δίκτυο

Φεστιβαλεκδοτικά…

Να τα λέμε όλα. Καλό, χρυσό το καινούργιο Φεστιβάλ Αθηνών, αλλά το εκδοτικό του πρόγραμμα σαν να «μπατάρει». Μια εξαιρετική αφίσα- την οποία, όμως, θα ήθελα να δω περισσότερο στους δρόμους και πολύ μου άρεσε που την είδα σε τρόλεϊ-, αλλιώτικη από κάθε προηγούμενη- το σχέδιο έμαθα είναι ειδική παραγγελία στον εκλεκτό Ιταλό ζωγράφο και κομίστα, εικονογράφο του περιοδικού «Νιου Γιόρκερ» Γκουίντο Σκαραμπότολο-, το ΕΦ, ένα καλοσχεδιασμένο και με τη φρεσκάδα και το ανοιχτό μυαλό του Ηλία Κανέλλη, διευθυντή του σύνταξης, δεκαπενθήμερο εφημεριδάκι free press του Φεστιβάλ- αυτό, ναι, ήταν μια πρώτης τάξεως ιδέα- που το βρίσκεις παντού, ένα επίσης ευφάνταστα σχεδιασμένο βιβλιαράκι με το πρόγραμμα των Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και με όλες τις απαραίτητες βασικές πληροφορίες, το οποίο μοιράζεται δωρεάν και γίνεται ανάρπαστο, και… έως εκεί.

Όταν έμαθα ότι αυτό θα είναι το «επίσημο» έντυπο πρόγραμμα του Φεστιβάλ απογοητεύτηκα. Γιατί το Φεστιβάλ πιστεύει πως δεν υπάρχει κοινό που θέλει να έχει περισσότερες πληροφορίες για τους ανθρώπους και τις παραστάσεις του; Τα κείμενα του βιβλίου, εξαιρετικά φτωχά λόγω «συμπύκνωσης», ελάχιστα στοιχεία προσφέρουν. Είναι δυνατόν να ακούω, αποσβολωμένος έναν νέο πιανίστα, εκθαμβωτικό όπως ο Ντένις Ματσούεφ, σολίστας στη δεύτερη συναυλία της Φιλαρμονικής της Άγιας Πετρούπολης, και να μην υπάρχει πουθενά, εκτός από το όνομά του, ούτε μια λέξη- ποιος είναι, πούθε κρατάει η σκούφια του, τι έχει κάνει; Για το συνοπτικό «πολύπτυχο» που μοιράστηκε με ορισμένες εφημερίδες πριν από την έναρξη του Φεστιβάλ χωρίς ούτε καν τις τιμές των εισιτηρίων, καλύτερα να μην εκφραστώ… Όσο για τα δίφυλλα που προσφέρονται πριν από ορισμένες εκδηλώσεις με τα στοιχεία τους (και που πρέπει να υπάρχουν σε όλες και με στοιχεία πλήρη- δεν είναι δυνατόν στις «Οκτώ γυναίκες» να περιλαμβάνονται τα ονόματα των ηθοποιών αλλά όχι και οι ρόλοι που έπαιζαν), χρειάζονται μεγαλύτερη προσοχή αν και βλέπω πως βελτιώνονται.
Κατά της αδιαφορίας

Λόρι Άντερσον επί παντός. Σε μια πολιτική συναυλία με το γνωστό μίνιμαλ- μουσικό- μοτίβο. Κατήγγειλε την αλαζονεία της αμερικάνικης πολιτικής, την εισβολή στο Ιράκ, τις αυθαιρεσίες, την απάθεια μπροστά στην καταστροφή του πλανήτη, τη βία, το καθεστώς των «ειδικών», τα νέα πρότυπα. Πώς; Με τους στίχους της (που «περνούσαν» και μεταφρασμένοι σε υπέρτιτλους). «Welcome to the american night». Με το κοντοκουρεμένο λουκ α λα Τζιν Σίμπεργκ και την 60ς επαναστατικότητα σε εκδοχή 2007 η Αμερικανίδα Άντερσον «ζωγράφισε» την εικόνα της σύγχρονης κοινωνίας στη χώρα της και στον κόσμο. Κατά κάποιον τρόπο η Άντερσον ήταν έτσι όπως την ξέρουμε πάντα. Οι καιροί έχουν σκληρύνει και η δουλειά του καλλιτέχνη έχει μεγαλώσει. Μουσικά, δεν ακούσαμε κάτι εντυπωσιακά καινούργιο, όμως οι συνθέσεις λειτούργησαν μια χαρά κάτω από τα λόγια, που ήταν και το ψαχνό.


Σίριαλ με «κουμπάρους»

Διευθύνεις εταιρεία παραγωγής CD και DVD. Έχεις και θέση προέδρου σε πολιτιστικό οργανισμό. Και βάζεις τον (κρατικά αφειδώς χορηγούμενο) οργανισμό να κάνει οικονομικές «συμφωνίες» με την επιχείρησή σου. Ούτε λίγο ούτε πολύ αυτό θεωρούν πως συμβαίνει στον Οργανισμό Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού Α.Ε. (από τον οποίο πρόσφατα έφυγαν, διότι δεν άντεξαν τις συναλλαγές, δύο βασικά στελέχη- ο εντεταλμένος σύμβουλος και η διευθύνουσα σύμβουλος) 28 βουλευτές και ερωτούν τον υπουργό Πολιτισμού για τον πρόεδρο (ο οποίος τυγχάνει να είναι και κουμπάρος του), με βάση συγκεκριμένα στοιχεία, ζητώντας και την προσκόμιση εγγράφων στη Βουλή. Ερωτούν ακόμη για (παράνομες;) προσλήψεις συμβούλων και διοικητικού προσωπικού, για μέλη του Δ.Σ. εταιρειών του προέδρου που είναι και μέλη Δ.Σ. εταιρειών που πήραν διαγωνισμούς περί «υποδομών ηλεκτρονικού εμπορίου», για διαγωνισμούς περί προμηθειών υλικού και για τη μη τήρηση προθεσμιών σε άλλους και άλλα. Φαίνεται πως το σίριαλ των «κουμπάρων» δεν έχει λάβει τέλος. Και χάρη στην ερώτηση των 28 βουλευτών θα παιχτεί σε συνέχειες και στη Βουλή, αν προσκομισθούν τα έγγραφα που ζητούν οι βουλευτές.