Ο Ριβάλντο κάνει τη διαφορά!

Tα χαρισματικά μαστόρια κάνουν τη διαφορά. Όλων των συντεχνιών. Φυσικά και των ποδοσφαιρικών.
Περπατώντας ο Ριβάλντο βάζει γκολ. Στο περπατητό και το μιλητό ο Χόπκινς δίνει ρεσιτάλ μοναδικό
Το βάρος του (σκηνοθέτη) Γκρέγκορι Χόμπλιτ κυμαίνεται μεταξύ Λεμονή και Σόλιντ. Βαρύτερος από τον πρώτο, ελαφρύτερος από τον δεύτερο. Στο ενδιάμεσο. Λίγα, αξιοπρεπή, πράγματα. Όταν όμως πίσω σου έχεις τη Νew Line, δηλαδή τον Κόκκαλη, και όταν ο Κόκκαλης σου προσφέρει πακέτο δύο πρωτοκλασάτους τεχνικούς- φωτογραφίας και μοντάζ – συν ένα καλογραμμένο σενάριο με νιονιό και συν, κυρίως συν τον Άντονι Χόπκινς και τον Ράιαν Γκόσλινγκ, δηλαδή το Νίνη του «Αmerican cinema» που διέπρεψε με το «Ηalf Νelson» και που εξασφάλισε μια πρώτη υποψηφιότητα για Όσκαρ, ε, τότε κάθεσαι στον πάγκο και βλέπεις τον Ριβάλντο να σκοράρει χωρίς να έχεις καταστρώσει μισή σταλιά τακτικής και ποδοσφαιρικής συνταγής!

Περίπου πτήση χωρίς πιλότο. Αυτός και ο ορισμός της ανωτερότητας του entertainment. Τι πά΄ να πει αυτό; Όταν φεύγεις από το σινεμά ικανοποιημένος που δεν έχασες χρόνο και λεφτά. Ακούγεται απλό. Στην πραγματικότητα δύσκολο, σχεδόν βουνό. Σκεφτείτε: πόσες φορές το είπατε αυτό; Ελάχιστες. Κατανοητό. Δύο οι λόγοι. Ο πρώτος έχει να κάνει με το story. Ο δεύτερος με τον ηθοποιό. Ένα καλό σενάριο και μια σωστή διανομή ρόλων (casting) είναι το 80%. Στην «Απόδειξη ενοχής» (Fracture) ο Χόμπλιτ είχε και τα δύο. Μια ιστορία-θρίλερ με colpo grosso και μια μονομαχία δύο παικταράδων που καθηλώνουν τον οφθαλμό. Και πού ΄σαι; Ως ταινία δεν πρόκειται να αφήσει πίσω της ούτε μισό ίχνος στην Ιστορία, αλλά ως προσωρινή, θερινή, αεράτη ψυχαγωγία, θα κατακτήσει το κοινό.

Με δυο λόγια: Ζάπλουτος, μεσήλικος, ευφυέστατος μεγαλοεπιχειρηματίας (Άντονι Χόπκινς), εισβάλλει στη βιλάρα του, αρπάζει την πιστολάρα του και πυροβολεί σχεδόν εξ επαφής τη νεώτερη από αυτόν γυναίκα του. Λάθος θα πείτε. Είναι δυνατόν να βλέπουμε τον δολοφόνο από το πρώτο λεπτό; «Είναι!» απαντάνε οι δύο γραφιάδες της ιστορίας, Ντάνιελ Πάιν και Γκλεν Γκερς. Και το αποδεικνύουν. Ο δολοφόνος τηλεφωνεί στην Αστυνομία, οι μπάτσοι τον συλλαμβάνουν και ο συζυγοκτόνος σφραγίζεται πίσω από τα κάγκελα των φυλακών. Για την Εισαγγελία είναι υπόθεση τριών λεπτών. Έτσι νομίζουν; Έτσι δεν είναι, λοιπόν! Ο φάκελος καταλήγει στα χέρια ενός φιλόδοξου νεαρού δικηγοράκου και βοηθού εισαγγελέα που, λόγω υψηλού δείκτη ευστροφίας, είναι ταγμένος για καριέρα μεγάλη σε κάποια σπουδαία, μεγαλοδικηγορική φίρμα (Ράιαν Γκόσλινγκ). Άντε, του λένε. Σκούπισε αυτό το σκατό και μετά μπορείς να πας στο καλό!

Αμ δεν είναι τόσο απλό… Διότι ο Χόπκινς αποδεικνύεται οργανωμένος γάτος. Ένας γάτος που από το μανίκι βγάζει άσο. Χωρίς συνήγορο και με τον ίδιο να υπερασπίζεται τον εαυτό του, καταφέρνει στο δικαστήριο να κουρελιάσει τον εισαγγελέα και να βγει από τη φυλακή, ελεύθερος και καθαρός, μέσα σε χρόνο-ρεκόρ. Πρώτον, ο καθοριστικός μάρτυρας κατηγορίας, ένας ντετέκτιβ της Αστυνομίας, υπήρξε

«Απόδειξη ενοχής»

Θρίλερ με κόλπο χοντρό Μονομαχία σπουδαίων ερμηνευτών

ΒΑΘΜΟΙ=6

(η καλύτερη, μέχρι στιγμής, ψυχαγωγία)

εραστής της κυρίας. Επομένως, ο εραστής από μάρτυρας καταλήγει ύποπτος συνωμοσίας. Δεύτερον, η κυρία δεν είναι νεκρή αλλά ημιθανής. Επομένως δεν είναι φόνος αλλά απόπειρα δολοφονίας. Και το χειρότερο; Άφαντο το όπλο. Αποτέλεσμα; Ρεζίλι ο φιλόδοξος νεαρός βοηθός. Δεν πειράζει, του λένε. Συμβαίνει. Δεν μπορείς διαρκώς να κερδίζεις και να πετυχαίνεις. Τίποτα αυτός. Πεισμώνει, σκαλίζει, τρελαίνεται, ψαχουλεύει, επανέρχεται, ορμάει και για δεύτερη φορά τον γάτο κυνηγάει. Έτσι, μια απλή, συνηθισμένη υπόθεση δολοφονίας καταλήγει σε ντέρμπι και μονομαχία μέχρις εσχάτων!