Φαινόμενα

«Καυτή» μοίρα

Κάθε χρόνο, με κάθε ακραίο φυσικό φαινόμενο περιμένουμε σαν καταδικασμένοι με αναστολή την κρίσιμη στιγμή που θα εκτίσουμε την ποινή, θα μείνουμε χωρίς ρεύμα
Μπροστά στον καύσωνα μουδιασμένοι. Καταναλώνουμε τις πληροφορίες για την άνοδο του θερμομέτρου με την ψυχή στο στόμα. Γιατί δεν είναι πλέον ένα απλό φυσικό φαινόμενο η ζέστη. Είναι απειλή για επικείμενη καταστροφή, για ένα black out που θα ακινητοποιήσει τη ζωή. Κάθε πληροφορία για τους βαθμούς της θερμοκρασίας συνοδεύεται από αύξηση των πιθανοτήτων για διακοπή ρεύματος. Κρεμόμαστε από τα χείλη των μετεωρολόγων, τρομολάγνοι φιλοθεάμονες, με την αίσθηση της αδυναμίας μπροστά στη μήνη της φύσης. Οι εκπομπές της πρωινάδικης ενημέρωσης αρχίζουν με δηλώσεις υπευθύνων της ΔΕΗ για τα όρια της αντοχής της απέναντι στον καύσωνα. Μικρά. Χαίρω πολύ, το γνωρίζουμε, δεν περιμένουμε κανέναν ειδικό να μας το πει.

Αυτό που δεν ξέρουμε είναι γιατί εμφανίζεται πρόβλημα στην παροχή ρεύματος με την πρώτη κρίση του καιρού.

Εμφανίζεται σε όλη τη χώρα ή μήπως στο νότιο μέρος της; Μήπως η Αθήνα απειλείται περισσότερο από τη Θεσσαλονίκη; Μήπως τα εργοστάσια παραγωγής ρεύματος είναι συγκεντρωμένα στον Βορρά γιατί η ίδρυσή τους δεν ακολούθησε τον χάρτη των αναγκών της χώρας, αλλά τις πολιτικές σκοπιμότητες για προσφορά εργασίας στις βόρειες περιοχές;

Μια τέτοια συγκέντρωση μονάδων παραγωγής ρεύματος σε μια μόνο περιοχή πόσο εξυπηρετεί οικονομικά και πρακτικά τους πολίτες ολόκληρης της χώρας;

Υπάρχει ανάγκη για νέες μονάδες και αν ναι, γιατί δεν έχουν δημιουργηθεί; Ποιες πρώτες ύλες χρησιμοποιούμε και πόσο σεβόμαστε το περιβάλλον; Ώρες ολόκληρες τρομολαγνικής φλυαρίας για τον καύσωνα και για τους βαθμούς Κελσίου που μπορεί να προκαλέσουν διακοπή της παροχής ρεύματος στο Λεκανοπέδιο και όλο αυτό για να καταλήξει το ενημερωτικό θέαμα σε πλάνα με μπικινοφορούσες καλλονές που μπανιάρονται λόγω καύσωνα στις κοσμικές πλαζ.

Ο καιρός έχει γίνει κάτι σαν τη μόδα και την αστρολογία στα πρωινάδικα. Πρώτα βγαίνουν οι μετεωρολόγοι και μετά οι αστρολόγοι. Σαν μάντεις καλών ή κακών αντιμετωπίζονται και οι μεν και οι δε. Σαν φορείς μίας μαγικής γνώσης, ακατανόητης αλλά και απόλυτης, όπως η θρησκεία. Και όπως η μοίρα είναι γραμμένη στα άστρα και δεν αλλάζει, άλλο τόσο και τα καιρικά φαινόμενα έρχονται να επηρεάσουν τις ζωές και με τον ίδιο «μοιραίο» τρόπο απειλούν με black out.

Ουδείς ευθύνεται, άρα και ουδείς είναι υποχρεωμένος να πράξει το παραμικρό. Μπορεί να δίνονται μάχες από πρωινατζήδες της ενημέρωσης για τα επιδόματα συνταξιούχων και πολυτέκνων, για παράδειγμα, αλλά ουδείς ασχολείται με το γεγονός ότι το 100άρικο αν ποτέ το πάρουν θα «φαγωθεί» από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Γιατί αν το επίδομα δοθεί, οι μεν Ζορό-τωνευρουδακίων θα φέρουν το φωτοστέφανο του αγίου προστάτη του φιλοθεάμονος και θα ΄χουν τα οφέλη τους από την τηλεθέαση, οι πολιτικοί που θα το δώσουν θα κερδίσουν ρούμπους στις κάλπες κι εκείνοι που θα το πάρουν θα ξεγελαστούν με την πρόσκαιρη νίκη τους, μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι τα ψίχουλα είναι πολύ λιγότερα από τις πραγματικές ανάγκες της ζωής.

Κάνουν βιαστικά το χρέος τους στην ενημέρωση, επομένως τα ρεπορτάζ που αναπαράγουν τα αυτονόητα και το φιλοθεάμον καταπίνει τρόμο και απόγνωση μπροστά στα «φυσικά φαινόμενα»- όπως είναι η ζέστη- με αντίδοτο για να του περνάει ο καημός πλάνα με ημίγυμνες μπικινιφορούσες καλλονές.

Προστίθενται μερικές σκόρπιες συμβουλές- να μην ανάβουμε τις κουζίνες για μαγειρική- που μοιάζουν με απαγορεύσεις προς ανήλικα, για να προστατευθούν από την άγνοια κινδύνου.
Στη σκιά το πραγματικό πεδίο πολιτικής πράξης

Αν είχαμε κουλτούρα πρόνοιας και σεβασμού στο περιβάλλον, θα ΄πρεπε να είναι αυτονόητο ότι τους θερινούς μήνες, με την άνοδο της θερμοκρασίας, δημόσιοι και ιδιωτικοί χώροι επιβάλλεται να κάνουν οικονομία ρεύματος. Συνέδρια και συναντήσεις επισήμων πρέπει να γίνονται σε αίθουσες που χρησιμοποιούν φυσικό φωτισμό (τις προάλλες, που σε συνάντηση του κ. Παπανδρέου με επιστήμονες και ειδικούς της εναλλακτικής ενέργειας στο Ζάππειο, κάποιος ειδοποίησε ότι είναι περιττά τα φώτα της οροφής και σκανδαλώδης η κατανάλωση ενέργειας, τότε μόνον έσβησαν).

Μεταξύ λαϊκισμού της πρωινάδικης ενημέρωσης και ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής, με διαρκείς δημοσκοπήσεις από δελτία ειδήσεων, εκτείνεται το πραγματικό πεδίο της πολιτικής πράξης, αυτό που παραμένει στη σκιά των τηλεοπτικών υπερθεαμάτων, γιατί εγείρει απαιτήσεις τόσο από τους λειτουργούς της ενημέρωσης όσο και από τους πολιτικούς