Δίκτυο

«Μάθετε τα μνημεία» με πρέφα

Ντάμα κούπα και δέκα καρό «έσβησαν» από τις τράπουλες που έλαβαν προς ψυχαγωγία τους οι Αμερικανοί στρατιώτες που βρίσκονται στο Ιράκ. Και τη θέση τους πήραν αρχαιολογικά μνημεία και χώροι με ιδιαίτερη πολιτιστική αξία. Ο λόγος της αλλαγής απόλυτα εκπαιδευτικός. Ήτοι να μάθουν οι στρατευμένοι να τα αναγνωρίζουν και να μην τα καταστρέφουν, όπως συνέβη στο παρελθόν με το μουσείο της Βαγδάτης. Υπάρχουν μάλιστα και νουθεσίες επί των τραπουλόχαρτων του στυλ «προτιμήστε να οδηγείτε πέριξ των αρχαιολογικών χώρων και όχι μέσα από αυτούς». Άντε και σε τάβλι.


Να «σφίξει» η οργάνωση

Έγραφα για τα εκδοτικά του Ελληνικού Φεστιβάλ.

Ότι πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή. Μαθαίνω πως είναι στα σκαριά εκδόσεις για ορισμένες από τις πέντε Ενότητες του φετινού Φεστιβάλ- «Από την Πεζογραφία στη Σκηνή», «Μαρία Κάλλας, «Ουίλιαμ Φορσάιθ»… Ελπίζω να με αποζημιώσουν. Αλλά γιατί έχουν αργήσει τόσο πολύ; Δεν θα έπρεπε να είναι έτοιμες με την έναρξή του; Άλλο ένα δείγμα ότι το οργανωτικό μέρος του γενικώς χωλαίνει- και το διαπιστώνουμε όλοι, Τύπος και κοινό: μεγάλες καθυστερήσεις και συχνά προβλήματα… Οι άνθρωποι του Φεστιβάλ είναι εξαιρετικών προθέσεων, γλυκύτατοι και ευγενέστατοι και εξυπηρετικότατοι, από την κεφαλή του, τον Γιώργο Λούκο, και το Γραφείο Τύπου και το Τμήμα Επικοινωνίας, μέχρι τους τηλεφωνητές και τους ταμίες και τα παιδιά της ταξιθεσίας. Αλλά δεν αρκεί αυτό. Πρέπει η οργάνωση να «σφίξει». Είναι η δεύτερη χρονιά, η πίστωση χρόνου που οι καλοπροαίρετοι δώσαμε εξαντλείται. Και οι οργανωτικές ελλείψεις μπορεί να βλάψουν την εικόνα του Φεστιβάλ- οι κοριοί «τρίβονται» στα πέριξ. Βεβαίως και το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό- αλλεπάλληλες εκπλήξεις-, κατά τη γνώμη μου αλλά και απ΄ όσα ακούω γύρω μου από γνωστούς και αγνώστους του κοινού, δεν γίνεται όμως για τον λόγο αυτό να «συγχωρούνται» τα πάντα…


Σχολική γιορτή

Άδειασαν οι τάξεις από τα καθίσματα και στο προαύλιο μαζεύτηκε ένα άλλο κοινό. Μαμάδες και μπαμπάδες, μερικοί παππούδες και τα μικρά για να παρακολουθήσουν την πιο μεγαλειώδη παράσταση με εκατόν πενήντα πρόσωπα. Τα αστέρια στη σκηνή δεν βγήκαν από καμιά οθόνη τηλεόρασης. Είναι τα αστέρια της ζωής με τα φωτεινά πρόσωπά τους. Πάντα ωραία, τα παιδιά χόρεψαν, απήγγειλαν και τραγούδησαν στη σχολική γιορτή για το τέλος της χρονιάς, η οποία είχε θέμα τον τρύγο. Όλα άρχισαν με τα πρωτάκια στον ρόλο των σπουργιτιών που τσιμπολογάνε μια ρώγα από σταφύλι στους ήχους του παιδικού τραγουδιού «Τσίρι τρι τσίρι τρο», με τις μύτες βαμμένες κίτρινες. Και ακολούθησαν άλλα δρώμενα, χοροί και τραγούδια από όλη την Ελλάδα για τον τρύγο και τα έθιμα από την καλλιέργεια του αμπελιού, το πάτημα του σταφυλιού, τον έρωτα που φουντώνει και βράζει σαν το κρασί, μέχρι το βράδυ στην ταβέρνα όταν πια ο οίνος «ευφραίνει καρδίαν», λύνει τα μέλη στον χασάπικο και βοηθάει να πάνε τα φαρμάκια κάτω. Τι ωραία σύλληψη! Δυστυχώς, δεν συγκράτησα το όνομα του δασκάλου που «έδεσε» αυτή την ιστορία. Τι ωραίοι χοροί από τα ακούραστα παιδικά πόδια, που λες κι είχαν φτερά. Τι καλή προσπάθεια των παιδιών, πόση συμμετοχή, πόσος αυθορμητισμός χωρίς πολλή πειθαρχία. Μπράβο σας παιδιά, μεγάλα και μικρά. Και του χρόνου.