Οι κλασικοί (και οι γόνοι τους)

Οι κλασικοί συγγραφείς δεν αποτελούν μόνο εγγυημένη αναγνωστική επιλογή, για πολλούς αναγνώστες. Γίνονται και οι ίδιοι θέμα μυθιστορήματος. Αναρωτηθήκατε ποτέ πώς γράφουν τα παιδιά των συγγραφέων;

Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ,
Α΄ ΜΕΡΟΣ- 1873,
Β΄ ΜΕΡΟΣ- 1876
Εισαγ.- μτφ.σχόλια: Δ. Β. Τριανταφυλλίδης, επιμ. Ντίνα Σαμοθράκη, Αρμός, 25 #
Ο Ντοστογιέφσκι δεν υπήρξε μόνο ογκόλιθος του μυθιστορήματος. Υπήρξε επίσης επιφυλλιδογράφος και σχολιαστής της σύγχρονής του πραγματικότητας. Είχε δημόσιο λόγο. Συχνά φαλτσάρει, με κριτήριο τις σύγχρονες αντιλήψεις. Εκτοξεύει εμπαθείς κορώνες, κυρίως ενάντια σε Εβραίους, δυτικίζοντες και λοιπούς μη ομόδοξους. Το ημερολόγιο του συγγραφέα δεν είναι τόσο ένας τρόπος να κατανοήσουμε εργοβιογραφικά τον διαπρεπή μυθιστοριογράφο όσο ένας τρόπος να κατανοήσουμε τις έριδες και τις ζυμώσεις της εποχής του, μέσα από το βλέμμα του.

Τζορτζ Έλιοτ ΣΙΛΑΣ ΜΑΡΝΕΡ
Μτφ.- επίμετρο: Γ. Κονδύλης, Εικονογράφηση: Α. Σβορώνου, Μαΐστρος, 19,80 #
Ο ήρωας εκδιώκεται από μια πολιτεία, σώζεται από ένα παιδί, καταλήγει σε έναν κήπο.

Μια ανθρώπινη ιστορία, με ήρωες απλούς χαρακτήρες, που διδάχτηκε σε πολλές γενιές Άγγλων μαθητών. Η Τζορτζ Έλιοτ φαντάζει, ίσως, σήμερα ηθικολόγος, αφηγείται όμως με χιούμορ. Το βλέμμα της εστιάζει στη ζωή της υπαίθρου και τους φτωχούς. Η συγγραφέας διατυπώνει ένα είδος κοινωνικής φιλοσοφίας: η ατομική ζωή εξελίσσεται μέσα από ρήξεις.

Κολμ Τόιμπιν ΧΕΝΡΙ ΤΖΕΪΜΣ, Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ
Μτφ Ε. Σκιαθάτος, Ωκεανίδα, 20 #
19ος αιώνας, Χένρι Τζέιμς. Ένα μυθι στόρημα για τον κοσμοπολίτη συγγραφέα, τον αριστοτέχνη πεζογράφο, τον μοναχικό άνθρωπο. Ο Τόιμπιν, ειδήμων και θαυμαστής ταυτόχρονα, ζωντανεύει το πρόσωπο του Τζέιμς, τις συνθήκες διαμόρφωσης της καλλιτεχνικής όρασης και του έργου του, τη ζωή της εποχής. Ο Τζέιμς ζει την αποδοχή και τον θρίαμβο, εντάσσεται πανηγυρικά στην πνευματική ελίτ. Παραμένει ένας βαθιά μοναχικός άνθρωπος με απροσδιόριστη σεξουαλικότητα. Γραμμένο στη μεθόριο μυθοπλασίας και ιστορικής πραγματικότητας, το βιβλίο αναδεικνύει τις ισχυρές εσωτερικές συγκρούσεις, που πυροδοτούν τον συγγραφικό μηχανισμό.