Φαινόμενα

Το χρυσούλι μου, σαν μεγάλος είναι!

Μεγάλοι που μπεμπεκίζουν, πιτσιρίκια που πιθηκίζουν μεγαλίστικες συμπεριφορές και νικητής του τσιρκοσόου ένας 12χρονος, που γίνεται σύμβολο της αδιαφορίας μας για την παιδική ηλικία
Νικητής στο τηλεοπτικό τσίρκο «Ελλάδα έχεις ταλέντο» (και πολλά ψώνια) ένα 12χρονο αγόρι που τραγούδησε γνωστά λαϊκά της πίστας, του καημού και του ερωτικού πόνου. Μάλιστα! Ένας μικρομέγαλος λαϊκός αοιδός, με ωραίο δροσερό μουτράκι, πλατύ χαμόγελο ευτυχίας που- εκτός από το να ψηφιστεί σε ένα σόου για ενηλίκους από ενηλίκους- κέρδισε και την επιταγή των 150.000 ευρώ.

Τι δουλειά έχει ένας 12χρονος με τόσο χρήμα, το οποίο μάλιστα κερδίζει μιμούμενος τα σουσούμια εκείνων που έχουν τουλάχιστον τα τριπλά του χρόνια, αυτό μόνον η εγχώρια ξέφραγη τηλεόραση, που δεν ορρωδεί μπροστά στην τηλεθέαση από την εκμετάλλευση της παιδικής δροσιάς- τόσο φωτογενούς, ιδίως όταν μιμείται την ενηλικιότητα!

Γιατί παντού στον κόσμο υπάρχουν κανόνες για τα προγράμματα στα οποία παίρνουν μέρος παιδιά. Κανόνες που αφορούν την ώρα προβολής και το περιεχόμενο των προγραμμάτων, κανόνες που έχουν σχέση με την προστασία της άγουρης ψυχής και του αδιαμόρφωτου χαρακτήρα τους. Όσο για το χρηματικό ποσό, πολλοί διαγωνισμοί νέων το περιλαμβάνουν. Άλλο όμως να βραβεύεται έχοντας συναγωνιστεί συνομηλίκους, οι οποίοι σπουδάζουν την ίδια τέχνη και το χρηματικό έπαθλο σημαίνει περισσότερες και καλύτερες σπουδές, και άλλο να κερδίζει τόσα χρήματα έχοντας τραγουδήσει στο παλκοσένικο ανάμεσα σε ζογκλέρ, στριπτιζέζ, drag queens με τη συνοδεία των καθιερωμένων και τηλεοπτικώς αναγνωρισμένων ψινάκειων καλιαρντών.

Το παιδί προφανώς έχει γονείς. Περήφανους, όπως άλλωστε αποκάλυπταν τα συγκινημένα επιφωνήματά τους. Δεν είναι και λίγα 150.000 ευρώ για μια τσέπη ενηλίκου. Είναι ελάχιστα για μια ζωή εφήβου, όμως, που δεν έχει ξεκινήσει ακόμη και βρίσκεται μπροστά σε κάτι που δεν είναι διόλου βέβαιο ότι μπορεί να σηκώσει.

Γιατί ένας πιτσιρικάς που τραγουδάει ηδυπαθώς λαϊκά, παραμένει ένας πιτσιρικάς που μιμείται. Παραμένει ένα παιδί που αγνοεί τα μεγέθη της αγοράς και τη σκληρότητα μιας διαδρομής μέχρι την επιτυχία, που απαιτεί συγκρότηση και σύνεση. Ο ίδιος πώς μπορεί να διαθέτει τέτοια εφόδια;

Τι να πει κανείς μπροστά σε αυτή την αδιαφορία για το σημαντικότερο δικαίωμα του παιδιού να ζήσει την ηλικία του, την αμεριμνησία του, να απολαύσει ολόκληρα τα στάδια της ζωής μέχρι την ενηλικίωσή του;

Πιτσιρίκια και οι υπόλοιποι φιναλίστ τού εν λόγω τσιρκο-σόου, μια όμορφη κοπελίτσα, η Κέλι, δυο τρισχαριτωμένα δίδυμα, βαμμένα σαν κουκλίτσες του καναπέ (για να μην πούμε κάτι άλλο) και αυτά ανάμεσα σε πλήθος από άλλα νούμερα ενηλίκων που αγωνίζονταν για το χρηματικό έπαθλο. Όλες οι ηλικίες μία. Έτσι όπως θέλει το τηλεοπτικό θέαμα να βλέπει τον κόσμο. Μεγάλους που μπεμπεκίζουν, πιτσιρίκια που πιθηκίζουν τις μεγαλίστικες συμπεριφορές. Και θεατές που απολαμβάνουν αυτή την κλοπή της παιδικής ηλικίας για να συγκινούνται από την «ομοιότητα».

Μια «ομοιότητα» που ησυχάζει ότι τα «αγγελούδια» μας είναι σαν κι εμάς, συνέχειά μας, εικόνα και ομοίωση- αλίμονό μας- είμαστε εμείς εξιδανικευμένοι, αρυτίδωτοι, εμείς τέλειοι.

Γι΄ αυτό συγκινεί η παιδική ηλικία στην τηλεόραση, γιατί εμφανίζεται με μεγαλίστικη υπευθυνότητα, να σηκώνει το βάρος της αναμέτρησης, να αγωνιά για τη νίκη, να δίνει τη μάχη με τα δικά μας όπλα για χάρη μας. Μια παραχάραξη «ωριμότητας» που επιτρέπει αντιστοίχως και την παραχάραξη της «παιδικότητας» από τους μεγάλους, που μπεμπεκίζουν χαχανίζοντας στα πρωιναδικομεσημαριανάδικα και στο εν λόγω σόου, το «Ελλάδα έχεις ταλέντο» πολύ περισσότερο. Τι άλλο θα ψηφιζόταν σε ένα πρόγραμμα, όπου μια ομάδα μεγαλομπεμπέκων έκανε την πλάκα της ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας, μεταμφιεζόμενη σαν καρνάβαλος, με σεξουαλικά αστεία όπως αυτά που κάνουν τα σχολιαρόπαιδα;


Πιτσιρικάδες σαν επανεκτύπωση δική μας

Προφανώς φιναλίστ θα ήταν παιδιά, που με τη σειρά τους μιμούνταν τους μεγάλους που τα μιμούνταν. Μια τρέλα. Και με τη σειρά του, γαλβανισμένο το φιλοθέαμον από αυτή την έξαλλη καραγκιοζοσύνη, έτοιμο να ξεχάσει κάθε ήθος και κανόνα σαν παιδί, ψηφίζει παιδιά, ως τους καλύτερους εκπροσώπους του, παιδιά που τραγουδούν σαν γερασμένα πιτσιρίκια, τραγούδια μεγαλίστικα που μιλούν για εμπειρίες άγνωστες στις παιδικές ζωές τους. Αυτή η παραδοξότητα, μάλιστα, είναι που συγκινεί περισσότερο. Ας αναρωτηθούμε τι είδους μέλλον φορτώνεται στους ώμους αυτών των πιτσιρικάδων- προϊόντων, που μεγαλώνουν σαν επανεκτύπωση δική μας.