ΄ όλα αυτά, εγώ φταίω για όλα: Κόβεται σ΄ όλη την περιοχή το ηλεκτρικό; Εγώ θα μπαστακωθώ μπροστά στον δικό μου πίνακα, ελέγχοντας ασφάλειες και διακόπτες. Κόβεται το νερό; Εγώ θα γονατίσω ευλαβικά και θα στριφογυρίζω κάνουλες. Κόβεται στο σύμπαν, σταυρώστε με! Εγώ την έκανα την πατατιά!

Κι έρχομαι και σκέφτομαι το ξανθό άτομο:

Είμαι έτσι εκ γενετής; Εκ φύσεως; Εκ χαρακτήρος; Έτσι μ΄ έπλασε ο καλός Θεούλης;

Ή έτσι με εκπαίδευσε ένα κράτος; Μια πολιτεία; Ένα σύστημα; Ένα πλέγμα ανοργανωσιάς, προχειρότητας, αδιαφορίας; Που όχι μόνο ξέχασα πια πως το κρίνουν!

Που όχι μόνο έμαθα να συμβιώνω μαζί του! Το χειρότερο; Το χρεώνομαι κιόλας!