[ ΓΝΩΜΗ ] Μια ελπίδα για ανθρωπιά

Πριν από τρεις δεκαετίες, όταν ζούσα εξόριστος και η πατρίδα μου, η Χιλή, ρημαζόταν από μία δικτατορία, γνώρισα μια γυναίκα που είχε συλληφθεί από τη μυστική Αστυνομία του Πινοσέτ και είχε βασανιστεί σε μπουντρούμι του Σαντιάγκο. Η ποίηση ήταν αυτή που τη βοήθησε να επιβιώσει, μου είπε.

Είναι επαίσχυντο και καταπληκτικό ταυτόχρονα που σκέφτηκα αμέσως τη γυναίκα μόλις διάβασα τα ποιήματα των κρατούμενων στο Γκουαντάναμο. Επαίσχυντο διότι μια υποτιθέμενη δημοκρατία, οι ΗΠΑ, συμπεριφέρεται στους κρατούμενούς της με τον ίδιο βάρβαρο τρόπο που συμπεριφέρθηκαν στους αιχμαλώτους τους η δικτατορική Χιλή και αναρίθμητες άλλες θλιβερές κυβερνήσεις ανά τον κόσμο.

Και καταπληκτικό, ναι. Το γεγονός ότι άνθρωποι που κρατούνται στις πιο φριχτές, απελπιστικές συνθήκες καταφεύγουν, όπως έκανε κι εκείνη η γυναίκα στη Χιλή, στην ποίηση ως απάντηση στη βία που υπομένουν. Υπάρχει κάτι να μας εμπνεύσει περισσότερη ελπίδα για το είδος μας;

Σκεφθείτε τους φυλακισμένους, να αναπνέουν αυτά τα λόγια. Σκεφτείτε τους, να μας ζητούν να ακούσουμε, να αναγνωρίσουμε τη θαμμένη φλόγα της ύπαρξής τους. Σκεφτείτε πως ίσως μια μέρα, αν ενδιαφερθούμε αρκετά, δεν θα αφεθούν ελεύθερα μόνο τα ποιήματα αλλά και τα χέρια, τα χείλη και τα πνευμόνια που τα συνέθεσαν.

Ο Αριέλ Ντόρφμαν είναι Αργεντινοχιλιανός μυθιστοριογράφος,δραματουργός και ακτιβιστής.Το σχόλιο αυτό είναι απόσπασμα από τον επίλογο του βιβλίου «Ποιήματα από το Γκουαντάναμο:Οι Κρατούμενοι Μιλούν».