Το πνεύμα του τόνου 

Θύματα

Πλανώνται πλάνη μεγάλη όσοι υποστηρίζουν ότι το τραγικό γεγονός του εξευτελισμού και ξυλοδαρμού μέσα στο κρατητήριο των δύο άτυχων ξένων είναι «μεμονωμένο» και «πρωτοφανές».

Ανέκαθεν η σύλληψη πολιτών για οποιοδήποτε αδίκημα, ακόμη και για εξακρίβωση στοιχείων (έστω και αν έχεις μαζί σου πολιτική ταυτότητα, άδεια οδήγησης, δίπλωμα αυτοκινήτου, χαρτί ασφαλείας και λογαριασμούς τραπέζης, που δείχνουν ολοκάθαρα ποιος είσαι), έχει τέτοια παρατράγουδα αν συντρέξουν και ορισμένα άλλα δυσάρεστα παρελκόμενα.

Το απλό «μπουζούριασμα» δεν είναι τίποτα.

Περισσότερο πονάει ο τρόπος της ανάκρισης των πραιτοριανών, που προσπαθούν να σου φορτώσουν όλα τα ανομήματα της οικουμένης και που μένουν ανεξιχνίαστα. Και όμως, κανένα θύμα δεν τολμά να κάνει μήνυση ή να κοινοποιήσει τον εξευτελισμό του και την ταλαιπωρία του.

Στο απέραντο όμως φρενοκομείο όπου ζούμε η τιμωρία ενός πολίτη και ιδίως καλλιτέχνη δεν έρχεται από αυτά τα δυσώδη κέντρα. Έρχεται και από ανθρώπους με «όνομα». Ούτε υποπτεύεσαι ότι τέτοια πρόσωπα έχουν τόση χολή και λύσσα για εκδίκηση. Η επίθεσή τους δεν έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα αλλά έχει ως μόνο σκοπό τη φυσική εξόντωση του αντιπάλου. Να τον δουν απομονωμένο στη ζητιανιά και την εξαθλίωση, στην ασιτία και τον θάνατο. Μόνο τότε ευφραίνονται και αναπνέουν ελεύθεροι.